II SAB/Sz 46/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi S. O. na bezczynność Burmistrza Gminy K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. oddala skargę w zakresie wniosku o udostępnienie uchwały rady gminy o wyodrębnieniu funduszu sołeckiego na rok 2010 i 2011, II. zobowiązuje Burmistrza Gminy K. do rozpatrzenia wniosku w pozostałym zakresie w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku, III. zasądza od Burmistrza Gminy K. na rzecz skarżącego S. O. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. S. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej (z dnia [...] r.). Podał, że dnia [...] r. zwrócił się drogą elektroniczną o udostępnienie informacji publicznej: - uchwały rady gminy o wyodrębnieniu funduszu sołeckiego na rok [...] i [...], - uchwały zebrania sołeckiego w sprawie funduszu sołeckiego podjętej w roku [...] i [...], - wniosku funduszu sołeckiego złożonego przez sołtysa w roku [...] i [...] wraz z prezentatą lub innym dokumentem potwierdzającym datę złożenia wniosku, - protokołu z zebrania sołeckiego w sprawie przyjęcia wniosku do funduszu sołeckiego w roku [...] i [...], dokumentów potwierdzających wydatki funduszu w roku [...] (m.in. faktury, rachunki), - zarządzenia lub innego dokumentu określającego sposoby wydatkowania funduszu sołeckiego. Ponadto wniósł o udostępnienie powyższych informacji w formie zeskanowanej i przesłanie ich na adres jego elektronicznej skrzynki pocztowej. Powyższy wniosek nie został załatwiony do dnia wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględniania tego wniosku o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu swoich wniosków przyznał, iż wniosek dotyczy informacji publicznej, a organ zobowiązany jest do ich udostępnienia. Wykonując powyższy wniosek organ udostępnił przedmiotowe informacje, zgodnie bowiem z art.10 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. W niniejszej sprawie, informacje stanowiące przedmiot skargi na bezczynność organu zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej. Ponadto, zdaniem organu, w myśl art.10 ust.2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Skarżący "wniósł do Urzędu Miejskiego w [...] w drodze elektronicznej skrzynki podawczej wniosek o udostępnienie informacji publicznej." Wniosek ten został złożony z naruszeniem zasad formalizmu procesowego. Skarżący miał bowiem obowiązek złożyć przedmiotowy wniosek w formie pisemnej, a nie w formie dokumentu elektronicznego i bez wymaganego w takich sytuacjach uwierzytelnienia elektronicznym podpisem skarżącego. Na pisemne zobowiązanie sądu do wskazania, które z żądanych informacji, wymienionych w treści wniosku skarżącego były udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy oraz czy organ wzywał S. O. do uzupełnienia przedmiotowego wniosku, pismem procesowym z dnia [...] r. Burmistrz udzielił odpowiedzi, iż "Gmina [...] dokonała w Biuletynie Informacji Publicznej jedynie uchwały rady gminy o wyodrębnieniu funduszu sołeckiego na rok [...] i [...] tj. żądanej przez skarżącego informacji w zakresie punktu pierwszego. W pozostałym zaś zakresie tj. udostępnienia uchwały zebrania sołeckiego w sprawie funduszu sołeckiego podjętej w roku [...] i [...], wniosku funduszu sołeckiego złożonego przez sołtysa w roku [...] i [...] wraz z prezentatą lub innym dokumentem potwierdzającym datę złożenia wniosku, protokołu z zebrania sołeckiego w sprawie przyjęcia wniosku do funduszu sołeckiego w roku [...] i [...], dokumentu potwierdzającego wydatki funduszu w roku [...] oraz zarządzenia lub innego dokumentu określającego sposób wydatkowania funduszu sołeckiego, organ – Gmina [...] – nie dokonał publicznego udostępnienia wymaganych przez skarżącego informacji." Ponadto organ podniósł, że w swoim wniosku skarżący nie wskazał w sposób precyzyjny o jakie informacje wnosi. W Gminie [...] znajdują się [...] sołectwa, brak jednoznacznego sprecyzowania – określenia nazwy sołectwa – skutkował nieudzielaniem informacji. Zdaniem organu, zakres informacji oraz niemożność ich niezwłocznego udzielenia powodują, że wniosek o ich udostępnienie powinien być złożony w drodze pisemnej. Brak