II SAB/Sz 40/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi Fundacji A. na bezczynność Dyrektora Stacji Pogotowia Ratunkowego w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Stacji Pogotowia Ratunkowego w S. do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej Fundacji A. z dnia 18 grudnia 2015 r. w zakresie udostępnienia informacji wnioskowanych w punktach od 11- 13, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku. II. stwierdza, że bezczynność w rozpoznawaniu wniosku z dnia 18 grudnia 2015 r. nie miała, miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala wniosek o wymierzenie grzywny. Fundacja w S. wnioskiem z dnia [...] r. zwróciła się do Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w S. o udzielenie informacji publicznej dotyczącej wykonywania czynności finansowanych ze środków publicznych przez lekarza Stacji Pogotowia K. K. w następującym zakresie: 1) stanowisko na jakim zatrudniony, wraz z historią zmian stanowiska, 2) okres zatrudnienia na poszczególnych stanowiskach, 3) regulamin wynagradzania obejmujący ostatnie stanowisko, 4) wskazanie koniecznych kwalifikacji i uprawnień wymaganych na ostatnim stanowisku i przedstawienie dokumentów urzędowych potwierdzających ich posiadanie w miesiącach[...] , 5) liczbę podjętych interwencji/wyjazdów w poszczególne dni miesiąca[...] , 6) wskazanie liczby godzin przepracowanych w poszczególne dni w miesiącu [..] roku, 7) liczbę odnotowanych możliwości popełnienia błędów medycznych i wszelkich uchybień procedur medyczny i organizacyjnych za okres ostatnich 20 lat, wraz z wyczerpującym opisem pozwalającym ustalić przyczynę i skutek zdarzenia oraz podjęte w związku z tym czynności przez Stację, 8) informację czy odnotowano formalnie lub nieformalnie przypadki wypełniania dokumentacji medycznej, w szczególności kart medycznych czynności ratunkowych niezgodnie z rzeczywistością, 9) wskazanie wymaganych i zrealizowanych szkoleń i uzyskanych oraz posiadanych punktów szkoleniowych w roku [...] , 10) innych istotnych informacji mających wpływ na jakość udzielanych świadczeń. Ponadto, Fundacja wniosła o udzielenie informacji publicznej, w generalnym odniesieniu do Stacji, w zakresie: 11) posiadania i realizacji przez Stację procedury wraz z jej treścią w zakresie kontroli jakości świadczonych przez Stację działań, w szczególności w zakresie identyfikowania błędów lekarskich i podobnych, 12) informację czy odnotowano formalnie lub nieformalnie przypadki wypełniania dokumentacji medycznej przez pracowników Stacji, w szczególności kart medycznych czynności ratunkowych, w sposób niedokładny, niespójny lub wbrew rzeczywistości oraz podejmowane w każdym przypadku czynności, 13) posiadania procedury medycznej lub szkoleniowej w zakresie postępowania w stanach nagłego pogorszenia stanu zdrowia w szczególności pacjentów po przebytym udarze z objawami skoków wysokiego ciśnienia prowadzącego do znacznego ograniczenia kontaktu z pacjentem wraz z treścią tej procedury. Pismem z dnia [...] r. Dyrektor Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w S. poinformował wnioskodawcę, że K. K. nie był pracownikiem Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w S. . Fundacja złożyła skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Wojewódzką Stację Pogotowia Ratunkowego w S. , zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Strona skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie Stacji do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, 2) zobowiązanie Stacji do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwieniu sprawy w terminie (na podstawie art. 38 K.p.a.), 3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 1 P.p.s.a. 4) zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę Dyrektor Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w S. wniósł o oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu Dyrektor wyjaśnił, że pismem z dnia [...] r. udzielił skarżącej odpowiedzi w kwestii pytań dotyczących K. K. Nadto, w opinii organu, informacji jakich żąda Fundacja w pytaniach od 11 do 13 nie mieszczą się w pojęciu objętym ustawą o dostępie do informacji publicznej, dlatego nie została wydana w tej materii decyzja odmowna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje. W myśl art. 1 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), określanej dalej skrótem "u.d.i.p.", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że Dyrektor Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w S. , a więc jednostki realizującej zadania publiczne przy wykorzystaniu środków publicznych, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji, które mają charakter informacji publicznych w rozumieniu ustawy u.d.i.p. Stosownie do postanowień art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Przepisy u.d.i.p. nie przewidują żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Wedle art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem. Ustawa przewiduje załatwienie wniosku poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania (art. 14 ust. 2 oraz art.16 ust.1 w zw. z art. 17 ust. 1). Z kolei, jeśli żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, wniosek podlega załatwieniu poprzez pisemne powiadomienie wnioskodawcy (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 18/10 dostępne na stronie www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Podobnie, gdy podmiot zobowiązany nie posiada wnioskowanej informacji publicznej, albo jeżeli zaistnieją warunki określone w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc inne ustawy określają odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, podmiot zobowiązany winien tylko pisemnie poinformować o tym wnioskodawcę. Z przywołanych przepisów wynika, że stan bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów podmiot zobowiązany nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że nie posiada żądanej informacji lub objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy. Analizując zgromadzoną w aktach sprawy dokumentację przekazaną przez strony postępowania Sąd stwierdził, że Dyrektor Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w S. , po otrzymaniu żądania strony skarżącej z dnia [...] r. udostępnienia określonych informacji, w ocenie Fundacji, mających charakter informacji publicznych, udzielił wnioskodawcy odpowiedzi w piśmie z dnia [...] r. decyzji nr [...] na pytania zawarte w pkt 1-10 wniosku z dnia [...] r. Natomiast co do zagadnień poruszonych w pkt 11-13 Dyrektor nie wypowiedział się. Skoro Dyrektor Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w S. nie udzielił stronie skarżącej odpowiedzi, w jakiejkolwiek formie co do wniosku o udzielenie informacji publicznych wymienionych w pkt od 11 do 13 (w formie decyzji, pisma lub udostępnienia informacji), to milczenie organu w tym zakresie musiało być uznane za nieuzasadnioną bezczynność organu, skutkującą zastosowaniem przez Sąd art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) i orzeczeniem na tej podstawie jak w pkt I wyroku. Sąd zwraca przy tym uwagę, że co do zasady, ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 6 wymienia jedynie w sposób przykładowy, jakiego rodzaju informacje publiczne podlegają udostępnieniu. Są to m.in.: zasady (tryb) funkcjonowania podmiotów (art. 4 ust. 1 pkt 3) oraz dokumentacja przebiegu i efektów kontroli (art. 4 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie). Mając na względzie treść art. 149 § 1a ww. ustawy, Sąd rozważył również, czy stwierdzona bezczynność organu w załatwieniu wniosku z dnia [..] r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i doszedł do przekonania, że stwierdzona bezczynność nie mała charakteru rażącego (pkt II wyroku). Zdaniem Sądu, mając na względnie okres od wszczęcia postępowania, sposób i przedstawione motywy działania Dyrektora Stacji w odpowiedzi na skargę, nie świadczyły o złej woli podmiotu w procesie udostępniania stronie skarżącej wnioskowanej informacji. Ponadto, okolicznością którą Sąd wziął pod uwagę było również to, że Dyrektor Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego nie jest podmiotem, takim jak choćby organy administracji publicznej, posiadającym wyspecjalizowane służby w prowadzeniu szczególnych procedur, odbiegających od zasadniczych zadań realizowanych przez reprezentowaną jednostkę. Z tych samych względów Sąd za nie celowe uznał również wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. Pomimo złożonego przez stronę wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania strona skarżąca nie wykazała ani wysokości tych kosztów ani faktu ich poniesienia. Odnosząc się natomiast do żądania zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zgłoszonych w odpowiedzi na skargę Sąd wyjaśnia, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od strony skarżącej na rzecz organu.