II SAB/Sz 16/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [..] r. R. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jego wniosek z dnia [...] r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 21 lutego 2013 r. skarżący został zobowiązany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 lutego 2013 r. Pismem z dnia 6 marca 2013 r. skarżący poinformował, że w związku z udzieleniem żądanej informacji cofa wniesioną skargę. Do dnia dzisiejszego skarżący nie uiścił wpisu od przedmiotowej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Powyższe oznacza, że jeśli strona cofnie skargę przed uiszczeniem należnego wpisu, sąd nie rozpatruje skuteczności cofnięcia skargi, lecz ją odrzuca w przypadku bezskutecznego upływu terminu do jej opłacenia. Cofnięcie skargi powoduje skutek w postaci umorzenia postępowania tylko wówczas, gdy nastąpi wszczęcie postępowania, a skarga poddana kontroli przewodniczącego nie będzie zawierała braków formalnych. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.