II SAB/Sz 45/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 września 2010r., sygn. akt II SAB/Sz 45/10 odrzucającego skargę J. C. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: 1. oddalić wniosek o sprostowanie postanowienia, 2. oddalić wniosek o uzupełnienie postanowienia. Postanowieniem z dnia 24 września 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił jako niedopuszczalną skargę J.C. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku. Pismem z dnia [...] J.C. złożył wniosek o sprostowanie wydanego postanowienia, poprzez "wskazanie, że w tej sprawie Sąd wydał już Postanowienie z dnia 24.06.10 II SAB/Sz 19/10 oraz Sąd wydał również Zarządzenie pismem z dn 30.08.10 II SAB/Sz 19/10 do Burmistrza Urzędu [...] co Burmistrz Nieudzielił odpowiedzi". Ponadto J.C. wniósł o uzupełnienie wydanego postanowienia " o dostarczenie w tej sprawie Odpowiedzi Burmistrza na skargę". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprostowanie orzeczenia dotyczy wyłącznie ujawnionych w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Podkreślić należy, że sprostowanie orzeczenia w żadnym razie nie może prowadzić do zmiany przyjętego stanu faktycznego, zawartego w nim rozstrzygnięcia i sposobu rozpoznania sprawy. Analizując treść uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 24 września 2010r. stwierdzić należy, że nie zawiera ono wymienionych w przepisie art. 156 § 1 P.p.s.a.: "niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek". Treść tego orzeczenia jest jasna i jednoznaczna i nie istnieją żadne logiczne przesłanki, które nakazywałyby jego sprostowanie. Z tych względów Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o sprostowanie orzeczenia i orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia. Stosownie zaś do art. 157 § 1 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd na wniosek strony uzupełnia postanowienie, jeśli nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy winien był zamieścić z urzędu. Dopuszczalność uzupełnienia orzeczenia jest konsekwencją zasady, według której Sąd ma obowiązek orzec – pozytywnie albo negatywnie – w pełnym zakresie o zgłoszonych żądaniach. Natomiast nie można żądać uzupełnienia postanowienia, w sposób określony przez skarżącego, bowiem żądanie to w żaden sposób nie jest związane z treścią przedmiotowego postanowienia, a jest w istocie żądaniem dokonania czynności procesowej doręczenia pisma. Stwierdzenia zawarte we wniosku J.C. o uzupełnienie postanowienia nie mogły zatem stanowić podstawy uzupełnienia powołanego wyżej postanowienia Sądu. Na marginesie należy dodać, że odpowiedź na skargę została skarżącemu przesłana w załączeniu do pisma Sądu z dnia [...] (k. [...] akt sądowych). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 157 § 1 i § 2 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.