II SAB/Sz 19/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udzielenia pomocy socjalnej postanawia: odrzucić skargę J. C. pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza w sprawie jego wniosku o zasiłek celowy z dnia [...] r., zarzucając organowi bezczynność w sprawie udzielenia mu pomocy socjalnej, pozbawienie go prawa i możliwości ubiegania się o taką pomoc. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie o oddalenie. Burmistrz Ł. wyjaśnił, że w dniu [...] r. skarżący złożył wniosek do Burmistrza o zasiłek celowy na zakup lekarstw. Wniosek został przekazany do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej W toku postępowania Ośrodek Pomocy Społecznej informował skarżącego o terminach wywiadu środowiskowego i konieczności przedłożenia zaświadczeń o dochodach i wydatkach wszystkich osób gospodarujących. Skarżący nie wyraził zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Dyrektor MOPS wydała w dniu [...] r. decyzję o odmowie przyznania skarżącemu pomocy finansowej. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności tej decyzji, który został potraktowany jako odwołanie i przekazany organowi II instancji. W toku postępowania skarżący wniósł kolejne wnioski o stwierdzenie nieważności kolejnych spraw w przedmiocie udzielenia mu pomocy socjalnej. Burmistrz pismem z dnia [...] r. udzielił odpowiedzi skarżącemu, iż zostały one rozpoznane zgodnie z art. 243 Kpa. W kwestii wniosku o pomoc socjalną z dnia [...] r. organ również wydał decyzję odmowną wobec braku możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. O wszystkich postępowaniach skarżący był informowany, a decyzje zawierały pouczenie o prawie odwołania. Sąd pismem z dnia [...] r. wezwał stronę skarżącą do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Burmistrza, skarżący składał zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 K.p.a.). W piśmie tym pouczono, że niewykonanie niniejszego wezwania w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłka zawierająca powyższe zobowiązanie została J. C. doręczona w dniu [...] r. (zwrotne potwierdzenia odbioru akta sądowe karta [...] ), jednakże do dnia dzisiejszego skarżący nie wykonał zobowiązania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden przewidziany w ustawie środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 2 powołanej ustawy). W przypadku skargi na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071). Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W niniejszej sprawie skarga została złożona na bezczynność Burmistrza polegającą na nieudzieleniu mu pomocy socjalnej zgodnie z jego wnioskiem z dnia [...] r., a zatem powinna być poprzedzona wniesieniem zażalenia na bezczynność tego organu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego W związku z tym Sąd wezwał skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi składał zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Powyższe zobowiązanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 marca 2013 r., jednakże pomimo upływu zakreślonego siedmiodniowego terminu (w dniu 18 marca 2013 r.), zobowiązany nie odpowiedział na wezwanie Sądu. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący takie zażalenie wnosił. W tej sytuacji, należy stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, tak więc nie spełnił jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Mając powyższe na uwadze, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.