II SAB/Sz 4/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wydania postanowienia postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu kwotę [...] zł (słownie: [...]) tytułem uiszczonego wpisu. S. K. pismem z dnia [...] r. wniósł skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie "wydania postanowienia rozstrzygającego o skardze na bezczynność wierzyciela". Skarżący podał, że w dniu [...] r., na podstawie art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skierował do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. w podejmowaniu obowiązków wynikających z decyzji własnej z dnia [...] r., znak:[...], wydanej w sprawie niewłaściwego stanu technicznego budynku mieszkalnego położonego w miejscowości S. nr [...]. Z treści skargi wynika dalej, że pismem z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił skarżącemu odpowiedzi, która zdaniem skarżącego pod względem formalnym i merytorycznym odbiegała od wymagań określonych przepisami art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. S. K. pismem z dnia [...] r. skierował do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...] r. organ administracji odmówił wydania rozstrzygnięcia w związku ze skargą na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w odpowiedzi na skargę (pismo z dnia [...] r.) wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. W związku z powyższym skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy organ administracji publicznej, będąc do tego prawnie zobowiązanym nie podejmuje decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie w sprawie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie (pkt 3), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 4) , pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a). Skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest więc tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z analizy akt rozpatrywanej sprawy, a w szczególności treści skargi wynika, iż przedmiotem skargi jest bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wydania postanowienia, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej "Kpa") Zauważyć należy, iż Kpa nie przewiduje formy, jaką organ wyższego stopnia powinien nadać swojemu rozstrzygnięciu wydanemu w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. W orzecznictwie natomiast utrwalony jest pogląd, że stanowisku organu wyższego stopnia, wydawanemu w trybie art. 37 § 1 Kpa należy nadać formę postanowienia. Stanowisko to ma charakter wpadkowy, a na wydane w tym trybie postanowienie nie przysługuje stronie prawo wniesienia zażalenia, a w konsekwencji skarga do sądu administracyjnego. Wobec powyższego przyjąć należy, że niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność organu wyższego stopnia, powołanego do rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Skoro bowiem, skarga na bezczynność, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., obejmuje wyłącznie przypadki wskazane w pkt 1-4a (m.in. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty), zatem niedopuszczalność skargi na postanowienie, wydane w trybie art. 37 Kpa, skutkuje w konsekwencji niedopuszczalnością skargi na bezczynność organu wyższego stopnia we wskazanym przypadku. Wyjaśnić trzeba, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 Kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu (wyczerpanie środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 P.p.s.a.) i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Niezależnie od pozytywnego albo negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność, ale na bezczynność wyłącznie organu pierwszej instancji i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w trybie art. 37 § 1 Kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116). Oznacza to, iż nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego czynność organu wyższego stopnia podjęta w następstwie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji. W tych okolicznościach skargę S. K. należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy.