II SAB/Sz 28/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym skargi P. Ś. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania skargi na bezczynność Wójta Gminy p o s t a n a w i a: odrzucić skargę P. Ś. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania skargi na bezczynność Wójta Gminy [...]. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podał, że wnioskiem z dnia [...] wystąpił do Wójta Gminy [...] o podjęcie stosownie do art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, interwencji w sprawie zerwania drenaży przez "A" Spółka z o.o. z siedzibą w [...] i zniszczenia instalacji odpływowej na działce nr [...] w [...] należącej do skarżącego. Z uwagi na brak działań ze strony Wójta, w dniu [...] skarżący złożył skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na bezczynność Wójta Gminy [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pismem z dnia [...] wskazało, że przedmiotowa sprawa należy do spraw cywilnoprawnych, znajdujących oparcie w przepisach Kodeksu cywilnego, a więc nie ma charakteru administracyjnego. W ocenie skarżącego, mając na uwadze, że do chwili obecnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wydało żadnej decyzji ani postanowienia w sprawie, bezczynność organu jest bezsprzeczna. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi głównie o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1/ decyzje administracyjne; 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8/ bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Złożona przez skarżącego "skarga" na bezczynność Wójta Gminy [...], do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] stanowiła w istocie zażalenie w rozumieniu art. 37 § 1 K.p.a., gdyż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, nie przewidują "skargi" (poza wnoszoną w trybie działu VIII K.p.a. skargi i wnioski) na bezczynność organu, lecz zażalenie. Pismem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] udzieliło odpowiedzi na powyższe zażalenie. Przepis art. 37 K.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie rozstrzygnąć. Rozpoznanie takiego zażalenia nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia, nie mogłaby być zaskarżona do Sądu. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym w literaturze i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia może przybrać formę postanowienia, na które nie służy zażalenie. Postanowienie to ma charakter wpadkowy, a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.