II SAB/Sz 2/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie: Asesor WSA Kazimierz Maczewski Asesor WSA Arkadiusz Windak (spr.) Protokolant Agata Banc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2006 r. sprawy ze skargi Z.W. na bezczynność Dyrektora Funduszu Zdrowia w przedmiocie skierowania na leczenie uzdrowiskowe o d r z u c a skargę U z a s a d n i e n i e : Z. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargą z dnia [...] r., sprecyzowaną pismem z dnia [...]r., zarzucając bezczynność Dyrektorowi Funduszu Zdrowia, który w trakcie postępowania kwalifikacyjnego na leczenie uzdrowiskowe nie dochował właściwych procedur administracyjnych, poprzez niezachowanie trzydziestodniowych terminów odpowiedzi na jej pisma z dnia [...] r. i z dnia [...]r. Ustosunkowując się do skargi, Dyrektor Funduszu Zdrowia, działając poprzez pełnomocnika [...] A. R., wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), względnie o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność organów, przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, kiedy skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skieruje zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez właściwy organ, bezpośrednio do organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Na podstawie przedstawionych przez skarżącą wyjaśnień oraz przekazanych przez organ akt sprawy Sąd stwierdził, że Z. W. przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność, nie wyczerpała przysługującego jej środka odwoławczego. Przedmiotem podania skarżącej z dnia [...] r. i kolejnego pisma z [...] r. było "zweryfikowanie decyzji przyznającej leczenie w sanatorium uzdrowiskowym w ramach urlopu wypoczynkowego na leczenie w formie nieodpłatnej w ramach zwolnienia lekarskiego". Zgodnie z §4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie leczenia uzdrowiskowego (Dz. U. Nr 274, poz. 2724 ze zm.) rola oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w zakresie obejmującym skierowanie na leczenie uzdrowiskowe polega przede wszystkim do zweryfikowaniu i potwierdzeniu skierowania oraz doręczeniu go świadczeniobiorcy. Nadzór nad realizacją zadań oddziałów wojewódzkich Funduszy sprawuje Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (art. 102 ust. 5 pkt 21 w/w ustawy). Z powyższych regulacji wynika, że skoro nadzór w zakresie realizacji prawa do świadczeń sprawuje Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, to wniesienie niniejszej skargi na bezczynność winno być poprzedzone skierowaniem zażalenia na bezczynność Dyrektor [...] NFZ w przedmiocie braku podjęcia, w ocenie skarżącej, działań wynikających z obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, nie przesądzając zasadności zarzutów skarżącej, należało uznać, iż wobec niespełnienia warunku określonego w art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tejże ustawy.