II SAB/Sz 20/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na czynność Prezydenta Miasta w przedmiocie nie wykonania wydania decyzji o cofnięcie licencji taksówkowej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę H. K. pismem z dnia [...], zwrócił się do Prezydenta Miasta o cofnięcie licencji taksówkarzowi, użytkującemu samochód osobowy marki [...], o bocznym numerze [...], który uniemożliwił skarżącemu parkowanie na postoju taksówek przy centrum handlowym A. w S. Pismem z dnia [...] (doręczonym skarżącemu w dniu [...]) poinformowano H. K., że opisane zdarzenie nie stanowi podstawy do cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, gdyż może to nastąpić tylko w przypadkach wskazanych w art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (DzU z 2004 r. Nr 204, poz. 2088). Organ dodał, że zrzeszenie "B" Sp. z o.o. na mocy decyzji z dnia [...], wydanej przez Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego w S., zajmuje pas drogowy przy Alei W. w rejonie centrum handlowego A. na prawach wyłączności. H. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę z dnia [...] na czynność Prezydenta Miasta w przedmiocie niewydania decyzji o cofnięciu licencji taksówkowej. Prezydent Miasta S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU Nr 153 poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 3, tj. dotyczących wydania decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) . W myśl art. 52 § 1 i § 2 - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 52 § 3 jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1). W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 3). H. K. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta S. polegającą na odmowie wydania decyzji o cofnięciu licencji taksówkowej. Skarżący nie wykazał, że przed wniesieniem skargi do Sądu wniósł do organu o usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie sprawy należało przyjąć, że skarżący nie wyczerpał obowiązującego trybu, poprzedzającego wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Dlatego skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.