II SAB/Sz 2/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wyłączenia Prezesa i Członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wyłączenia Prezesa i członków tego organu w sprawie dotyczącej aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ([...] ). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie wskazując, że postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 27 § 1 kpa w zw. z art. 79 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz.651 ze zm.) odmówiło wyłączenia członków Kolegium od udziału w postępowaniu z wniosku J. C. w sprawie o ustalenie, że aktualizacja z dniem 1 stycznia 2014 r. opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste działki gruntu nr [...] położonej w [...] jest nieuzasadniona w wysokości zaproponowanej w wypowiedzeniu Burmistrza. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w przepisach (art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a.). Stosownie do powyższego sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości orzekają m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a.) oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wobec powyższego w pierwszej kolejności należy stwierdzić, czy skarga wniesiona przez skarżącego należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 powołanej ustawy. W rozpoznawanej sprawie skarga J. C. dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającej na nie rozpoznaniu wniosku o wyłączenie Prezesa oraz członków Kolegium od udziału w postępowaniu dotyczącym aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Stosownie do art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, do takiego postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - dalej "kpa.", które w art. 24 § 1 i 3, art. 26 § 2 oraz art. 27 regulują kwestie wyłączenia pracownika, nie przewidują formy, w jakiej powinno to nastąpić. W doktrynie oraz w orzecznictwie dominuje pogląd, że załatwienie tej sprawy winno przybrać formę postanowienia (vide: B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, wyd. 7, 2005 r., str. 173-175). Postanowienie takie nie kończy jednak postępowania w sprawie, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, jak też nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Stosownie bowiem do treści art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, jeżeli Kodeks tak stanowi. Taka okoliczność nie zachodzi w przypadku postanowienia w przedmiocie wyłączenia. Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro niedopuszczalna jest skarga na postanowienie w przedmiocie wyłączenia pracownika lub organu, niedopuszczalna jest także skarga na bezczynność kolegium w przedmiocie rozpoznania wniosku strony o wyłączenie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę jako niedopuszczalną.