II SAB/Sz 25/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na bezczynność Zarządu Województwa Z. w przedmiocie szacowania szkód i wypłaty odszkodowania postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz strony skarżącej Spółki A.. kwotę [...] złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. [...] Spółka z o.o. w T. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Zarządu Województwa w przedmiocie szacowania szkód i wypłaty odszkodowania za szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o odrzucenie skargi, gdyż dotyczy sprawy cywilnej, w której właściwy jest sąd powszechny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że po złożeniu skargi Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 j.t. ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.". W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W świetle powyższego przepisu skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego w przypadkach określonych w pkt 8 i 9 powołanego artykułu i dotyczy sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidulanych. Nie każdy zatem przejaw braku działalności organów samorządowych podlega jurysdykcji sądu administracyjnego. Przedmiotem rozpoznania skargi jest bezczynność Skarbu Państwa - Zarządu Województwa w sprawie szacowania szkód wyrządzonych przez zwierzęta łowne i wypłaty odszkodowania. Kwestia szacowania szkód oraz wypłaty odszkodowania została uregulowana w rozdziale 9 zatytułowanym: "Szkody łowieckie" ustawy z dnia 13 października 1995r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2018 r., poz. 2033 j.t.). Zdaniem Sądu, analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że szacowanie szkód wyrządzonych przez zwierzęta łowne oraz następnie wypłata odszkodowania z tego tytułu nie rozstrzyga sprawy administracyjnej. Inaczej rzecz ujmując żaden przepis ww. ustawy nie wskazuje, że wypłata odszkodowania, poprzedzona szacowaniem, za szkody wyrządzone przez zwierzynę łowną ma następować w ramach postępowania administracyjnego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, w którym podniesiono, że roszczenia o odszkodowanie za szkody wyrządzone w uprawach i plonach rolnych przez wymienione w nim zwierzęta łowne są sprawami z zakresu prawa cywilnego, czyli sprawami cywilnymi, które stosownie do art. 2 § 1 k.p.c. powinny być rozpoznawane przez sądy powszechne (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 108/08, publ. LEX nr 518032). Prowadzi to do uznania, że sprawa dotycząca szacowania szkód wyrządzonych przez zwierzęta łowne oraz następnie wypłata odszkodowania z tego tytułu nie jest sprawą administracyjną polegającą kognicji sądownictwa administracyjnego. W takiej sytuacji również bezczynność organu w tym przedmiocie nie może być poddana kontroli sądowoadministracyjnej. W tym stanie rzeczy, Sąd odrzucił skargę jako nienależącą do właściwości sądu administracyjnego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. W przedmiocie kosztów orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.