II SAB/Sz 170/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wydania decyzji postanawia: sprostować z urzędu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Sz 170/22 w ten sposób, że w pkt I i III sentencji wyroku sformułowanie "skarżącej W. S. zastąpić sformułowaniem "M. Z.". Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 t.j. ze zm.; dalej powoływanej jako: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z kolei dyspozycja § 2 wskazuje, że sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Należy wskazać, że omyłka prostowana przez sąd musi mieć charakter oczywisty, tj. niewymagający dla swojego wykrycia dokładnej analizy akt postępowania. W badanej sprawie postępowanie o rozgraniczenie zostało wywołane wnioskiem M. Z. z dnia 7 kwietnia 2020 r., co wynika bezpośrednio z akt sprawy administracyjnej. Tymczasem Sąd formułując sentencję rozstrzygnięcia wadliwie wskazał, że wnioskodawcą była skarżąca W. S.. Wpisanie jej danych w sentencji wyroku zamiast danych M. Z. było efektem oczywistej omyłki pisarskiej, bowiem jak już wskazano, w świetle akt sprawy nie ulega wątpliwości, że postepowanie w sprawie rozgraniczenia zostało zainicjowane przez M. Z.. Należało w związku z powyższym dokonać sprostowania wyroku w tym zakresie. Sprostowanie zaistniałej w sprawie omyłki nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia, bowiem istotnym jest, że bezczynnośc dotyczy wniosku z dnia 7 kwietnia 2020 r., który nie został rozpoznany w terminie przewidzianym przepisami k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.