II SAB/Sz 20/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Spółki A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Spółkę A. do rozpatrzenia wniosku M. M. o udzielenie informacji publicznej z dnia 17 listopada 2017 r., II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszenie prawa, III. oddala wniosek o wymierzenie grzywny, IV. zasądza od Spółki A. na rzecz skarżącego M. M. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 17 listopada 2017 r. M. M. zwrócił się do Spółka A o udostępnienie informacji publicznej, poprzez: 1. udostępnienie kopii umów, faktur, protokołów odbioru robót jakie na zlecenie Zakładu Energetyki Cieplnej w W. wykonała w ciągu ostatnich trzech lat firma [...] z Ż., 2. udostępnienie informacji o środkach finansowych przekazanych w ciągu ostatnich trzech lat na rzecz klubów sportowych działających w formie stowarzyszeń, takich jak: [...] Klub Piłkarski oraz Klub Bokserski [...] – powyższe dotyczy także faktur, za które płatnikiem był Zakład Energetyki Cieplnej w W., a które dotyczyły różnego rodzaju pomocy przy organizacji imprez i bieżącej działalności klubów. Wnioskodawca zwrócił się o przesłanie informacji w formie skanów na jego adres mailowy w możliwie najszybszym czasie. W odpowiedzi na wniosek Prezes Zarządu Zakładu Energetyki Cieplnej w W. pismem z dnia 17 listopada 2017 r. odmówił udostępnienia dokumentów o których mowa we wniosku wyjaśniając, że dokumenty te stanowią tajemnicę handlową przedsiębiorstwa i nie są objęte ustawą o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie poinformował wnioskodawcę, że wszelkie ogólnodostępne informacje dotyczące [...] znajdują się na stronie internetowej firmy oraz w aktach rejestrowych Spółki. W dniu 15 stycznia 2018 r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Spółka A polegającą na nie udostępnieniu informacji objętych wnioskiem z dnia 17 listopada 2017 r. Zarzucił temu podmiotowi naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764). Wniósł o zobowiązanie Spółki do udostępnienia wnioskowanej informacji w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku, o wymierzenie Spółce grzywny w wysokości [...] zł oraz o zasądzenie od Spółki kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi zauważył, że Spółka odmawiając udostępnienia informacji publicznej nie zachowała formy decyzji administracyjnej. Uznała, że informacje których wniosek dotyczył stanowią tajemnicę handlową przedsiębiorstwa, a jawne dokumenty dotyczące Spółki udostępnione są na jej stronie internetowej oraz w aktach rejestrowych Spółki. Z odpowiedzi tej wynika nie tylko bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, ale i to, że jego zdaniem, jest on wyłączony w sposób generalny spod stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem tylko pobieżna analiza informacji zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym dotyczących Spółki pozwala stwierdzić, że całość udziałów Spółki posiada Gmina Miejska W.. Gmina Miejska W. zaangażowała środki publiczne w wysokości 100% kapitału Spółki, zatem majątek Spółki ma charakter publiczny i sposób jego wykorzystania nie może być wyłączony spod kontroli społecznej. Majątek jakim dysponuje spółka i sposób gospodarowania nim, dopóki jednostka samorządu terytorialnego ma w nim pełny udział, powinien podlegać, jeśli idzie o informację publiczną, takim samym zasadom transparentności i społecznego nadzoru, jak każdy majątek będący własnością samorządu terytorialnego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/BD 26/13, wyrok NSA z dnia 16 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1464/11). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Odmienne zapatrywanie Spółki prowadzi do naruszenia prawa, a w przypadku jego konsekwentnego podtrzymywania przez Spółkę do rażącego naruszenia prawa. Twierdzenie, jakoby adresat wniosku był objęty tajemnicą przedsiębiorstwa jest z gruntu fałszywe. Dane, których wniosek dotyczy, stanowią informację publiczną, odnoszą się bowiem do sposobu wydatkowania środków publicznych, co w sposób oczywisty wpisuje się w krąg przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co istotne, Spółka nie powołuje się na tajemnicę przedsiębiorstwa kontrahenta, której też nie sposób wykazać, a na tajemnicę Spółki. Tymczasem Spółka jest podmiotem zobowiązanym z mocy ustawy do udostępniania informacji publicznej, a informacja której żądał skarżący ma taki charakter. Spółka nie udostępniła żadnej z informacji których żądał