II SAB/Sz 26/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk – Gawęcka (spr.) Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 kwietnia 2018 r. w sprawie ze skargi E. J. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala skargę w pozostałym zakresie, IV. zasądza od Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa na rzecz skarżącej E. J. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. E. J. (dalej: "Strona", "Skarżąca"), pismem z 20 listopada 2017 r., wystąpiła do Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddziału Terenowego w S. (dalej: "Ośrodek") z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej: 1. czy w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa (dalej: Zasób) w zakresie, w jakim prawo własności Skarbu Państwa wykonywane było przez Agencję Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w S. i wykonywane jest przez następcę prawnego Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w S. znajduje się lub znajdowała działka nr [...], obrębu [...], gmina D., powiat [...]? 2. jeżeli wymieniona działka znajdowała się w Zasobie, czy była ona i jest w latach 2001 - 2017 przedmiotem umów najmu, użyczenia lub dzierżawy? 3. jeżeli wymienioną działkę Ośrodek oddał w najem lub dzierżawę, jaka jest wysokość rocznego czynszu najmu lub dzierżawy tej działki w 2017 roku i jaka była wysokość tych czynszów w latach 2001 – 2016? Pismem z 27 listopada 2017 r. Ośrodek poinformował Stronę, iż wnioskuje ona o informację publiczną przetworzoną i zwrócił się o podanie interesu publicznego, którym Strona się kieruje, wnioskując o jej udostępnienie. W dniu 22 grudnia 2017 r. do Strona dokonała aktualizacji wniosku z dnia 20 listopada 2017 r., poprzez cofnięcie w całości żądania z pkt 1 i 2 oraz zmianę żądania z pkt 3. Strona wniosła o wgląd do aktualnej, obowiązującej w 2017 r. umowy dzierżawy nieruchomości rolnej (działka nr [...], obręb R., gmina D., powiat [...], woj. Z.) znajdującej się w Zasobie lub udostępnienie albo przesłanie jej kopii. Pismem z 5 stycznia 2018 r. (nadanym w dniu 12 stycznia 2018 r. i doręczonym Stronie 23 stycznia 2018 r.) Ośrodek za pismem przewodnim udostępnił kopię umowy dzierżawy, opisanej we wniosku nieruchomości rolnej. Strona natomiast pismem z 19 stycznia 2018 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę w przedmiocie bezczynności i przewlekłości postępowania w zakresie udostępnienia przez Ośrodek informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem z dnia 20 listopada 2017 r. Skarżąca zarzuciła Ośrodkowi naruszenie art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.) – dalej: "u.d.i.p.", przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem i wniosła o: - zobowiązanie Ośrodka do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, - orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., - zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, Skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania oraz argumenty wskazujące na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wskazała, że do dnia złożenia skargi, tj. do 19 stycznia 2018 r. Ośrodek nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej. Tym samym naruszono 14 dniowy termin, zapisany w art. 13 u.d.i.p. Podkreśliła, że żądane przez nią informacje dotyczą sposobu i zasad wykorzystania majątku publicznego, o którym mowa w art. 6 ust. 5 lit. a u.d.i.p. W zakresie bezczynności Skarżąca odwołała się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Wyjaśniła także, iż w przypadku umorzenia postępowania w tym zakresie, Sąd powinien zobowiązać Ośrodek do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę Ośrodek wniósł o umorzenie postępowania oraz zasądzenie od Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniósł również o rozpoznanie sprawy w trybie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania i wyjaśnił, że w piśmie z dnia 22 grudnia 2017 r. Skarżąca cofnęła żądania zawarte w piśmie z dnia 20 listopada 2017 r. Pismo Skarżącej zawierało także całkowicie nową treść pkt 3, co stanowiło nowy wniosek, a nie jego modyfikację. Następnie wyjaśnił, iż w sprawie nie zaistniała bezczynność albowiem wniosek Skarżącej o udzielenie informacji publicznej został zrealizowany, poprzez udzielenie żądanej informacji pismem z dnia 5 stycznia 2018 r. Jego zdaniem podjął on wszelkie czynności zmierzające do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Informacja została Skarżącej udostępniona, zaś dane podlegające ochronie, zanonimizowane. Ośrodek wskazał, że nie prowadził postępowania przewlekle, udzielając odpowiedzi na wniosek z dnia 20 listopada 2017 r. po 7 dniach, a na wniosek z 22 grudnia 2017 r. w dniu 5 stycznia 2018 r. Zwrócił również uwagę, że zachodzą w sprawie podstawy do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, ze względu na bezprzedmiotowość orzekania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W pismach z dnia 23 marca 2018 r., 3 kwietnia 2018 r., 5 kwietnia 2018 r. i 11 kwietnia 2018 r. Skarżąca ponowiła argumenty przedstawione wcześniej w skardze. Wskazała, że Ośrodek manipuluje pojęciami; doręczenie korespondencji, odbiór korespondencji, data nadania przesyłki w UP, data sporządzenia pisma. Zdaniem Skarżącej, wskazana w odpowiedzi na skargę data 5 stycznia 2018 r. jest datą sporządzenia pisma, a nie jego doręczenia, które nastąpiło w dniu 23 stycznia 2018 r. Żadna z tych dat nie jest datą, którą można uznać za datę, w której udzielono informacji publicznej zgodnie z wnioskiem Skarżącej. Ponadto zwróciła uwagę, że przesłana do niej po terminie kopia umowy dzierżawy nie posiada klauzuli "za zgodność z oryginałem", tym samym nie może zostać uznana za odwzorowanie oryginału. