II SAB/Sz 42/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 października 2010r., sygn. akt II SAB/Sz 42/10 odrzucającego skargę J. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia postanawia: 1. oddalić wniosek o sprostowanie postanowienia, 2. oddalić wniosek o uzupełnienie postanowienia. Postanowieniem z dnia 6 października 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił jako niedopuszczalną skargę J.C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia tegoż organu. Pismem z dnia [...] J.C. złożył wniosek o sprostowanie wydanego postanowienia "o fakt dowód i dowód a mianowicie że Sąd WSA doręczył w tej sprawie dn. [...] zaocznie fałszywe pismo fikcyjne pismo SKO [...] dni [...] skierowane do akt sprawy Ko [...], gdzie SKO ukrywa Matactwo i fałszywe dokumenty w tej sprawie oraz celowo wprowadza sąd w Błąd". Ponadto skarżący wniósł o uzupełnienie wydanego postanowienia poprzez "uzupełnienie tu o fakcie pisma Sądu z dn. [...] II SAB/Sz 42/10 o dołączeniu sprawy do Akt II SAB/Sz 21/10 – co pozostaje bez rozpatrzenia i odpowiedzi". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprostowanie orzeczenia dotyczy wyłącznie ujawnionych w orzeczeniu niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Podkreślić należy, że sprostowanie orzeczenia w żadnym razie nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Przedmiotem sprostowania nie mogą być również żądania dotyczące weryfikacji ustaleń faktycznych sądu, np. co do przebiegu postępowania sądowego. Analizując treść uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 24 września 2010r. stwierdzić należy, że nie zawiera ono wymienionych w przepisie art. 156 § 1 P.p.s.a.: "niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek". Treść tego orzeczenia jest jasna i jednoznaczna i nie istnieją żadne logiczne przesłanki, które nakazywałyby jego sprostowanie. Z tych względów Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o sprostowanie orzeczenia i orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia. Stosownie zaś do art. 157 § 1 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd na wniosek strony uzupełnia postanowienie, jeśli nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy winien był zamieścić z urzędu. Dopuszczalność uzupełnienia orzeczenia jest konsekwencją zasady, według której Sąd ma obowiązek orzec – pozytywnie albo negatywnie – w pełnym zakresie o zgłoszonych żądaniach. Natomiast nie można żądać uzupełnienia postanowienia o rozpatrzenie kolejnych zarzutów i okoliczności w sytuacji, gdy Sąd rozpoznał już skargę. Stwierdzenia zawarte we wniosku J.C. o uzupełnienie postanowienia nie mogą stanowić podstawy uzupełnienia powołanego wyżej postanowienia Sądu, ponieważ prowadziłyby w istocie do ponownego badania dopuszczalności wniesionej skargi, a to ingerowałoby w podstawy rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 157 § 1 i § 2 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.