II SAB/Sz 161/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel Po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. – Ś. na bezczynność Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] M.S. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie kierowanego do organu wniosku o nakaz rozbiórki muru oporowego, znajdującego się na działce nr [...], położonej przy ul. [...]. Do skargi załączyła kopie wielu pism organów będących odpowiedziami na jej różne wnioski, w tym o udzielenie informacji publicznej, nie wskazując jednak wniosku, którego niezałatwienia dotyczy skarga. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA z dnia [...], skarżąca została wezwana do wykazania, czy przed wniesieniem skargi, wyczerpała środek zaskarżenia, poprzez skierowanie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz do nadesłania kopii tego wezwania wraz z dowodem jego nadania (złożenia) – w terminie 7 dni, od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie, z uwagi na niemożność osobistego doręczenia skarżącej, została złożona w placówce pocztowej dnia 5 stycznia 2015 r., na okres siedmiu dni, z adnotacją o nie doręczeniu przesyłki, o czym powiadomiono skarżącą, umieszczając stosowne zawiadomienie na drzwiach adresata (awizo). Powtórnego awizowania przesyłki dokonano dnia 13 stycznia 2015 r. (dowód - k. 28 akt sądowych). Ponieważ skarżąca, po upływie czternastu dni liczonych od dnia pozostawienia przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym, jej nie odebrała, urząd ten w dniu 20 stycznia 2015 r. zwrócił przesyłkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z adnotacją "ZWROT. Nie podjęto w terminie". W zakreślonym w wezwaniu sądowym terminie, jak i dotychczas, skarżąca nie udzieliła odpowiedzi w przedmiocie wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden, przewidziany w ustawie środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje, poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze. zm.). Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, skarga została złożona na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Stosownie do art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowych inspektorów nadzoru budowlanego, jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego. Skarga M.S. powinna być zatem poprzedzona wniesieniem zażalenia na bezczynność organu objętego skargą do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W związku z tym, sąd wezwał skarżącą do wykazania, czy przed wniesieniem skargi składała zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Stosownie do art. 73 § 1 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, umieszczając jednocześnie w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Stosownie zaś do art. 73 § 4 P.p.s.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. W niniejszej sprawie, skarżąca nie odebrała kierowanej do niej przesyłki sądowej, zawierającej wezwanie do wykazania wyczerpania środków zaskarżenia, pomimo jej dwukrotnego prawidłowego awizowania przez operatora pocztowego, zatem sąd stwierdził, że skuteczne doręczenie skarżącej ww. wezwania nastąpiło w dniu 19 stycznia 2015 r. Siedmiodniowy termin do wykonania tego wezwania sądowego upłynął dnia 26 stycznia 2014 r. (piątek), jednakże w zakreślonym terminie strona skarżąca na wezwanie sądowe nie odpowiedziała. Mając na uwadze, że M.S. nie wykazała, że przed wniesieniem skargi do sądu, wyczerpała środek zaskarżenia w postaci wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną odrzucił.