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, przy czym w części postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe. Natomiast w części dotyczącej zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania oraz wniosku w przedmiocie wymierzenia Ośrodkowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Tym samym, dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań (P. [...], Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania – zakres kontroli, Kontrola państwowa 2013, Nr 3, s. 94). Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. Zaznaczyć przy tym należy, że w ramach rozpoznawania skargi na bezczynność sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny podejmowanych w sprawie czynności oraz wydawanych rozstrzygnięć. Równocześnie, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, należy uwzględnić stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno–techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje jest zobligowany powiadomić pisemnie, o tym fakcie wnioskodawcę. Co warte podkreślenia, w sytuacji gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Lu 507/02, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 21 in principio u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji. Wprawdzie kwestie te w niniejszej sprawie nie były pomiędzy stronami sporne, ale Sąd w granicach swej kognicji był zobligowany z urzędu przeprowadzić w tym zakresie własne rozważania. Kolejną kwestią było przesądzenie, czy wniosek został wniesiony skutecznie. Przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi był wniosek Skarżącej z 20 listopada 2017 r. zmieniony pismem z dnia 20 grudnia 2017 r., która wezwała Ośrodek w oparciu o przepisy u.d.i.p., o wgląd do aktualnej, obowiązującej w 2017 roku umowy dzierżawy nieruchomości rolnej (działka nr [...], obręb R., gmina D., powiat [...], woj. Z.) znajdującej się w Zasobie lub udostępnienie albo przesłanie jej kopii. Zauważyć należy, że zawarte w piśmie z 20 grudnia 2017 r. żądanie, które wpłynęło do Ośrodka w dniu 22 grudnia 2017 r. jest nowym żądaniem w stosunku do tych zawartych w piśmie z 20 listopada 2017 r. Skarżąca nie tylko cofnęła pytanie nr 1 i 2, ale zmieniła pytanie nr 3 nadając mu nową treść. Nie oceniając, z jakich przyczyn nastąpiła zmiana żądania, bo ta nie jest przedmiotem kontroli Sądu, zasadnie Ośrodek wywodzi, że jako datę rozpoczęcia biegu terminu do udzielenia informacji publicznej na żądanie Skarżącej należy przyjąć dzień 22 grudnia 2017 r. (data wpływu do Ośrodka pisma Skarżącej z dnia 20 grudnia 2017 r.). Nie ulega żadnej wątpliwości, że żądane przez Skarżącą informacje stanowiły informację publiczną w rozumieniu powołanej ustawy. Natomiast w związku z tym, iż do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, bezsporne jest, że Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w S., mieści się w tej kategorii. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że, jak wynika z akt sprawy, Skarżąca złożyła wniosek stanowiący przedmiot sprawy w dniu 22 grudnia 2017 r. Organ w dniu 5 stycznia 2018 r. przygotował pismo oraz załącznik, zawierające wnioskowaną informację publiczną. Pismo to wraz z załącznikiem zostało jednak wysłane do Skarżącej dopiero w dniu 12 stycznia 2018 r. i doręczono jej w dniu 23 stycznia 2018 r. Mając na uwadze powyższe nie ulega wątpliwości, że wnioskowana informacja nie została udzielona Skarżącej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Podkreślić należy, że bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji, poprzez rozpatrzenie wniosku Skarżącej zgodnie z żądaniem została usunięta przez sam Ośrodek. Bezczynność ta ustała w dniu 12 stycznia 2018 r., czyli w dniu nadania do Skarżącej opisanego wyżej pisma wraz z załącznikiem (tj. kopią umowy z dnia [...] r. nr [...]). Odpowiedź zatem przygotowano 5 stycznia 2018 r., jednakże co ważniejsze, wysłano ją dopiero 12 stycznia 2018 r., tj. po 21 dniach od daty wpływu wniosku. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że datą ustania bezczynności jest dzień 12 stycznia 2018 r. Wyjaśnienia wymaga, że przez udostępnienie informacji publicznej należy rozumieć, w przypadku przesłania jej za pośrednictwem operatora pocztowego dzień nadania takiej przesyłki, nie zaś dzień sporządzenia i podpisania pisma zawierającego informację publiczną (w niniejszej sprawie pisma przewodniego). Ponieważ, jak to już wyżej Sąd podkreślił, celem skargi na bezczynność organu jest zobowiązanie do wydania określonego aktu lub dokonania czynności, stąd też udzielenie Skarżącej informacji zawartej w załączniku do pisma z dnia 5 stycznia 2018 r. uczyniło rozpoznanie niniejszej sprawy bezprzedmiotowym, albowiem przedmiot postępowania sądowego - jakim była bezczynność strony przeciwnej, w tym zakresie - przestał w dacie orzekania istnieć. Sąd zwraca uwagę, że w u.d.i.p. ustawodawca używa zwrotów: wytworzenie informacji (art. 12 ust. 1), udostępnianie informacji (art. 12), przy czym każde z tych pojęć nie jest używane zamiennie, co oznacza, że sporządzenie pisma zawierającego informację publiczną wymaga jego udostępnienia. Udostępnienie informacji publicznej w sytuacji sporządzenia pisma ją zawierającego, ale także pisma przewodniego wraz z załącznikiem zawierającym taką informację, następuje w dacie nadania przesyłki. Nie budzi zatem wątpliwości, że udzielenie odpowiedzi na żądanie Skarżącej miało miejsce w dniu 12 stycznia 2018 r., a nie 5 stycznia 2018 r. Skoro zatem wnioskowana informacja publiczna została udzielona Skarżącej w ww. dacie, to w chwili wyrokowania Ośrodek nie pozostawał już w bezczynności. Z tego względu postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć (pkt 1 sentencji wyroku). Zgodnie z regulacją art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast stosownie do art. 161 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-2 tego przepisu lub gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe – pkt 3 tego przepisu. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi jeżeli po wniesieniu skargi zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe niewątpliwie w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub interpretacji bądź też dokonania czynności po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd. Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest bowiem stan z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności do tego momentu (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt l OPS 6/08, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedstawione wyżej sposoby rozstrzygnięć w sprawie ze skargi na bezczynność są uwarunkowane specyfiką postępowania, w którym - odmiennie niż w postępowaniu ze skargi na działanie organu - sąd uwzględnia stan faktyczny z daty wyrokowania. Z uwagi na fakt, że Ośrodek pozostawał w bezczynności do dnia 12 stycznia 2018 r., a więc do dnia rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej, obowiązkiem Sądu było wydanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a więc stwierdzenie, że organ pozostawał w bezczynności. W ocenie Sądu, bezczynność powyższa nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). W orzecznictwie sądowym, które skład orzekający w pełni podziela wskazuje się, że takim naruszeniem będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Ponadto, akcentuje się, że kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z 16 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 34/13 - wszystkie dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z powyższym i mając na uwadze pismo z dnia z 5 stycznia 2018 r., Sąd przeanalizował okoliczności, jakie towarzyszyły czynności udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej, tj. okres świąteczno-noworoczny, fakt, że 5 stycznia 2018 r. przypadał w piątek, przysługiwał dodatkowy dzień wolny od pracy w związku z 6 stycznia 2018 r. Powyższe wskazuje, że zwyczajowy obieg korespondencji mógł się wydłużyć, a zatem nadanie przesyłki w dniu 12 stycznia 2018 r., nie stanowi o przewlekłości Ośrodka. Odnosząc się do zarzutu skargi oraz ww. okoliczności, Sąd wyjaśnia, że przewlekłość ma miejsce, gdy organ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu lub czynności pozornych, zbędnych, powodujących, że formalnie nie jest bezczynny. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie - zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Natomiast o przewlekłości postępowania mającej charakter rażący, można mówić jeżeli poważne opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach, pozbawione są jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia. Ponadto analizując pozostałe zarzuty skargi wskazać należy, że z treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. wynika, że przedmiotem udostępnienia jest treść dokumentów urzędowych, a nie dokumenty urzędowe. Wydanie wnioskodawcy kserokopii dokumentów wyczerpuje obowiązek organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Natomiast, poświadczenie zgodności z oryginałem kopii dokumentu służy nadaniu tej kopii mocy dokumentu urzędowego. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaś wydawanie dokumentów urzędowych, tylko umożliwienie udostępnienia informacji (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 75/12; opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd stwierdził, że w związku z udzieleniem żądanej przez Skarżącą informacji publicznej, należało rozstrzygnąć w zakresie bezczynności Ośrodka, jak w pkt. 1 sentencji wyroku. Ponadto bezczynność nie przybrała postaci celowego działania nacechowanego złą wolą, czy też poważnego zaniedbania, dlatego orzeczono, jak w pkt 2 sentencji wyroku, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. Oddaleniu natomiast, zgodnie z pkt 3 sentencji wyroku, podlegała skarga w zakresie przewlekłości postępowania prowadzonego przez Ośrodek. Sąd nie znalazł także uzasadnienia dla wymierzenia Ośrodkowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., w związku z tym rozstrzygnął oddając wniosek w tym zakresie, o czym w pkt 3 sentencji wyroku. Dodatkowo Sąd wskazuje, że brak podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku Skarżącej o zobowiązanie Ośrodka do ukarania dyscyplinarnego pracownika odpowiedzialnego za niezałatwienie sprawy w terminie. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. (tryb uproszczony) rozstrzygnął, jak w pkt. 1-3 sentencji wyroku. Natomiast o kosztach postępowania sądowego rozstrzygnął w pkt 4 sentencji wyroku, na podstawie z art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na ww. koszy składała się kwota [...]zł uiszczona w sprawie tytułem wpisu od skargi.