II SAB/Sz 162/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. Oddział w Polsce na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie udzielenia odpowiedzi postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie [...] (słownie: [...] ) złotych. F. GmbH Oddział w Polsce wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. , zarzucając temu organowi brak jednoznacznej odpowiedzi na pisma Starosty D. jako organu prowadzącego postępowanie dotyczące zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, co do dopuszczalności prowadzenia takiej działalności na nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...] będącej w użytkowaniu wieczystym strony skarżącej. Zdaniem strony skarżącej brak odpowiedzi organu egzekucyjnego doprowadził do zablokowania postępowania dotyczącego wydania zezwolenia. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że w 2025 r. strona skarżąca złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gromadzenia i przetwarzania odpadów na terenie ww. nieruchomości. Starosta D. jako organ prowadzący to postępowanie, zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowegow D. jako organu egzekucyjnego o zajęcie stanowiska w tej sprawie (pisma z dnia 17 lipca 2025 r., 22 sierpnia 2025 r., 22 września 2025 r.). Organ ten jednak nie udzielił jednoznacznej odpowiedzi na pytanie Starosty dotyczące dopuszczalności prowadzenia działalności na nieruchomości należącej do wnioskodawcy. Przekazywane pisma dotyczyły wyłącznie kwestii zarządu nieruchomością. W ocenie strony skarżącej Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. naruszył art. 106 § 1 k.p.a. a także art. 7, art. 8, art. 12 § 1 k.p.a., a jego bezczynność trwa ponad pięć miesięcy, uniemożliwiając stronie skarżącej prowadzenie legalnej działalności gospodarczej. Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że od czerwca 2021 r. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec spółki P. (dłużnik główny), a egzekucja prowadzona jest wyłącznie z jednego składnika majątku tj. z nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...] będącej w użytkowaniu wieczystym F. GmbH Oddział w Polsce (dłużnik rzeczowy). W dniu 5 grudnia 2021 r. organ egzekucyjny wysłał do Sądu Rejonowego w D. wniosek o wpis hipoteki przymusowej w księdze wieczystej nieruchomości, a w dniu 13 grudnia 2021 r. P. sp. z o.o. zbyła tę nieruchomość (działki nr [...] i [...]) na rzecz F. GmbH Oddział w Polsce. W dniu 18 czerwca 2021 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia przedmiotowej nieruchomości. Naczelnik Urzędu Skarbowego wyjaśnił, że F. GmbH dwukrotnie zwracała się do niego jako organu egzekucyjnego z wnioskiem o zezwolenie na zawarcie nowej umowy dzierżawy przedmiotowej nieruchomości, na podstawie której dzierżawca mógłby prowadzić na tej nieruchomości działalność związaną z przetwórstwem odpadów, ale organ egzekucyjny dwukrotnie odmówił wskazując na istotne ryzyko nieskuteczności prowadzonej egzekucji. Starosta D. jako organ władny do wydania zezwolenia na działalność odpadową zwracał się z korespondencją do organu egzekucyjnego z zapytaniem czy zarząd nad nieruchomością sprawuje nadal zobowiązany, czy organ egzekucyjny wyznaczył innego zarządcę, celem ustalenia czy zobowiązany posiada uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele określone we wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów. Pismem z dnia 12 sierpnia 2025 r. organ egzekucyjny poinformował kto jest zobowiązanym i zarządcą zajętej nieruchomości, oraz o tym, że dwukrotnie nie zgodził się na zawarcie umowy dzierżawy nieruchomości celem prowadzenia na niej działalności związanej z gromadzeniem i przetwarzaniem odpadów. W piśmie z dnia 24 października 2025 r. organ egzekucyjny poinformował Starostę D. , że w dalszym ciągu nie wyraża zgody na prowadzenie na nieruchomości działalności związanej z gromadzeniem i przetwarzaniem odpadów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istotny, a także na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które przysługuje zażalenie. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje także kontrolę bezczynności organów w tych sprawach (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W skardze zarzucono bezczynność Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w D. polegającą na nie wydaniu w ustawowym terminie postanowienia na podstawie art. 106 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin (art. 106 § 3 k.p.a.). Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (art. 106 § 5 k.p.a.). W przypadku niezajęcia stanowiska w terminie określonym w art. 106 § 3 stosuje się przepisy art. 36-38, przy czym organ obowiązany do zajęcia stanowiska niezwłocznie informuje organ załatwiający sprawę o wniesieniu ponaglenia (art. 106 § 6 k.p.a.). Aby zatem mówić o bezczynności organu administracji publicznej polegającej na niewydaniu postanowienia w trybie art. 106 § 1 k.p.a. należy wskazać postępowanie administracyjne, w którym przepisy obowiązującego prawa uzależniają wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ w drodze postanowienia. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje lub postanowienia z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest więc istnienie podstawy prawnej do żądania określonego zachowania się przez organ. Ze skargi wynika, że F. GmbH zwróciła się do Starosty D. w wnioskiem o wydanie zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów na nieruchomości, której jest użytkownikiem wieczystym. Kwestie zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów regulują przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r., poz. 1587). W myśl art. 41b tej ustawy gospodarowanie odpadami polegające m.in. na zbieraniu odpadów niebezpiecznych, odbywa się wyłącznie na nieruchomości której właścicielem, użytkownikiem wieczystym, użytkownikiem albo dzierżawcą jest posiadacz odpadów gospodarujący odpadami. Żaden przepis ustawy o odpadach nie uzależnia jednak wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów od wydania przez organ egzekucyjny postanowienia dotyczącego zezwolenia na prowadzenie takiej działalności, jeżeli nieruchomość ta została zajęta w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ prowadzący postępowanie dotyczące wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów jest zobowiązany ustalić m. in. czy nieruchomość na której ma być prowadzona działalność związana ze zbieraniem i przetwarzaniem odpadów, może być na ten cel wykorzystywana. Nie jest to jednak, wbrew zapatrywaniom strony skarżącej, przypadek współdziałania organów administracji publicznej o jakim mowa w art. 106 § 1 k.p.a., ale działanie starosty zmierzające do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.) w sprawie dotyczącej wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów. Okoliczność, że starosta do którego wpłynął wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie tego rodzaju działalności ustala w ramach tego postępowania, czy wnioskodawca może dysponować nieruchomością na cel wskazany we wniosku nie oznacza, że organ egzekucyjny który zajął tę nieruchomość, jest zobowiązany do wydania postanowienia w tym przedmiocie. Obowiązek taki nie wynika w szczególności z art. 110g ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na podstawie którego Starosta D. zwracał się do organu egzekucyjnego o informacje dotyczące nieruchomości. Zgodnie z art. 110g § 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r., poz. 132), jedynie w sprawach dotyczących ustanowienia bądź odebrania zarządu zajętą nieruchomością organ egzekucyjny wydaje postanowienie, na które przysługuje zażalenie. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi na bezczynność nie jest ustanowienie bądź odebranie zarządu nieruchomością. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5a. Ponieważ przedmiotem skargi jest bezczynność organu w przedmiocie wydania postanowienia w toku postępowania w sprawie zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, którego organ egzekucyjny nie ma obowiązku wydać, skarga jest niedopuszczalna. Z tego względu, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu wpisu wydano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.