II SAB/Sz 165/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Ś. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę W dniu 3 listopada 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła, za pośrednictwem organu, skarga P. J. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w przedmiocie nierozpoznania wniosku skarżącego z dnia 2 czerwca 2003 r. o udzielenie informacji publicznej, w którym skarżący sformułował zestaw 23 pytań dotyczących działalności Prokuratury Rejonowej za ostatnie 5 lat. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że pismem z dnia 15 grudnia 2003 r. Prokurator Rejonowy udzielił wnioskodawcy stosownej odpowiedzi na jego wniosek z dnia 2 czerwca 2003 r. P. J. złożył jednakże w dniu 18 grudnia 2003 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie nierozpoznania jego wniosku z dnia 2 czerwca 2003 r. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę P. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z akt sprawy o sygn. akt [...] wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia [...], odrzucił skargę P. J. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w przedmiocie nierozpoznania wniosku skarżącego z dnia 2 czerwca 2003 r. o udzielenie informacji publicznej, w którym skarżący sformułował zestaw 23 pytań dotyczących działalności Prokuratury Rejonowej za ostatnie 5 lat. W uzasadnieniu wyżej wymienionego postanowienia Sąd stwierdził, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna, bowiem pismo informacyjne Prokuratora Rejonowego z dnia 15 grudnia 2003 r., którego dotyczą zarzuty podniesione w skardze, nie jest objęte kognicją Sądu. Mając na uwadze powyższe, skład orzekający w niniejszej sprawie, będąc związanym, stosownie do treści przepisu art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyżej opisanym prawomocnym orzeczeniem Sądu z dnia 23 kwietnia 2004 r., i uznając, że przesłanki uzasadniające wydanie powyższego orzeczenia nie uległy zmianie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 wyżej wymienionej ustawy, odrzucił skargę jako niedopuszczalną.