II SAB/Sz 16/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na bezczynność Sejmiku Województwa w przedmiocie nieudzielania odpowiedzi na wezwanie. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Uchwałą z dnia [...] o nr [...] podjętą na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) zwanej w dalszej części u.s.w., Sejmik Województwa Z. wyraził zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radną H. S., pełniącą funkcję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na podstawie powołania. Jak wynika z akt sprawy, H. S. w dniu 28 kwietnia 2008 r., złożyła w kancelarii Sejmiku pismo stanowiące wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Następnie pismem z dnia 6 czerwca 2008 r. wniosła, w trybie art. 90 i art. 91 ustawy o samorządzie województwa, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powołaną wyżej uchwałę Sejmiku Województwa Z., wnosząc jednocześnie skargę na bezczynność Sejmiku polegającą na nieudzielaniu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz nie zajęciu stanowiska w terminie zakreślonym ustawą. Uchwałą z dnia [...] Nr [...] Sejmik Województwa Z. odmówił uchylenia zaskarżonej uchwały z dnia [...] Nr [...]. Wobec takiego sformułowania skargi zarządzeniem z dnia 14 lipca 2008 r., stosownie do treści art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części p.p.s.a., Sąd zarządził rozdzielenie skarg w ten sposób, że skargę H. S. na uchwałę Sejmiku Województwa Z. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie udzielenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy zarządził wpisać do repertorium "SA" pod sygn. akt II SA/Sz 533/08; natomiast skargę H. S. na bezczynność Sejmiku Województwa Z. w przedmiocie nieudzielania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zarządził wpisać do repertorium "SAB" pod sygn. akt II SAB/Sz 16/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach przewidzianych w pkt od 1 - 4a powyższego artykułu, czyli w sprawach w których wydawane są decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty inne niż decyzje i postanowienia lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także pisemne interpretacje przepisów podatkowych. Przepis art. 3 § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Wobec powyższego należy stwierdzić, że podstawą zaskarżenia bezczynności organu może być zarówno art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a., jak również konkretna ustawa ustrojowa. Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga H. S., wniesiona w trybie art. 91 ustawy o samorządzie województwa, na bezczynność Sejmiku Województwa Z., w przedmiocie nieudzielania odpowiedzi na jej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uchwałą z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną H. S. Stosownie do treści art. 90 ust. 1 powołanej ustawy u.s.w. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 90 ust. 4 u.s.w.). Przepis art. 90 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich (art. 91 ust. 1 u.s.w.). W doktrynie został wyrażony pogląd zgodnie z którym skarga na bezczynność organów samorządowych może dotyczyć działalności uchwałodawczej w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ jednostki samorządu obowiązek podjęcia uchwały w określonej sprawie /por. K. Bandarzewski, Komentarz do ustawy o samorządzie województwa, wyd. Lexis Nexis 2005 r., s. 446/. Ponadto skarga wnoszona w trybie art. 91 u.s.w. powinna odpowiadać warunkom, o których jest mowa w art. 90 u.s.w., czyli powinna dotyczyć wyłącznie aktu prawa miejscowego wydanego w sprawie z zakresu administracji publicznej (por. B. Popielak, Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organów jednostek samorządu terytorialnego, publ. LEX nr 60376/2). Przechodząc od powyższych rozważań na grunt przedmiotowej sprawy należało w pierwszej kolejności ustalić, czy organ jednostki samorządu terytorialnego - Sejmik Województwa Z., miał obowiązek podjęcia uchwały, stanowiącej akt prawa miejscowego z zakresu administracji publicznej, będącej de facto odpowiedzią na wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa. Wobec braku kompleksowej definicji "aktu prawa miejscowego" należy wskazać, że w świetle orzecznictwa, jeżeli akt prawotwórczy zawiera co najmniej jedną normę postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, to jest to akt prawa miejscowego /por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2002r. I SA 2160/01, publ. LEX nr 81765/. Ponadto jak wynika z treści art. 89 ust. 1 u.s.w., sejmik województwa na podstawie upoważnień udzielonych w ustawach i w ich granicach może stanowić akty prawa miejscowego, obowiązujące na terenie tego województwa lub jego części. W świetle powyższego należy jednoznacznie stwierdzić, że uchwała Sejmiku Województwa z dnia [...], będąca przedmiotem wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa, nie posiada charakteru aktu prawa miejscowego, a w konsekwencji brak jest podstawy prawnej nakładającej na organ obowiązek ustosunkowania się do wskazanego wezwania w formie aktu prawa miejscowego z zakresu administracji publicznej. Jednocześnie należy wyjaśnić, że brak odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie stanowiłby przeszkody w dochodzeniu, w innym postępowaniu, praw przez skarżącą, gdyby uchwała objęta tym wezwaniem stanowiła akt prawa miejscowego, co wynika z samego brzmienia powołanego przepisu art. 90 u.s.w., zgodnie z którym wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest możliwe, po bezskutecznym wezwaniu organu, do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże skoro uchwała z dnia [...] nie stanowi aktu prawa miejscowego, tym samym nie znajduje zastosowania przepis art. 90 u.s.w., co przesądza również o braku konieczności odniesienia się do przewidzianych w tym przepisie norm ustalających sposób obliczania terminów dotyczących wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Reasumując należy podnieść, że skargę H. S. na bezczynność Sejmiku Województwa Z., wniesioną w trybie art. 91 u.s.w. (do którego stosuje się odpowiednio art. 90 u.s.w.), dotyczącą nieudzielania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uchwałą z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną H. S. należy uznać za niedopuszczalną, bowiem nie spełnia ona kryterium przedmiotowego przewidzianego w dyspozycji tego przepisu, umożliwiającego zaskarżanie organów jednostek samorządu województwa nie wykonujących obowiązku podjęcia uchwały, stanowiącej akt prawa miejscowego z zakresu administracji publicznej. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż te wymienione w pkt od 1-5 powołanego artykułu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 w/w ustawy). Wobec powyższego należało, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w postanowieniu.