II SAB/Sz 36/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2023 r. sprawy ze skargi W.D. na bezczynność Komendanta [...] Policji w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. W. D. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Komendanta Policji (dalej: "Organ zobowiązany") w sprawie udostępnienia informacji publicznej. We wniosku z dnia 27 grudnia 2022 r. zwrócił się do organu zobowiązanego o udostępnienie informacji o następującej treści: 1. Czy organ Komendant Policji dokonał w roku 2017 kontroli /analizy/ prawidłowości prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w K. postępowania wyjaśniającego /postępowania skargowego/ dotyczącego naruszenia dyscypliny służbowej przez policjantów którzy w nocy z 17/18 lipca 2016 r. w K. użyli paralizatora wobec 18 latka. 2. Jeżeli była przeprowadzona taka kontrola to proszę o kserokopie/skan/ w/w kontroli. 3. Czy materiały z w/w kontroli zostały przesłane do prokuratury celem dołączenia do akt prowadzonego śledztwa w sprawie policjantów którzy w nocy z 17/18 lipca 2016 r. w K. użyli paralizatora wobec 18 latka. 4. Czy policjant/komendant który nieprawidłowo nadzorował postępowanie wyjaśniające /skargowe/ prowadzone przez KPP w K. w sprawie naruszenia dyscypliny służbowej przez policjantów którzy w nocy z 17/18 lipca 2016 r. w K. użyli paralizatora wobec 18 latka został pociągnięty do odpowiedzialności dyscyplinarnej i jaką wymierzono mu karę. 5. Co było przyczyną odejścia z policji, policjanta z KPP w K. który nierzetelnie prowadził postępowanie wyjaśniające/skargowe. Czy odchodząc z policji uniknął odpowiedzialności dyscyplinarnej. Wnioskodawca uzasadnił Wniosek tym, że na stronie internetowej Wiadomości K..pl z dnia 17.11.2017 r. znajduje się informacja od rzeczniczki nadkom. A. Ś. następującej treści: "Policjanci Wydziału Kontroli Komendy Policji szczegółowo przeanalizowali sprawę związaną z użyciem paralizatora wobec mężczyzny podczas interwencji w nocy z 17 na 18 lipca 2016 roku w K.. Mężczyzna znalazł się w komendzie w związku z dotkliwym pobiciem innych osób, był bardzo agresywny, wcześniej i próbował uciekać, stawiał opór, znajdował się pod wpływem alkoholu. Policjanci, w świetle ustaleń, legalnie i zasadnie użyli wobec niego tasera, obezwładniając go na ulicy - w miejscu, gdzie był najbardziej agresywny. Zastrzeżenia w tej sprawie pojawiły się po kilku dniach i dotyczyły późniejszego użycia tasera poza miejscem interwencji. O tym mężczyzna powiadomił prokuraturę 25 lipca 2016 r. Niezależnie od tego przeprowadzono w KPP w K. postępowanie skargowe, o którego wyniku powiadomiono prokuraturę. Sprawa od początku nie była jednoznaczna w kwestii jej oceny, a na ostateczną ocenę postępowania przez stronę służbową miał całokształt dowodów - w tym materiały zebrane i udostępnione przez prokuratora na przełomie maja i czerwca 2017 r. (Policja nie ma wpływu na terminarz czynności procesowych wykonywanych przez prokuratora). W toku postępowania policjanci Wydziału Kontroli uznali, że funkcjonariusze, którzy brali udział w zatrzymaniu podejrzanego o pobicie, a później uczestniczyli w doprowadzaniu go do komendy i prowadzili z nim dalsze czynności związane z pobiciem innego mężczyzny, naruszyli dyscyplinę służbową. W związku z tym wobec trzech funkcjonariuszy 5 czerwca 2017 roku wszczęto postępowania dyscyplinarne i uznano ich za winnych oraz wymierzono im kary o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku (aktualnie zostali decyzją prokuratury zawieszeni). Wobec czwartego z funkcjonariuszy, który dysponował w tym czasie paralizatorem również przeprowadzono postępowanie i ze względu na ważny interes służby w dniu 30 sierpnia 2017 roku został zwolniony z Policji. Jednocześnie, analizie poddano postępowanie skargowe, które z prokuratury zostało przesłane do [...] jednostki. Postępowanie to zakończone zostało 23 sierpnia 2016 roku, a materiały zostały przekazane do Prokuratury. W wyniku analizy tego postępowania skargowego Wydział Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji uznał, że było ono przeprowadzone ze zbyt małą dociekliwością. Funkcjonariusz który je prowadził nie jest już w czynnej służbie. Natomiast wobec osoby nadzorującego postępowanie, wyciągnięto konsekwencje dyscyplinarne. W tej sprawie od końca lipca 2016 roku cały czas toczy się postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w B..’’ Wnioskodawca dodał, że podobne informacje zostały przedstawione w TVN Superwizjerze i TVN Fakty w roku 2017 r. oraz, że materiał znajduje się w Internecie. Organ zobowiązany pismem z dnia 5 stycznia 2023 r. [...] udzielił Stronie informacji, że w Komendzie Policji nie była prowadzona kontrola /analiza/ prawidłowości prowadzonego przez Komendę Powiatowa Policji w K. postępowania wyjaśniającego/postępowania skargowego/dotyczącego naruszenia dyscypliny służbowej przez policjantów którzy w nocy z 17/18 lipca 2016 roku użyli paralizatora wobec 18 latka. Nadto organ wskazał, że nie posiada dokumentacji ani informacji dotyczących postępowania dyscyplinarnego lub wyciągnięcia innych konsekwencji dyscyplinarnych wobec policjanta nadzorującego postępowania wyjaśniające w sprawie naruszenia dyscypliny służbowej w związku z użyciem przez policjantów paralizatora w nocy z 17/18 lipca 2016 r. w K. wobec 18 latka. Ponadto organ wskazał, że nie posiada dokumentacji ani informacji dotyczących prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec rzecznika dyscyplinarnego z Komendy Powiatowej Policji w K., który miałby prowadzić wyżej opisane czynności wyjaśniające. W skardze z dnia 6 marca 2023 r. Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4. ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. – dalej "u.d.i.p."). Jednocześnie Skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta Policji do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 27 grudnia 2022 rok w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy oraz o zasądzenie od organu na jego, rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący stwierdził, że faktem jest, że Komenda Powiatowa Policji w K. w roku 2016 prowadziła postępowanie skargowe nr rej. [...] w sprawie naruszenia dyscypliny służbowej przez policjantów, którzy w nocy z 17/18 lipca 2016 r. w K. użyli paralizatora wobec 18 latka. Powyższy fakt pisemnie potwierdził Komendant Powiatowy Policji w K. w odpowiedzi z dnia 20 lutego 2023 r. l.dz. [...] na wniosek Strony o udostępnienie informacji z dnia 7 lutego 2023 r. W ocenie Skarżącego Komendant Policji w udzielonej odpowiedzi nie ustosunkował się do uzasadnienia jego wniosku z którego jasno wynika, że takowa kontrola była dokonana. Nie zaprzeczył tym informacjom. Ponadto Skarżący wyjaśnia, że na stronie internetowej [...] policji w aktualnościach z datą publikacji 20 listopada 2017 r. opublikowano stanowisko Komendy Policji w sprawie interwencji z lipca 2016 w K.. Jest ono tożsame z stanowiskiem opublikowanym na stronie internetowej Wiadomości [...].pl z dnia 17 listopada 2017 r. W ocenie Skarżącego mało prawdopodobne jest aby rzecznik prasowy Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nadkom. A. Ś. okłamała społeczeństwo podając fałszywe informacje. W odpowiedzi na skargę organ zobowiązany stwierdził, że Wnioskodawca nie złożył w niniejszej sprawie ponaglenia, stąd skarga na bezczynność jest niedopuszczalna i winna być odrzucona. W ocenie organu zobowiązanego niezasadność przedmiotowej skargi wynika stąd, że po pierwsze wniosek Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został rozpatrzony w przepisanym terminie. Bowiem pismem z dnia 5 stycznia 2023 r. wnioskodawca został poinformowany, że organ nie prowadził kontroli wskazanego we wniosku postępowania wyjaśniającego/skargowego oraz, że nie posiada dokumentacji ani informacji dotyczących postępowania dyscyplinarnego lub wyciągnięcia innych konsekwencji dyscyplinarnych wobec wskazanego we wniosku bliżej nie określonego policjanta oraz że nie ma dokumentów ani informacji o prowadzeniu postępowania dyscyplinarnego wobec rzecznika dyscyplinarnego KPP w K.. Organ zobowiązany dodał, że Skarżący w uzasadnieniu swojej skargi przyznał, że ww. postępowanie dyscyplinarne prowadziła KPP w K. a nie KWP w S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w myśl bowiem art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2023 poz. 259 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Zakres kontroli sądu sprowadza się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. Wbrew stanowisku organu zawartemu w odpowiedzi na skargę w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona ponagleniem (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 27 października 2020 r. I OSK 2266/19). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stąd też wniosek organu o odrzucenie skargi należało uznać za bezzasadny. Dalej wyjaśnić należy, że stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz Skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jednocześnie art. 6 u.d.i.p. zawiera szeroki i otwarty katalog dotyczący tego, jaka informacja publiczna podlega udostępnieniu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). U.d.i.p. przewiduje różne sposoby załatwienia wniosku o udostepnienie informacji publicznej. Jednym z nich jest udostępnianie takiej informacji na wniosek, zgodnie z art. 10 ust. 1 d.i.p.. W myśl art. 13 ust. 1 d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 d.i.p. