II SAB/Sz 31/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu D. B. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Sz 31/17 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie z Jej skargi na przewlekłość postępowania Starosty G. w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod drogę postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Sz 31/17 odrzucił skargę D. B. na przewlekłość postępowania Starosty Powiatu G. w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod drogę. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącej w dniu 15 kwietnia 2017 r. D. B. pismem z dnia 25 kwietnia 2017 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie. Zarządzeniem z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Sz 31/17 starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania, bowiem skarżąca nie wykonała wezwania z dnia 27 kwietnia 2017 r. do usunięcia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na przesłanym formularzu PPF, co skutkowało niemożnością merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Odpis wyżej wymienionego zarządzenia doręczony został skarżącej w dniu 19 maja 2017 r. W dniu 25 maja 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) D. B. złożyła "zażalenie", które Sąd uznał jako sprzeciw od wyżej wymienionego zarządzenia. Uzasadniając sprzeciw wskazała, że z uwagi na to, że nie zna prawa i nie ma żadnego wykształcenia nie była w stanie wypełnić tak skomplikowanego druku PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 252 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach (...). Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, że wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z powyższych przepisów wynika zatem, że warunkiem rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy przez Sąd jest złożenie go na urzędowym formularzu. Podkreślenia przy tym wymaga, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest kwalifikowanym pismem procesowym, co oznacza, że oprócz wymogów przypisanych mu na mocy art. 46 i następne P.p.s.a., powinien zostać złożony na stosownym druku. Zatem merytorycznemu rozpoznaniu podlega tylko wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został złożony na urzędowym formularzu i który nie jest obciążony brakami formalnymi. Z akt sprawy wynika natomiast, że w dniu 19 maja 2017 r. doręczono skarżącej formularz PPF wraz z wezwaniem do jego wypełnienia i przesłania go do Sądu w terminie 7 dni i z pouczeniem, że niewykonanie powyższego zarządzenia skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, co skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 P.p.s.a. Wobec powyższego, rozstrzygnięcie jak i uzasadnienie zaskarżonego zarządzenia należało w pełni podzielić. Na marginesie wyjaśnić trzeba, że uchybienia zaistniałe w tym przedmiocie nie prowadzą w żadnym razie do zamknięcia stronie możliwości ponownego żądania przyznania prawa pomocy, co też skarżąca uczyniła pismem z dnia 25 maja 2017 r. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 260 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.