II SAB/Sz 31/17

Dnia 7 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na przewlekłość postępowania Starosty Powiatu G. w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod drogę postanawia: odrzucić skargę. D. B. pismem z dnia [...] r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na przewlekłość postępowania Starosty Powiatu G. w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod drogę. Odpowiadając na skargę, udzieloną pismem z dnia 14 marca 2017 r., Starosta opisał przebieg postępowania w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Zarządzeniem z dnia 20 marca 2017 r. skarżąca została wezwana do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała środek zaskarżenia poprzez skierowanie do organu wyższego stopnia zażalenia na przewlekłość postępowania Starosty G. oraz do nadesłanie kopii tego wezwania wraz z dowodem jego nadania (złożenia) – w terminie 7 dni, od dnia otrzymania zobowiązania, pod rygorem uznania, że nie wyczerpała środka zaskarżenia, co skutkować będzie odrzuceniem skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). W odpowiedzi D. B. nadesłała pismo zatytułowane "wniosek o dopuszczenie pism w sprawie przewlekłości" – jako dowodu na to, że organ administracji ponad 14 lat uchyla się od wypłacenia jej odszkodowania i wydania decyzji administracyjnej w sprawie, załączając przy tym kopie następujących pism: z dnia [...] r. skierowane do Prezydenta RP, z dnia [...]r. oraz z dnia [...] r. skierowane do "Przewodniczącego SKO w S.", z dnia [...] r. skierowane do Prezesa Rady Ministrów RP, a także pisma z dnia [...] r., z dnia [...] r., z dnia [...]r., z dnia [...] r., z dnia [...] r. i z dnia [...] r. skierowane do Starosty G. oraz pismo Prezesa SKO w S. z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwana dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2). Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub w razie przewlekłego prowadzenie postępowania, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 K.p.a.). Z treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. wynika zatem jednoznacznie, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego, aby skarga była dopuszczalna. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, mając na uwadze treść nadesłanych sądowi kopii wyżej opisanych pism, przyjąć trzeba, że skarżąca przed złożeniem skargi na przewlekłość postępowania Starosty Powiatu G., nie złożyła do organu wyższego stopnia (którym ze względu na przedmiot sprawy jest Wojewoda) zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Stosownie bowiem do treści art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.) organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ustawie - w tym między innymi w sprawie ustalenia odszkodowania za części nieruchomości przejęte przez jednostki samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa z mocy prawa z powodu ich wydzielenia pod drogi publiczne i pod poszerzenie dróg publicznych w ramach podziału nieruchomości (art. 98 ust. 3) - rozstrzyganych w drodze decyzji przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, jest wojewoda. W rozpatrywanej sprawie D. B. nie dopełniła powyższego obowiązku. Zachowanie tego wymogu nie zostało bowiem przez skarżącą w żaden sposób dotychczas potwierdzone. Powyższe skutkuje tym, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna i nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd. Dopiero wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym może otworzyć skarżącej drogę do złożenia skargi na przewlekłość postępowania do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a. należało orzec, jak na wstępie.