II SAB/Sz 41/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na bezczynność i przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie umorzenia odsetek oraz odroczenia terminu płatności należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: odrzucić skargę. Uzasadnienie : Wyrokiem z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 685/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie ze skargi M. W. (powoływanym dalej jako: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia odsetek oraz odroczenia terminu płatności należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] r. nr [...] Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało zażalenie Skarżącego na przewlekłość postępowania i opieszałość Burmistrza [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o umorzenie odsetek oraz odroczenie terminu płatności należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego za nieuzasadnione. Pismem z dnia 26 stycznia 2018 r. Skarżący wniósł skargę na "działalność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K." podnosząc, że Organ odwoławczy w sposób świadomy wprowadził w błąd Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w T. o tym, że wyrok WSA z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 685/17 jest nieprawomocny, w sytuacji gdy wyrok ten uprawomocnił się z dniem 13 grudnia 2017 r. Zdaniem Skarżącego, od tego momentu Organ pierwszej instancji uprawniony był do ponownego rozpatrzenia wniosku strony o umorzenie odsetek w całości i odroczenie terminu płatności należności z tytuły wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej do alimentów. Wskazał także, że sąd administracyjny nie nadaje klauzuli wykonywalności wyrokowi. W związku z tym skarży przewlekłość i bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (§ 2a). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Zdaniem Sądu w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do zaliczenia zarzucanej bezczynności i przewlekłości postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie umorzenia odsetek oraz odroczenia terminu płatności należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego do katalogu bezczynności, czy też przewlekłego prowadzenia postępowania określonego w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., które można zaskarżyć do sądu administracyjnego. W świetle tych przepisów, skarga na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania przysługuje wówczas, gdy organ zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę administracyjną w jednej z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. form (tj. decyzji administracyjnych, określonego rodzaju postanowień oraz aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub czynności wynikających z przepisów prawa) a także gdy organ zobowiązany jest dokonać innej czynności lub aktu z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego lub Ordynacji podatkowej, albo postępowania, do którego mają zastosowanie przepisy tych ustaw. Jednakże z żadną z tych sytuacji nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Niewątpliwe bowiem, aby można było mówić o bezczynności administracji publicznej musi istnieć przepis prawny, który w określonej sytuacji prawnej nakłada na organ obowiązek określonego działania, w przewidzianej do tego formie i terminie. Tymczasem obowiązujące przepisy prawa nie obligują Kolegium w związku z wydaniem wyroku z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 685/17, mocą którego WSA w Szczecinie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia odsetek oraz odroczenia terminu płatności należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] r. nr [...], do podjęcia w powyższym zakresie decyzji administracyjnej, postanowienia albo innego aktu czy czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 9 p.p.s.a. Po uprawomocnieniu się ww. orzeczenia sądu i zwrocie akt administracyjnych do Kolegium, jedynym obowiązkiem ww. Organu było przekazanie tych akt do Organu I instancji celem rozpoznania wniosku Skarżącego o umorzenie odsetek oraz odroczenie terminu płatności należności z tytułu wypłacanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego zgodnie z wytycznymi wyroku. Z kolei nie ulega wątpliwości, że przekazanie akt nie powinno nastąpić decyzją administracyjną czy postanowieniem. Przekazanie takie nie jest również innym aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 i 9 p.p.s.a., gdyż nie dotyczy uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa. Natomiast przekazanie akt stanowi czynność techniczną, która to nie mieści się w katalogu spraw podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższego wyjaśnienia wymaga, że również postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] o uznaniu zażalenia na nieuzasadnione, nie mogło być przedmiotem skutecznie wniesionej skargi do sądu. W tej mierze podnieść trzeba, że stanowisko Organu wyrażone w trybie art. 37 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, jest to postanowienie mające na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu względem którego wystosowano zażalenie (obecnie ponaglenie). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. W podsumowaniu stwierdzić należy, że skarga nie mieści się zakresie spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego, stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.