II SAB/Sz 34/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Dyrektora Gminnego Centrum Kultury Sportu, Turystyki i Rekreacji w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 1 grudnia 2020 r. W. D. zwrócił się do Dyrektora Gminnego Centrum Kultury, Sportu i Rekreacji w W., dalej także jako: "organ", o udostępnienie informacji publicznej poprzez przedstawienie wykazu wszystkich umów cywilnoprawnych zawartych w 2020 r. z Gminnym Centrum Kultury, Sportu, Turystyki i Rekreacji w W., w szczególności takich jak umowy zlecenia, umowy o dzieło, umowy o świadczenie usług i podobne, wraz z podaniem imion i nazwisk kontrahentów oraz wynagrodzeniem podanym w każdej z umów, a jeżeli wynagrodzenie nie jest określone ryczałtowo, to poprzez podanie podstawy i sposobu jego wyliczenia. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. organ odmówił wnioskodawcy udostępnienia żądanej informacji. Pismem z dnia 11 lutego 2021 r. W. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. organ uchylił ww. decyzję z dnia [...] lutego 2021 r. w trybie autokontroli i w związku z powyższym wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. organ poinformował skarżącego o uwzględnieniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Do pisma załączono wykaz umów cywilnoprawnych zawartych w 2020 r. przez Gminne Centrum Kultury, Sportu i Rekreacji w W., przy czym imiona i nazwiska kontrahentów organu, którzy nie pełnią funkcji publicznych i nie mają z nimi związków (np. elektryk, personel sprzątający, instruktor zajęć), zostały zanonimizowane. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 197/21 Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w związku z art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie sądowe wywołane skargą W. D.. Pismem z dnia 11 marca 2021 r. W. D. wniósł kolejną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1, art. 14 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, dalej: "u.d.i.p.", poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia 1 grudnia 2020 r., jak również niepodjęcie innych przewidzianych przepisami ustawy czynności lub niewydanie aktów. Zdaniem skarżącego, organ – wydając decyzję z dnia [...] marca 2021 r. i udostępniając skarżącemu częściowo zanonimizowany wykaz umów cywilnoprawnych zawartych w 2020 r. przez Gminne Centrum Kultury, Sportu i Rekreacji w W. – nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji publicznej w pełnym zakresie, a czyniąc to – winien był wydać decyzję odmawiającą udostępnienia ww. informacji publicznej w części, czego nie zrobił, a zatem pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zgodnie z ugruntowanym dorobkiem judykatury anonimizacja stanowi dowód na prawdziwość twierdzenia, że prawo do informacji nie jest prawem absolutnym, a na przeszkodzie jego pełnej realizacji mogą stać inne wartości prawnie chronione wskazane w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz w art. 5 u.d.i.p. Z zestawienia zasady jawności informacji publicznych oraz obowiązku ochrony prywatności, tajemnic przedsiębiorcy i danych osobowych osób fizycznych, można wyprowadzić wniosek, że dopuszczalne jest udostępnianie informacji publicznej, ale w sposób nienaruszający wskazanych dóbr chronionych. Służy temu m.in. tzw. anonimizacja danych wrażliwych. W przedmiotowej sprawie organ udostępniając skarżącemu żądaną informację dokonał analizy, czy możliwe jest, aby pogodzić zrealizowanie uprawnień skarżącego z poszanowaniem prywatności osób, których dane dotyczą. Efektem tej analizy było zanonimizowanie danych osobowych (imion i nazwisk) wybranych kontrahentów organu, którzy nie pełnią funkcji publicznych i nie mają z nimi związku. Jednocześnie, wolą organu było, aby udostępniona skarżącemu informacja publiczna mogła dostarczyć jak najszerszych informacji o umowach zawieranych przez organ. W efekcie skarżącemu - ponad żądane przez niego informacje - udostępniono również informację co do obszaru działania każdego z kontrahentów organu. Pozwala to skarżącemu na dokonanie oceny, w jaki sposób organ prowadzi gospodarkę posiadanymi środkami oraz jak wynagradzane są osoby wykonujące na rzecz organu zakontraktowane czynności (np. jakie jest wynagrodzenie pracownika gospodarczego) - pomimo tego, że żądany wykaz musiał zostać częściowo zanonimizowany. Ponadto, zdaniem organu, żaden z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie nakazuje wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w związku z dokonaniem anonimizacji udostępnianej informacji publicznej, zaś udostępnienie zanonimizowanego dokumentu w związku ze złożonym wnioskiem nie oznacza pozostawania przez podmiot obowiązany w bezczynności. W doktrynie wskazuje się, że taki stan zniweczenia uprawnienia wnioskującego o informację publiczną (uzasadniający wydanie decyzji o odmowie informacji publicznej) ma miejsce dopiero wtedy, gdy anonimizacja dokumentów jest na tyle szeroka, że obejmuje całe ustępy tekstu, lub załączniki umów i podobne. Anonimizacja nie powinna bowiem prowadzić do udostępnienia tylko części informacji, a jedynie wymazania danych wrażliwych, co też organ w przedmiotowej sprawie uczynił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r., poz. 225 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest bezczynność Dyrektora Gminnego Centrum Kultury, Sportu i Rekreacji w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy. Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot obowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Przechodząc do analizy charakteru żądanej we wniosku informacji, należy odwołać się do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.". Z przepisu tego wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. Przepis art. 6 ustawy zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Jednocześnie, należy zwrócić uwagę na regulację art. 5 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. W rozpatrywanej sprawie, skarżący, wnioskiem z dnia 1 grudnia 2020 r. zwrócił się do Dyrektora Gminnego Centrum Kultury, Sportu i Rekreacji w W. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przedstawienie wykazu wszystkich umów cywilnoprawnych zawartych w 2020 r. z Gminnym Centrum Kultury, Sportu, Turystyki i Rekreacji w W., wraz z podaniem imion i nazwisk kontrahentów oraz wynagrodzeniem podanym w każdej z umów, a jeżeli wynagrodzenie nie jest określone ryczałtowo, to poprzez podanie podstawy i sposobu jego wyliczenia. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. organ poinformował skarżącego o uwzględnieniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Do pisma załączono wykaz umów cywilnoprawnych zawartych w 2020 r. przez Gminne Centrum Kultury, Sportu i Rekreacji w W., przy czym imiona i nazwiska kontrahentów organu, którzy nie pełnią funkcji publicznych i nie mają z nimi związków zostały zanonimizowane. Jak już wyżej wskazano, dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom. Ograniczenie prawa dostępu, o którym stanowi art. 5 u.d.i.p. , może przybrać formę inną niż wyłącznie odmowa udostępnienia. Rację ma organ twierdząc, że żaden z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie nakazuje wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w związku z dokonaniem anonimizacji udostępnianej informacji publicznej, zaś udostępnienie zanonimizowanego dokumentu w związku ze złożonym wnioskiem nie oznacza pozostawania przez podmiot zobowiązany w bezczynności. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej ma charakter odformalizowany, stąd anonimizacja - jako zabieg techniczny umożliwiający udostępnienie informacji po wyeliminowaniu danych osobowych, których udostępnienie byłoby nieuprawnione wydaje się środkiem najbardziej adekwatnym i właściwym. W związku z tym stwierdzić należy, że konieczność dokonania anonimizacji nie może być utożsamiana z odmową udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę danych osobowych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Przewidziane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ograniczenie prawa do informacji publicznej nie oznacza bezwzględnego zakazu udostępnienia informacji zawierających tzw. dane wrażliwe. Nawet w sytuacji, gdy dokumenty zawierają takie właśnie dane, mogą one zostać udostępnione w kserokopii, z której usuwa się takie elementy. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, zgodzić się należy ze stanowiskiem organu i tym samym uznać należy, że anonimizacja danych osobowych przez wzgląd na ich ochronę gwarantowaną ustawą o ochronie danych osobowych i prywatność jednostki jest dopuszczalna, a w sytuacji, gdy informacja udostępniana jest na wniosek, zanonimizowanie danych co do zasady nie wymaga wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jak i udostępnienie zanonimizowanej informacji nie uzasadnia zarzutu bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Takie działanie zobowiązanego nie jest co do zasady identyfikowane ani z przetworzeniem informacji publicznej, ani z udostępnieniem innej niż żądana informacja publiczna. Dla podmiotu zobowiązanego wykreślenie danych osobowych nie jest zmianą o charakterze jakościowym, prowadzącą do powstania nowej informacji, lecz zwykłym zabiegiem technicznym związanym z rozpatrywaniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 369/16). Wobec powyższego nie można zatem uznać, że organ w jakikolwiek sposób pozostał bezczynny wobec złożonego przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.