II SAB/Sz 29/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. C. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie zasiłku celowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. J.C. wniósł skargę na bezczynność "Burmistrza Urzędu [...] R.S." polegającą na tym, że "nierozpoznaje pism urzędowo prawnych skarżącego", w tym między innymi wniosku skarżącego z dnia [...]r. o udzielenie pomocy socjalnej. Burmistrz [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w piśmie z dnia [...] r. skarżący podniósł zarzut nie rozpoznania przez Burmistrza wniosku o pomoc socjalną. Ponadto organ wskazał, że w dniu [...]r. przekazał według właściwości do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], cztery wnioski J.C., w tym między innymi wniosek z dnia [...]r., wnioski te zostały rozpatrzone poprzez wydanie stosownych decyzji, od których skarżący nie wnosił odwołania. Wezwaniem z dnia [...] r. (doręczonym dnia [...] akt sądowych) Sąd zobowiązał skarżącego do usunięcia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi z dnia [...] r. przez nadesłanie odpisu wniosku z dnia [...] r. oraz podanie, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] r. składał, w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W wypadku skargi na bezczynność organu środkiem takim jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący został wezwany do oświadczenia, czy zażalenie takie składał przed wniesieniem skargi na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...]r., jednakże nie odpowiedział na to wezwanie Sądu. Z akt sprawy nie wynika natomiast, by skarżący takie zażalenie wnosił. W tym stanie rzeczy, skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpawszy środków zaskarżenia, co jest niezbędną pozytywną przesłanką rozpoznania sprawy przez ten sąd. Wobec powyższego w sprawie nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym skarga na bezczynność Burmistrza [...] podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.