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 d.i.p.). Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 d.i.p.). W badanej sprawie na wniosek Strony złożony w dniu 27 grudnia 2022 r. organ odpowiedział w dniu 5 stycznia 2023 roku, Strona zaś wiadomość przesłaną drogą mailową odebrała w dniu 6 stycznia 2023 r. Powyższe okoliczności nie są sporne Bez wątpienia zatem organ udzielił odpowiedzi na zadane pytanie w terminie 14 dniowym wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast sporne jest, czy jest to odpowiedź właściwa/pełna, albowiem Strona w istocie kwestionuje prawidłowość (prawdziwość) udzielonej odpowiedzi, powołując się na opublikowaną wcześniej w Internecie wypowiedź rzecznika prasowego organu. Sąd zauważa, iż argumentacja Strony zawarta w skardze bardziej kieruje się ku wykazaniu, iż udzielona w sprawie informacja jest nieprawdziwa, a nadto Strona oczekuje potwierdzenia prawidłowości jej poglądu. Powyższe kwestie nie mogą być jednak przedmiotem badania w obecnie badanej sprawie. Sąd jest bowiem związany granicami jej rozpoznania, które ograniczają się do sprawdzenia czy organ dopuścił się bezczynności w udzieleniu informacji. Sąd wskazuje że - jak powszechnie ocenia się w orzecznictwie sądów administracyjnych sytuację, gdy wnioskodawca kwestionuje prawdziwość odpowiedzi - sąd administracyjny nie bada co do zasady, czy twierdzenia organu są zgodne ze stanem faktycznym. Może to zrobić jedynie wyjątkowo kiedy twierdzenia te w sposób oczywisty budzą uzasadnione wątpliwości (tak wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 6/14). Wskazuje się też, że Sąd nie ma prawnych możliwości, aby weryfikować prawdziwość i jakość udzielonej w tym zakresie informacji. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do oceny, czy udzielone odpowiedzi są prawidłowe i wyczerpujące. Ocenie sądu nie podlega kwestia jakości udzielonych informacji, a jedynie to, czy zostały one udzielone i czy zostały udzielone we wskazanym ustawą terminie ( tak wyrok WSA w Kielcach z dnia 7 lipca 202 r. sygn. akt II SAB/Ke 64/21 czy wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 października 2021 r. sygn. akt IV SAB/Wr 293/21). Dalej też wskazano tam, że zarówno w literaturze przedmiotu, jak i w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym na ocenę stanu bezczynności nie ma wpływu merytoryczna treść udzielonej odpowiedzi, gdyż kwestia, czy odpowiedź zaspokaja oczekiwania strony, czy jest zgodna z rzeczywistym stanem rzeczy lub nie, może być przedmiotem ewentualnych innych odrębnych postępowań, np. cywilnych odszkodowawczych, karnych na podstawie art. 23 u.d.i.p. i innych (tak I. Kamińska, M Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz. Wolters Kluwer, Warszawa 2016; T. R. Aleksandrowicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze Lexis- Nexis, Warszawa 2004; wyrok NSA z 15 marca 2019 r., I OSK 1328/17; wyrok WSA w Łodzi z 14 lutego 2018 r., II SAB/Łd 237/17; wyrok WSA w Warszawie z 18 marca 2019 r., II SAB/Wa 671/18; wyrok WSA w Białymstoku z 5 listopada 2019 r., II SAB/Bk 87/19). Sąd nie ma prawnych możliwości, aby weryfikować prawdziwość i jakość udzielonej w tym zakresie informacji (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2018 r. o sygn. akt II SAB/Gd 109/17). W rezultacie przedmiotem sprawy na bezczynność jest tylko to czy organ dopuścił się bezczynności, a nie to, czy sprawę załatwił prawidłowo (por. wyrok NSA z 10 września 2002 r., II SAB/Wr 78/02). W badanym przypadku, jak wskazują akta sprawy, organ udzielił odpowiedzi uprzednio zwracając się do właściwych komórek wewnętrznych i opierając ją na wiadomościach uzyskanych z tych komórek (od Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia oraz od Naczelnika Wydziału Komunikacji Społecznej) i z nimi zgodnej. Sąd zatem nie miał oczywistych podstaw by uznać, że udzielona odpowiedź organu jest niezgodna z prawdą. Tylko więc na marginesie wskazać należy, że Strona swoich twierdzeń w tym zakresie nie poparła żadnym dowodem. Reasumując, Sąd w sprawie nie dopatrzył się ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani naruszenia przepisów prawa materialnego. Biorąc zatem powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.