II SAB/Sz 4/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie rozpoznania odwołania postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 6 listopada 2025 r. P. M. (dalej: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie w przedmiocie rozpoznania odwołania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wyjaśniło, że skarżący pismem z dnia 10 października 2025 r. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia 10 października 2025 r. nr 87/741/2025 w sprawie zmiany decyzji Kolegium z dnia 26 maja 2023 r. dotyczącej przyznania zasiłku stałego. Następnie skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego odwołania poprzez jego podpisanie, które to wezwanie odebrał w dniu 4 listopada 2025 r. Następnie pismem z dnia 6 listopada 2025 r. wniósł przedmiotową skargę do Sądu. W związku z nieuzupełnieniem braku formalnego odwołania z dnia 10 października 2025 r. Kolegium pismem z dnia 9 grudnia 2025 r. nr SKO.4110.2019.2025 pozostawiło odwołanie P. M. bez rozpatrzenia. Zarządzeniem z 25 lutego 2026 r. Sąd wezwał skarżącego do wskazania w terminie 7 dni, od dnia otrzymania wezwania, czy przed wniesieniem ww. skargi zwracał się z ponagleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie po dniu 10 października 2025 r. oraz nadesłanie kopii tego ponaglenia wraz z dowodem jego nadania (złożenia), pod rygorem uznania, że skarżący nie wyczerpał środka zaskarżenia – co skutkować będzie odrzuceniem skargi. Powyższe wezwanie z uwagi na nieobecność skarżącego pod adresem zamieszkania zostało doręczone dorosłemu domownikowi (K. W.) w dniu 13 marca 2026 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 62). W piśmie z dnia 14 marca 2026 r. (k. 58) skarżący nie wykazał, aby skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie w przedmiocie rozpoznania odwołania poprzedził wniesieniem ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi enumeratywnie wymieniona w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1); wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2); gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3); jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4); jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5); jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a); jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). Jednym z koniecznych warunków dopuszczalności przyjęcia sprawy ze skargi do rozpoznania przez sąd administracyjny, jest konieczność wyczerpania przed jej wniesieniem środków zaskarżenia. Warunek ten przewidziany jest w art. 52 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis art. 52 § 2 p.p.s.a. stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W zakresie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ powołane powyżej przepisy uzupełnia jeszcze art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści powyższych przepisów wynika, że strona skarżąca obowiązana jest, przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 § 1 k.p.a. Jeżeli bowiem nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność) lub postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia (art. 37 § 1 k.p.a.). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia, za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, lub do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 k.p.a.). Mając na uwadze powyższe Sąd zobowiązał skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem niniejszej skargi wystosował do właściwego organu ponaglenie. Powyższe wezwanie doręczone zostało dorosłemu domownikowi skarżącego – K. W. w dniu 13 marca 2026 r., a zatem siedmiodniowy termin do wykonania wezwania Sądu upłynął z dniem 20 marca 2026 r., który to dzień nie był sobotą ani dniem wolnym od pracy. Tymczasem skarżący, mimo że w zakreślonym terminie złożył pismo do Sądu, to jednak nie wykazał w nim, aby wyczerpał przysługujący mu środek zaskarżenia, a tym samym nie spełnił niezbędnego warunku do wniesienia skargi do Sądu. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu.