II SAB/Sz 18/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. C. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie skargi p o s t a n a w i a odrzucić skargę W dniu [...] r. J..C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie przekazania przez ten organ do sądu jego skargi z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego. Dodatkowo organ podał, że powyższa skarga została rozpatrzona na sesji Rady Miejskiej w [...] w dniu [...] r. i podjęto stosowną uchwałę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a., tj. dotyczących decyzji administracyjnych; postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; innych niż wyżej wskazane aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Obowiązek przekazania przez organ wniesionej, za jego pośrednictwem skargi, wynika z art. 54 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym organ którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje ją sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na nią w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Samo przekazanie jest zatem określoną czynnością procesową w ramach postępowania sądowoadministracyjnego, uruchamiającą jego kolejny etap. Za takim rozumieniem tego obowiązku organu przemawiają m.in. okoliczność, że datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi oraz konieczność udzielenia odpowiedzi na skargę, która jest pismem strony w rozumieniu art. 45 P.p.s.a.. W związku z powyższym nie sposób uznać, że przekazanie przez organ skargi do sądu administracyjnego mieści się w katalogu aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Nie ma przy tym znaczenia, czy organ przekazywałby skargę sądowi w formie postanowienia, co zdarza się w praktyce niektórych Samorządowych Kolegiów Odwoławczych, czy też bez wykorzystania ww. formy procesowej. W przypadku, gdy przekazanie skargi następuje w formie postanowienia, nie jest ono postanowieniem kończącym postępowanie administracyjne, czy też rozstrzygającym sprawę co do istoty. Nie służy również na nie zażalenie. Nie można zatem uznać, iż mieści się w granicach określonych ww. przepisem. W przypadku przekazania skargi sądowi bez wykorzystania formy postanowienia nie można również uznać, że takie przekazanie jest innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W szczególności należy wskazać, że nie jest to akt administracyjny, gdyż nie rozstrzyga w sposób władczy indywidualnej sprawy. Nie jest także czynnością z zakresu administracji publicznej, ponieważ ma miejsce na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. W nawiązaniu do przedstawionych rozważań trzeba zauważyć, że przepisy P.p.s.a. przewidują określony tryb postępowania w razie nieprzekazania przez organ skargi sądowi. Mając całość przedstawionych okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie nieprzekazania sądowi skargi, tj. niedopełnienia obowiązku o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. jest niedopuszczalna w świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. i jako taka podlega odrzuceniu. W tych warunkach Sąd na podstawie ww. przepisów oraz art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.