II SAB/Sz 17/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder /spr./ Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi H. K. na Prezydenta Miasta na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I zobowiązać Prezydenta Miasta do rozpatrzenia wniosku H. K. o udzielenie informacji publicznej w zakresie ujawnienia opinii ekspertów w przedmiocie wysokości proponowanych stawek cen urzędowych za przewozy taksówkami poprzez udzielenie w terminie trzydziestu dni żądanej informacji albo wydanie decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia informacji, II zasądzić od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego H. K. kwotę [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. H. K. pismami z dnia [...] r. zwracał się do Prezydenta Miasta o ujawnienie dokumentu pn. "Opinia ekspertów " do ustalenia ceny urzędowej za przewozy taksówkami na terenie Miasta [...]. Z treści pism wynikało, że wnioskodawca został poinformowany przez Zastępcę Prezydenta [...] w piśmie z dnia [...] r. o zamówieniu takiej opinii u niezależnych ekspertów. Prezydent Miasta stwierdził m.in. w piśmie z dnia [...] r., że zakres informacji publicznej, do której uzyskania uprawniony jest H. K. określa Konstytucja RP, ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 2002 r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej oraz zarządzenie Nr 399/03 Prezydenta Miasta z dnia 10 lipca 2003 r. wraz z załącznikiem Nr 2. Treść opinii rzeczoznawcy nie należy do tego zakresu, ponieważ nie stanowi oświadczenia tak organu, jak i funkcjonariusza publicznego oraz nie była podstawą dla żadnego spośród obowiązujących aktów prawa miejscowego. W skardze z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. K, powołując się na treść art. 101a ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.c ustawy o dostępie do informacji publicznej zarzucił, że Prezydent Miasta nie ujawniając cyt. "kalkulacji wysokości stawek ceny urzędowej za przewozy taksówkami wykonanej przez ekspertów" nie wykonuje czynności nakazanej prawem, zaś odmowa ujawnienia dokumentu narusza prawo skarżącego do informacji o działaniu władz, co wynika z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Prezydent Miasta w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że prawo do informacji może być realizowane w różnych formach, z tych najważniejszych wymienił dostęp do dokumentów, a także wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy pochodzących z powszechnych wyborów, z prawem rejestracji dźwięku lub zapisu. Prawo do informacji zostało szeroko zakreślone, a praktyka ustrojowa wzbogaca formy zapoznawania opinii publicznej z działalnością władz. Konstytucja RP oraz ustawa o dostępie do informacji publicznej wskazują na zakres informacji publicznej, do uzyskania której skarżący jest uprawniony. Treść opinii rzeczoznawcy nie należy do tego zakresu z następujących przyczyn: - nie stanowi oświadczenia tak organu jak i funkcjonariusza publicznego, - nie była podstawa dla żadnego spośród obowiązujących aktów prawa miejscowego. Zarzut naruszenia konstytucyjnie zagwarantowanego prawa dostępu do informacji jest zatem bezpodstawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem ( jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). H. K. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uczynił bezczynność Prezydenta Miasta polegającą na nie udzieleniu informacji zgodnie z jego kilkakrotnymi wnioskami, w których domagał się ujawnienia mu opinii ekspertów dotyczącej ustalenia ceny urzędowej za przewozy taksówkami na terenie . O sporządzeniu takiej opinii dowiedział się z pisma Zastępcy Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Zarzut bezczynności organu zawsze musi być rozpatrywany na gruncie konkretnej regulacji prawnej. Artykuł 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie, a zgodnie z treścią ust. 2, przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, będących informacjami publicznymi. Analizując treść wyżej przytoczonego artykułu 1 ustawy należy uznać, że zasadą powinno być udostępnianie informacji publicznej w trybie i na zasadach przewidzianych w omawianej ustawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ponieważ sformułowania dotyczące pojęcia informacji publicznej są niejasne, przy ich wykładni należy również kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. W tym znaczeniu informacje publiczne mogą się odnosić do osób prywatnych. Oznacza to, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zawsze, gdy w grę wchodzi informacja publiczna, niezależnie od tego, w czym będzie zawarta, każdy ma prawo dostępu do takiego dokumentu, o ile nie zajdą ograniczenia wynikające z obowiązujących przepisów. Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, lub też informacji zupełnie wymijającej, może powodować jego uzasadnione wątpliwości co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi. Sąd przyjął, że postawiony przez skarżącego zarzut bezczynności organu jest zasadny, albowiem w istocie odpowiedzi organu na zapytania skarżącego były wymijające. Organ na żadnym etapie postępowania oraz w żadnym ze swoich pism nie wskazał, czy i kiedy dokument, o którego ujawnienie wnioskował H. K. w rzeczywistości powstał oraz czy dokument ten służył szeroko pojętej władzy publicznej do wykonywania jej zadań ( w tym przypadku ustalenia ceny urzędowej za przejazdy taksówkami na terenie [...] zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach). Wymijające odpowiedzi organu oraz enigmatyczne w treści wnioski H. K. sprawiły, że organ przez wiele miesięcy prowadził korespondencję w sprawie, której przedmiot w istocie nie został określony. Z tego powodu nie może budzić wątpliwości stwierdzenie, że odpowiedzi organu w istocie były inne niż ta, której oczekiwał skarżący, co w świetle powyższych rozważań oznacza zarzut bezczynności za uzasadniony. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami), orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.