II SAB/Sz 29/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r. sprawy ze skargi B. S., T. S. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę oddala skargę. B. S. i T. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta wnosząc o: - stwierdzenie bezczynności Prezydenta Miasta w rozpatrzeniu sprawy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] r. - nakazanie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...] r., - zwrot kosztów. Skarżący podnieśli, że kierując się pouczeniem zawartym w postanowieniu Wojewody znak:[...], z dnia [...] r., o odmowie wyznaczenia Prezydentowi Miasta dodatkowego terminu do załatwienia sprawy, po wyczerpaniu trybu zażaleniowego, składają skargę na Prezydenta Miasta zarzucając mu bezczynność w sprawie wniosku z dnia [...] r. w zakresie wznowienia postępowania zakończonego (bez ich w nim udziału) decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla graniczącej (na odcinku 100 m) z ich nieruchomością inwestycji budowlanej na dz. nr [...] przy ul. [...] w [...]. W treści przedmiotowego wniosku z dnia [...] r. B. S. i T. S. zawarli zarzuty, ich zdaniem, dwojakiego rodzaju, tj. stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. oraz stanowiące podstawę do wznowienia postępowania z uwagi na pominięcie ich jako strony postępowania. Organ tego nie uwzględnił, nie wyjaśnił, nie wystąpił do nich o doprecyzowanie złożonego wniosku i w konsekwencji nie wszczął postępowania wznowieniowego. Zdaniem skarżących, na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, iż w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie pisma z dnia [...] r. wskazując na swój interes prawny, wystąpili do Prezydenta z jednoznacznym wnioskiem z dnia [...] r. o dopuszczenie ich do udziału w charakterze strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę dla inwestycji przyległej bezpośrednio do działki będącej ich własnością. W ocenie B. S. i T. S., już wniosek z dnia [...] r. w naturalny sposób powinien skutkować wszczęciem postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania prowadzonego i zakończonego bez ich udziału. Organ na ten wniosek odpowiedział pismem, uznając, że brak było podstaw do uznania ich za stronę tego postępowania. Na to pismo skarżący skierowali zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zażalenie to zostało przesłane do Wojewody, który postanowieniem z dnia [...]r., znak: [...], stwierdził niedopuszczalność zażalenia uzasadniając to brakiem orzeczenia Prezydenta w formie postanowienia lub decyzji. Wobec długotrwałego uchylania się Prezydenta od wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, skarżący wystąpili dnia [...]r. z "Wnioski o informację o stanie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] o pozwoleniu na budowę". Z odpowiedzi organu zawartej w piśmie z dnia [...] r. znak: [...], zdaniem skarżących, wynika, iż to brak wyróżnienia pogrubioną czcionką zarzutu stanowiącego przesłankę do wznowienia postępowania zwolnił organ od tego obowiązku i był przyczyną zaniechania wszczęcia postępowania wznowieniowego. Takie stanowisko organu, to według skarżących, całkowita ignorancja art. 7,8,9 K.p.a.. W świetle powyższego, pismem z dnia[...] r., skarżący wezwali Prezydenta do: • zaprzestania naruszeń prawa, • zaprzestania zmiany kwalifikacji prawnej treści ich dwojakiego żądania, • rozpoczęcia postępowania wznowieniowego . Do dnia dzisiejszego oprócz zwykłego pisma z dnia [...] r. znak [...] w ocenie skarżących, organ nie podjął żadnych czynności w tym kierunku mimo: • doręczonej Prezydentowi decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...] r. utrzymanej w mocy wyrokiem WSA w Warszawie potwierdzającej, iż skarżący są stroną postępowania, • wielokrotnego wykazania w pełni zasadności wznowienia postępowania, • niedopuszczalnego pomijania przez organ regulacji art. 7,8,9 K.p.a., art. 64 § 2 oraz art. 61 § 2 K.p.a., co umożliwiło ukrycie niekorzystnego dla nich zagospodarowania działki nr [...] polegającego na: - podniesieniu gruntu działki nr [...] pięć metrów ponad teren ich własności, tj. z poziomu 102,1 m n.p.m do 107,5 m n.p.m, - ukierunkowaniu kaskadowego spadu odpływu wód opadowych z podniesionego terenu działki nr [...] na ich nieruchomość , - budowie przy 100 m granicy działek obiektu budowlanego (nie posiadającego warunków zabudowy), tj. wysokiego do 5 m betonowego muru . Zdaniem skarżących, organ posiadając znajomość przepisów postępowania administracyjnego i przypisanych mu reguł postępowania winien był prawidłowo i dociekliwie ocenić przesłanki ich dwóch różnych żądań bez pomijania i zawężania któregoś z nich, a w przypadku niejasności wystąpić o doprecyzowanie żądania. W żaden sposób nie można przyjąć, iż zarzut pozbawienia skarżących udziału w postępowaniu stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności. Pomimo wcześniejszych starań o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, pomimo składanych zażaleń na pozbawienie skarżących tego prawa, bez chwili refleksji organ zakwalifikował ich wniosek z dnia [...]r., który zawiera wskazanie dwóch podstaw prawnych dla skrajnie różnych procedur nadzwyczajnej kontroli decyzji administracyjnej, do jednej z nich, tj. do stwierdzenia nieważności . Zdaniem skarżących, według regulacji art. 61 § 2 K.p.a. - " Organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony. Organ obowiązany jest uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nie uzyskania zgody - postępowanie umorzyć". W świetle powyższego, w ich ocenie, za bezzasadne należy uznać stanowisko Wojewody zawarte w postanowieniu z dnia [...] r. znak: I[...], iż zażalenie skarżących z dnia [...] r. na bezczynność Prezydenta Miasta jest bezskuteczne z powodu braku formalnego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego dot. wydania decyzji nr [...] z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem organu, we wniosku skarżących z dnia [...] r., który został skierowany do Wojewody za pośrednictwem Prezydenta Miasta, przedmiot żądania został wprost określony i dodatkowo wyróżniony pogrubioną czcionką. W treści złożonego pisma zostały przedstawione zarzuty: "niezgodność zatwierdzonego zamierzenia budowlanego z § 10 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osów-Miodowa" oraz naruszenie interesu prawnego osób trzecich", które zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu. Przywołane zarzuty, według Państwa S., potwierdzały zasadność złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] r. Właściwość organu, do którego pismo zostało skierowane, oraz treść pisma nie budziły wątpliwości co do przedmiotu żądania. Zdaniem Prezydenta, wniosek został zredagowany w sposób zrozumiały, a charakter i zakres żądania został precyzyjnie określony. Wniosek spełniał wymogi art.63 § 2 K.p.a. Nie zaistniała zatem potrzeba zwrócenia się do wnioskodawcy o doprecyzowanie złożonego wniosku. Organ podał dalej, że wniosek B. S. i T. S. został, w trybie art.65 § 1 K.p.a., przesłany do Wojewody w celu rozpatrzenia w postępowaniu nieważnościowym, o czym wnioskodawcy zostali powiadomieni. W związku z powyższym, w ocenie Prezydenta Miasta, żądanie wznowienia postępowania w oparciu o wniosek z dnia [...] r. jest bezpodstawne. O tym, że Prezydent nie prowadzi postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r., B. S. i T. S. zostali powiadomieni pismami z dnia [...] r. i [...] r. Prezydent Miasta wyjaśnił także, że pismem z dnia [...] r. B. S. i T. S. zwrócili się do niego w sprawie uznania ich za stronę w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę nr [...]. W ocenie organu, nieruchomość Państwa S. nie znalazła się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, dlatego organ nie miał podstaw do uznania ich za stronę tego postępowania, o czym poinformował ich pismem z dnia [...] r. Na takie stanowisko organu, skarżący złożyli zażalenie, a Wojewoda w postanowieniu z dnia [...] r. stwierdził, że odpowiedź Urzędu Miasta należy traktować jako czynność informacyjną organu administracji, na którą nie przysługuje zażalenie. B. S. i T. S. w dniu [...] r. złożyli do Wojewody zażalenie na niezałatwienie w terminie przez Prezydenta Miasta ich wniosku z dnia [...] r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] r. Wojewoda w postanowieniu z dnia [...] r. odmówił wyznaczenia Prezydentowi Miasta dodatkowego terminu załatwienia powyższej sprawy. Organ ten ustalił, że z wniosku Państwa S.z dnia [...]r. jednoznacznie wynika, że jest on jedynie wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] o pozwoleniu na budowę. We wniosku tym, nie zawarto alternatywnego żądania wznowienia postępowania zakończonego przywołaną decyzją. W ocenie Wojewody także pisma z dnia [...] r. nie można potraktować jako wniosku o wznowienie postępowania, tak więc Wojewoda nie stwierdził opieszałości Prezydenta Miasta w rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy. W piśmie procesowym z dnia [...] r. B. S. i T. S. odnieśli się do odpowiedzi na skargę, wskazując na bezzasadność stanowiska Prezydenta Miasta wobec bezspornego faktu, iż organ ten mimo jednoznacznej przesłanki do zastosowania art. 145 K.p.a. nie podjął żadnych czynności wyjaśniających i zmierzających do wznowienia postępowania i w tym celu całkowicie pominął, między innymi, regulację art 7-9, 64 § 2 , art. 61 § 2 K.p.a. oraz stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawarte w decyzji z dnia 18.11.2009 r. i wyrok WSA w Warszawie z dnia 09.04.2010 r., co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Skarżący podnieśli, że Prezydent Miasta: • bezzasadnie, pod błędnym nieudowodnionym prawnie pretekstem, że nie są stroną postępowania administracyjnego o wydanie decyzji nr [...] - uniemożliwił im udział w postępowaniu, wgląd do materiałów i udaremnił dochodzenie gwarantowanych konstytucją praw, • gołosłowne i niczym nie udowodnione stanowisko , że nie przysługuje im status strony, zawarł w zwykłym piśmie z dnia [...] r. znak : [...], na które nie służyło zażalenie. Pismo to było odpowiedzią na ich formalny wniosek z dnia [...] r., • mimo posiadania obowiązkowej wiedzy, iż plan miejscowy upoważnia jedynie do takiego rozstrzygnięcia jakie wyraźnie wynika z jego treści graficznej i tekstowej, a wszelka rozszerzająca wykładnia ustaleń planu miejscowego na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony praw własności i stanowiłaby rażące naruszenie ustaleń tego planu (według utrwalonego orzecznictwa NSA wyrok NSA z dnia 11.06.1999r. IV SA 295/96 LEX nr 47787) - dysponując dokumentacją zamierzenia budowlanego na działce nr [...], bez udowodnienia i prawnego uzasadnienia bezkrytycznie uznał, że nie będzie oddziaływać na zagospodarowanie ich nieruchomości: 1. budowa i posadowienie wzdłuż granicy działek w odległości zaledwie 0,6 m obiektu budowlanego, tj. betonowego muru o wysokości od 5 do 7,5 m dla którego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ustalono warunków zabudowy z uwagi na fakt, iż naturalna rzeźba terenu nie wymagała takiego drastycznego zabezpieczenia. Nie uwzględnił faktu, iż taki obiekt przysłaniający wymusi przesunięcie przyszłej zabudowy na ich działce (nr [...]) co najmniej o 10 m od tego muru, co narusza ich prawo do dysponowania w pełni ich własnością i bezsprzecznie czyni ich stroną postępowania. 2. usypanie ( nie uwzględnione w miejscowym planie) nowego gruntu i podniesienie terenu graniczącej z ich własnością działki nr [...] z poziomu 102,5 m n.p.m do 107,5 m n.p.m, tj pięć metrów ponad teren ich nieruchomości. Takiego stanowiska nie podzielił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia 18.11.2009 r. oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 09.04.2010 r., który jednoznacznie orzekł , iż decyzja nr [...] z dnia [...]r. wydana została z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa Budowlanego. W ocenie skarżących, Prezydent jednak powyższe zignorował, podobnie jak ich wniosek z[...]r. i [...]r. oraz art. 61 § 2 K.p.a., i dotychczas nie wznowił postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji nr [...] z dnia [...]r. Wobec stosowanych pozorów i jawnej ignorancji ich praw, we wniosku z dnia [...] r., B. S. i T. S. zawarli dwa różne zarzuty, w tym ponowili zarzut stanowiący przesłankę do wznowienia postępowania, w myśl art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Prezydent choć przyznał, że ich wniosek z dnia [...] r. spełnia wymogi art. 63 § 2 K.p.a. i tym samym uznał, iż treść tego wniosku zawierająca dwa różne (choć nierówno pogrubione) zarzuty nie budzi wątpliwości co do jego dwojakiego zakresu, to całkowicie pominął zarzut stanowiący przesłankę dotyczącą wznowienia postępowania administracyjnego, będącego w jego kompetencji i bez rozpoznania interesu oraz intencji B. S. i T. S. - sam jednostronnie dokonał oceny wniosku, ograniczył według własnego uznania jego kwalifikację i zakres, zawęził treść ich żądań, jedynie do art.157 § 1 K.p.a. na podstawie którego zwykłym pismem z dnia [...]r. znak: [...] przekazał wniosek z [...] r., o dwojakich zarzutach, do Wojewody. Odstąpienie od wszczęcia postępowania wyjaśniającego, mającego ustalić, czy domniemana treść podania jest zgodna z wolą wnoszących podanie, w ocenie B. S. i T. S., stanowi naruszenie art. 7 i art. 9 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 26.07.2006r. sygn. akt II OSK 1004/05, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18.12.2007r. sygn. akt II SA/Ol 860/07) . Tak dowolne i swobodne traktowanie regulacji prawnych sprzyjało bezczynności w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego (bez skarżących w nim udziału) poprzedzającego wydanie decyzji nr [...] z dnia [...]r., nawet wówczas, gdy status strony B. S. i T. S. przyznał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z [...] r. i potwierdził wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 09.04.2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 170/10 . Wbrew powyższym orzeczeniom Prezydent w dalszym ciągu pomijał prawa B. S. i T. S. oraz fakt, że : Przeznaczenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe wywołuje ten skutek, że nieruchomości sąsiadujące z działką inwestorów, niezależnie od istniejącego na nich aktualnie stanu zabudowy, są działkami budowlanymi i w związku z tym, przy projektowanej zabudowie każdej z tych działek musi zostać uwzględniony interes właścicieli sąsiednich nieruchomości, w tym, przede wszystkim, wymóg takiego usytuowania obiektów budowlanych, aby nie uniemożliwiały one prawidłowej i optymalnej zabudowy nieruchomości sąsiednich, także w bliżej nie określonej perspektywie czasu. Dopuszczenie do zmniejszenia minimalnych odległości przy rozbudowie budynku powoduje niekorzystne następstwa dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, którzy w razie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych musieliby sytuować swoje obiekty w odległościach większych od granicy swoich działek. Przepisy prawa budowlanego są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i w związku z tym wola właściciela nieruchomości nie może mieć istotnego wpływu na obowiązek ich respektowania (wyrok NSA z 19.12.1991r.,IV SA 1129/91;ONSA 1993, Nr 1,poz.11) Zdaniem skarżących, przykładem dowolności i wybiórczego stosowania prawa jest również: • przywołana w piśmie z dnia [...] r. (odpowiedź na skargę) decyzja nr [...] z dnia [...] r., którą, w tajemnicy przed B. S. i T. S., bez ich udziału w postępowaniu, Prezydent zatwierdził projekt budowy na granicy działek czterometrowej wysokości betonowego muru, mimo że ten obiekt przysłaniający wymusi przesunięcie przyszłej zabudowy na ich nieruchomości co najmniej 10 m od tego muru, a nie jak reguluje prawo – 4 m od granicy. Stanowiska Prezydenta w sprawie decyzji, tj. nr [...] z dnia [...] r., nie podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem dnia [...] r. sygn. akt II SA/Sz 990/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270), kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. W myśl art. 149 § 1 ww. ustawy sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności wynikających z przepisów prawa, a także stwierdza czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż organ administracji pozostaje w bezczynności, gdy w terminie określonym w prawie (w terminie wskazanym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej "K.p.a.", to jest w ciągu miesiąca, a w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania) nie podjął w sprawie żadnych czynności, albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym lub nie podjął wymaganej czynności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 lipca 1999r., sygn. akt I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz.87 oraz z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1904/09 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przechodząc do rozpoznawania niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności należy zbadać czy postępowanie administracyjne w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] r. zostało wszczęte. Wskazać należy, że postępowanie administracyjne może zostać wszczęte z urzędu albo na wniosek, stosownie do art. 61 § 1 K.p.a. Wszczęcie postępowania jest możliwe na podstawie podania skierowanego do organu administracji publicznej tylko wówczas, gdy czyni ono zadość wymaganiom prawnym. Po pierwsze, wskazuje osobę, od której pochodzi oraz jej adres, ponadto określa jej żądanie, czyli przedmiot postępowania oraz dodatkowo czyni zadość także ewentualnym wymaganiom prawnym. Jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania, a jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art.64 K.p.a.). W konsekwencji, jeżeli w skierowanym do organów podaniu o wszczęcie postępowania administracyjnego nie zostało w sposób jasny określone żądanie, to wówczas organ winien wezwać wnoszącego podanie do jego sprecyzowania, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.). Podobnie reguluje kwestię wnoszenia skargi art. 235 § 1 K.p.a. - skargę w sprawie, w której wydano decyzję ostateczną, uważa się zależnie od jej treści za żądanie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany, które może być uwzględnione (z zastrzeżeniem art. 16 § 1 zdanie drugie). Zatem to organ ma zastosować właściwy tryb nadzwyczajny, odpowiedni do treści żądania, a jedynie w