wnioskodawca, nie wydała też decyzji odmawiającej dostępu do informacji publicznej, zatem pozostaje w bezczynności. Spółka A w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że nie każda informacja publiczna podlega udostępnieniu, zasadą jest wprawdzie udostępnienie informacji, ale zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy prawo do takiej informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Spółka słusznie powołała się na przedmiotowe ograniczenie, informacje których żądał skarżący nie są ujawniane z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zgodnie z którą przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Umowa zawarta z firmą [...] z Ż. dotyczyła robót z zakresu prawa energetycznego, których ujawnienie mogłoby wiązać się z naruszeniem zasady konkurencyjności firmy, jak i ujawnieniem informacji technicznych i organizacyjnych będących wyłączną tajemnicą przedsiębiorstwa. Natomiast ujawnienie protokołów z odbioru wykonanych robót nie tylko naruszyłoby art. 11 ust. 4 ww. ustawy, ale także ustawę o ochronie danych osobowych. Protokoły te zawierają bowiem dane osobowe osób które dokonały odbioru, do ochrony których zobowiązana jest Spółka, ponieważ na ujawnienie tych danych nie uzyskała zgody kontrahenta. Tymczasem ustawa o ochronie danych osobowych, w sytuacji, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe, jest lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wynika to z treści art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wykładnia funkcjonalna i celowościowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że jeżeli obowiązują odmienne regulacje dotyczące zasad i trybu udzielania informacji, to będą one miały pierwszeństwo przed ustawą o dostępie do informacji publicznej. Naczelną zasadą ustawy o ochronie danych osobowych nie jest zakaz przetwarzania danych osobowych ale przestrzeganie zakresu i trybu ich przetwarzania. Odmienne stanowisko doprowadziłoby do tego, że w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej legalnie można by uzyskać dane chronione ustawą o ochronie danych osobowych. Tym bardziej, że wnioskodawca, po udostępnieniu mu tego rodzaju danych, nie jest zobowiązany do zachowania ich poufności. Dlatego też, zdaniem Spółki, ustawodawca pozostawił uznaniu przedsiębiorcy ocenę tego, czy z uwagi na charakter informacji, podejmie on działania mające na celu zachowanie ich w tajemnicy. Ujawnienie informacji których domagał się skarżący mogłoby mieć negatywny wpływ na sytuację ekonomiczną kontrahenta Spółki w związku z osłabieniem jej pozycji na rynku poprzez ujawnienie tajemnic technologicznych i organizacyjnych, przy czym podmiot ten nie zgodził się na ujawnienie tych danych. Niezależnie od powyższego Spółka wyjaśniła, że zamówienie dla firmy [...] z Ż. zostało udzielone zgodnie z regulaminem udzielania zamówień na roboty budowlane, dostawę materiałów i urządzeń oraz świadczenie usług, obowiązującym w Spółce, a nie na podstawie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o zamówieniach publicznych. Kiedy wartość zamówienia nie przekracza kwoty [...]euro, ustawa o zamówieniach publicznych nie ma zastosowania. Wszystkie informacje podlegające udostępnieniu dotyczące postępowania na podstawie którego została wybrana firma [...] zostały opublikowane na stronie internetowej Spółki w zakładce "[...]" w dniu 30 marca 2017 r. o godz. 11:33. Odnosząc się natomiast do zarzutu bezczynności w zakresie wniosku o udostępnienie informacji o środkach przekazanych na finansowanie stowarzyszeń Klub Sportowy [...] i Klub Bokserski [...], Spółka wskazała, że jej odmowna odpowiedź była podyktowana tym, iż Spółka nie posiada żadnych umów, ani faktur związanych z pomocą przy organizacji imprez, ani z bieżącą działalnością klubów. Jedyną formą współpracy była publiczna reklama wykupiona przez Spółkę w Klubie Sportowym [...] w dniu 30 października 2017 r. za kwotę [...]zł, na okres 12 miesięcy, na dowód czego Klub Sportowy [...] wystawił fakturę nr [...] z dnia [...] r. Spółka podała, że wszelkie środki finansowe na rzecz dobrowolnego wsparcia organizacji sportowych wynikały wyłącznie z darowizn i były one dokonywane jeszcze za kadencji poprzedniego Prezesa Spółki, tj. w 2015 r. W latach 2016 i 2017 nie były przekazywane na ich rzecz żadne kwoty pieniężne w ramach darowizn. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań lub też podejmuje, jednakże są one niewystarczające bądź nie zachowują zgodnej z przepisami formy załatwienia. Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 z późn. zm.), zwanej dalej "u.d.i.p.". Dostęp do informacji publicznej ma konstrukcję publicznego prawa podmiotowego - jest to uprawnienie konstytucyjne określone w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Art. 61 ust. 3 Konstytucji wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa, wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności, praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy (art. 61 ust. 4 Konstytucji). Przywołana wyżej ustawa o dostępie do informacji publicznej służy zatem realizacji konstytucyjnego prawa do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Nie ulega jednak wątpliwości, że skarga na bezczynność może zostać uwzględniona jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest zakres podmiotowy i przedmiotowy i brak przesłanek negatywnych dla udostępnienia informacji. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wymienione w art. 7 ust. 1 różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. Wskazać w tym miejscu należy, że załatwienie sprawy z wniosku o udzielenie informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej może nastąpić w następujących formach, a mianowicie: 1) poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno-technicznej zgodnie z wnioskiem (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.), 2) poprzez odmowę udzielenia informacji albo poprzez umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych w przywołanej ustawie, w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.), 3) przez poinformowanie wnioskodawcy, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej, bądź że w sprawie zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji, 4) poprzez poinformowanie wnioskodawcy, że żądana informacja nie znajduje się w dyspozycji podmiotu, do którego wniosek został skierowany. W analizowanej sprawie skarżący złożył stosowny wniosek jego adresatem czyniąc Spółka A, przedmiotem zaś wniesionej skargi jest bezczynność tego podmiotu w rozpoznaniu tego wniosku. W pierwszej kolejności niezbędne było ustalenie, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy podmiot, do którego skierowano wniosek o udzielenie informacji jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępniania. Niezbędne jest przy tym również rozstrzygnięcie, czy dane, o których udostępnienie zwrócił się skarżący, stanowią informację publiczną, bowiem charakter żądanej informacji determinuje formę udzielonej odpowiedzi. Do udzielenia informacji zobowiązane są bowiem podmioty będące w posiadaniu takiej informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Przy czym czynności tych organ powinien dokonać, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W badanej sprawie, zdaniem sądu, spełniony został zakres podmiotowy stosowania wskazanej wyżej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wynika wprost, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Powyższe oznacza, że do udzielenia informacji publicznej zobowiązane zostały nie tylko władze publiczne, lecz również podmioty wykonujące zadania publiczne, niebędące organami władzy publicznej. W zakresie podmiotowym wynikającym z cytowanego przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. mieści się więc Spółka A, jako osoba prawna samorządu terytorialnego, zobowiązana do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej i do udostępnienia takiej informacji albo do odmowy jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie Spółka będąc podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej nie udostępniła informacji będących w jej posiadaniu, ani nie wydała decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia informacji z przyczyn określonych w art. 5 ustawy. Przechodząc do kwestii zakresu przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym zakres pojęcia informacji publicznej interpretuje się szeroko, uwzględniając konstytucyjny charakter tego prawa. Informację publiczną stanowi bowiem każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub w zakresie swoich kompetencji gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą, stanowi informację publiczną. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 721/08, Baza Orzeczeń LEX nr 423325). Zgodnie z art. 1 u.d.i.p każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Z kolei przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. określa przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Obejmuje on m.in. informacje o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach, archiwach oraz sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, o danych publicznych, w tym treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, stanowiskach w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych, treści innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej. Niewątpliwie termin "informacja publiczna" obejmuje swoim znaczeniem znacznie szerszy zakres pojęciowy niż pojęcie "dokumenty urzędowe" i nie należy zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Przy czym informacja nabiera charakteru publicznego, poprzez jej odniesienie do publicznego charakteru organów, zadań, mienia lub majątku. Mając na uwadze powyższy sposób rozumienia informacji publicznej należy w dalszej kolejności odpowiedzieć na pytanie, czy informacja, której udzielenia domaga się skarżący spełnia kryterium przedmiotowe ustawy o dostępie informacji publicznej. Jak wyjaśniono powyżej informacja publiczna dotyczy działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także innych podmiotów w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informacja, jakiej domaga się skarżący, dotyczy działalności osoby prawnej samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i jego działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej i w ocenie sądu, stanowi informację publiczną. Spółka, której bezczynności skarga dotyczy, niewątpliwie wykonuje zadania publiczne, a jednostka samorządu terytorialnego – Gmina W. – ma w niej pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wniosek o informację publiczną dotyczył działalności tej Spółki w ramach wykonywania zadań publicznych, dotyczył wydatkowania środków publicznych. Odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, może nastąpić wyłącznie w formie decyzji administracyjnej (art. 16 i art. 5 ust. 2 ustawy), a przyczyny odmowy udostępnienia informacji muszą być zawarte w jej uzasadnieniu. W niniejszej sprawie decyzji takiej nie wydano, dlatego przedwczesne jest badanie, czy w realiach niniejszej sprawy istniała możliwość odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Nie jest dopuszczalna odmowa udzielenia informacji publicznej zwykłym pismem, bez szczegółowego wyjaśnienia przyczyn odmowy. Brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do przyjęcia poglądu zaprezentowanego w odpowiedzi na wniosek, że informacje których żądał skarżący nie są objęte ustawą o dostępie do informacji publicznej. Także zamieszczenie na stronie internetowej Spółki informacji nie objętych wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, a jedynie związanych z treścią wniosku, nie może być uznane za udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany ustawą. Odnosząc się do odpowiedzi na skargę, z której wynika, że wszelkie środki finansowe, które były przekazywane w formie darowizny na rzecz klubów sportowych we wniosku wymienionych, miały miejsce za poprzedniego Prezesa Spółki, sąd zwraca uwagę, że odpowiedź ta powinna była zostać skierowana do wnioskodawcy w terminie określonym ustawą, a ponadto, że Spółka jest zobowiązana udostępnić informacje objęte wnioskiem i dotyczące jej działalności bez względu na to, czy nastąpiła zmiana na stanowisku Prezesa Zarządu. Spółka odpowiada także w kwestiach, które miały miejsce w okresie działania poprzedniego Prezesa. Dodać też należy, że odpowiedź na skargę stanowi pismo skierowane do sądu, nie zaś do wnioskodawcy, stąd też nie może zastępować odpowiedzi na wniosek strony. Reasumując stwierdzić należy, że Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a informacje których żądał skarżący są w jej posiadaniu i dotyczą zakresu przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spółka żądanych informacji nie udzieliła i nie wydała decyzji odmawiającej udzielenia informacji, zatem pozostaje bezczynna. Z tej przyczyny sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie sądu, bezczynność Spółki nie miała jednak charakteru rażącego naruszenia prawa, bowiem Spółka bardzo szybko udzieliła odpowiedzi na wniosek. Sąd wziął pod uwagę również fakt, że Spółka nie jest organem administracji publicznej i niezbyt często stosuje ustawę o dostępie do informacji publicznej, zaś stosowanie tej ustawy ma charakter skomplikowany. Z tej też przyczyny sąd oddalił wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny. Orzeczenie zawarte w pkt IV wyroku wydano na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.