razie, gdy rzeczywiście istnieją wątpliwości co do żądania strony określonego w piśmie stanowiącym wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, w myśl art. 235 § 1 K.p.a., organ powinien stosując art. 9 K.p.a. zwrócić się do strony udzielając jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, w celu doprowadzenia do sprecyzowania żądania. O tym, że pismo (podanie) jest wyraźne, jasne, klarowne decyduje to, czy jego treść pozwala na odczytanie intencji (woli) autora pisma, bez potrzeby usuwania, w drodze podejmowania określonych zabiegów, choćby najmniejszych wątpliwości. Pismo B. S. i T. S. z dnia [...] r. skierowane do Wojewody, zostało zatytułowane "wniosek". W piśmie tym skarżący napisali: "Występujemy o stwierdzenie nieważności Decyzji nr [...] z dnia [...] r. Prezydenta Miasta o pozwoleniu na budowę 15 budynków mieszkalnych o dwóch lokalach mieszkalnych wraz z zagospodarowaniem terenu w zakresie: zewnętrznych instalacji sieci osiedlowych, zjazdu z ul. [...] (dz. Nr [...] obr. [...]), wewnętrznego układu komunikacyjnego z miejscami postojowymi, murów oporowych na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] której to decyzji zarzucamy: 1) niezgodność zatwierdzonego zamierzenia budowlanego z § 10 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osów-Miodowa, a w szczególności – rażące naruszenie ustaleń dla terenu elementarnego Z.O.2004.MN,U w pkt 1 ppkkt 1, pkt 3 ppkt 10, pkt 4 ppkt 1, 2) naruszenie interesu prawnego osób trzecich, tj. właścicieli sąsiedniej działki budowlanej [...] przy ul.[...]". Zarówno organ I instancji – Prezydent Miasta, jak i organ II instancji - Wojewoda (rozpatrujący zażalenie na niezałatwienie w terminie wniosku skarżących z dnia [...] r. o wznowienie postępowania) uznały, że pismo to nie zawiera żądania o wznowienie postępowania, co powoduje, że postępowanie w tym przedmiocie nie zostało wszczęte (postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Prezydenta Miasta zostało wszczęte, ale nie zostało prawomocnie zakończone – wyrok WSA w Warszawie z dnia 16.11.2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1305/11 ). Skład sądu, orzekający w niniejszej sprawie, stanowisko to podziela. W swoim wniosku z dnia [...] r. B. S. i T. S. zawarli jednoznaczne żądanie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] r. Prezydenta Miasta o pozwoleniu na budowę 15 budynków mieszkalnych o dwóch lokalach mieszkalnych wraz z zagospodarowaniem terenu w zakresie: zewnętrznych instalacji sieci osiedlowych, zjazdu z ul. [...](dz. Nr [...] ), wewnętrznego układu komunikacyjnego z miejscami postojowymi, murów oporowych na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Tak sformułowane żądanie, zdaniem sądu, pozwoliło organom odczytać wolę jego autorów bez najmniejszych wątpliwości. Należy bowiem odróżnić zawarte w piśmie żądanie od przesłanek, w ocenie piszących, uzasadniających to żądanie. O ile żądanie, zawarte w piśmie skarżących, jest precyzyjne, klarowne i wynikające z przepisów postępowania administracyjnego (art.157 w zw. z art.156 K.p.a.), o tyle już podane przesłanki stwierdzenia nieważności, choć sformułowane w sposób jasny, nie do końca są przesłankami stwierdzenia nieważności ( pierwsza znajduje oparcie w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., natomiast druga, przy uwzględnieniu treści uzasadnienia, mogła być uznana za przesłankę wznowienia postępowania). Trzeba jednak zauważyć, że podmiot wnoszący podanie zobowiązany jest sprecyzować żądanie, natomiast uzasadnienie tego żądania wyraża jedynie pogląd tego podmiotu w sprawie i nie musi być ani zgodne z żądaniem, ani oparte na przepisach prawa. To do organu należy, w toku rozpatrywania żądania strony, ocena tych przesłanek, a także uwzględnienie innych przesłanek o ile uzasadniają one podjęcie działań -zgodnych z żądaniem strony - i wydanie decyzji przez organ. Takiej oceny sądu nie zmienia również fakt, że wnioskiem z dnia [...] r. B. S. i T. S. zwrócili się do organu o dopuszczenie ich do udziału w postępowaniu o wydanie decyzji nr [...]. Skoro, jak powyżej wykazano, postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r. Prezydenta Miasta nie zostało wszczęte na wniosek B. S. i T. S. (z dnia [...] r.), to nie można mówić o bezczynności Prezydenta Miasta w tym przedmiocie. Dodać należy, że w niniejszym postępowaniu sąd nie mógł oceniać działań organów w zakresie uznania skarżących za stronę w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę i innych kwestii związanych z tym postępowaniem. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.