zachowania formalizmu procesowego spowodował, że Burmistrz nie mógł wszcząć procedury udostępniania informacji. Wobec braku wymaganego wniosku, organ nie mógł również wezwać skarżącego do uzupełnienia ewentualnych braków formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Materialnoprawną podstawą żądań skarżącego są przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", która określa tryb udzielania informacji i której zadaniem jest organizacja systemu społecznej kontroli zadań administracji publicznej w taki sposób, aby obywatele mieli jak najszerszy dostęp do posiadanych przez tę administrację informacji. Wniosek skarżącego dotarł do elektronicznej skrzynki podawczej Urzędu Miejskiego w [...]. Burmistrz nie udzielił żadnej odpowiedzi na powyższy wniosek. Zgodnie z art.10 ust.1 ustawy informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Tym samym, skoro informacja dotycząca uchwały rady gminy o wyodrębnieniu funduszu sołeckiego na rok [...] i [...] została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy [...], organ nie był zobowiązany udostępniać jej na wniosek skarżącego, a więc skargę na bezczynność w powyższym zakresie należało oddalić. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Za wniosek pisemny o udzielenie informacji publicznej uznać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet gdy do jej autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (wyrok NSA z 16.03.2009 r. sygn. akt I OSK 1277/08, LEX 604186 ). Powyższe stanowisko skład sądu, orzekający w niniejszej sprawie, w pełni podziela. To właśnie cel ustawy oraz regulacja art.10 ust. 2 (Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku.) ustawy prowadzi do wniosku, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Należy pamiętać, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie tylko w przypadkach, gdy ustawa wyraźnie tak stanowi, a więc nie dotyczy to wszczęcia postępowania w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Żaden z przepisów ustawy nie zobowiązuje do złożenia wniosku w formie pisemnej. Tylko w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona niezwłocznie, podmiot zobowiązany do udzielenia informacji może żądać wniosku pisemnego, jednak tylko w celu umożliwienia mu prawidłowej realizacji obowiązku udostępnienia informacji. W świetle przepisów ustawy odmowa udzielenia informacji następuje tylko z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, czy też inną tajemnicę ustawowo chronioną, bądź też prawo do prywatności oraz w razie braku interesu publicznego przy informacji przetworzonej, zaś decyzja o umorzeniu postępowania wydawana jest z powodów technicznych. (wyrok NSA z dnia 19.12.2002r., sygn. akt II SA 3301/02, LEX 78064). Jeżeli organ, do którego skierowano wniosek nie dysponuje daną informacją, zawiadamia o tym wnoszącego, nie ma natomiast obowiązku wydania decyzji (wyrok NSA z dnia [...] r. sygn. akt [...]). Podobnie postępuje organ gdy dana informacja nie jest informacją publiczną. Pozostawanie w bezczynności przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w art. 13 ustawy terminie, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia. Jak bowiem wynika z ust. 1 tego przepisu, oraz z art. 16 ust. 1 ustawy, jeżeli w momencie otrzymania wniosku podmiot zobowiązany jest w posiadaniu informacji publicznej, to jest on zobligowany do jej udostępnienia bez zbędnej zwłoki lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, przy czym decyzja odmowna, oraz decyzja o umorzeniu, o której mowa w art. 14 ust.2 ustawy, to dwa przypadki, w których ustawa przewiduje wydanie decyzji administracyjnej. Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej mamy do czynienia również w przypadku, gdy nie powiadamia on, w trybie art. 13 ust. 2 ustawy, o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona. Granice ujawnienia informacji publicznej zakreśla art. 5 ustawy, który zawiera ograniczenia co do możliwości udostępnienia informacji z uwagi na przepisy ustawy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, stanowiący, iż informację przetworzoną można uzyskać w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sąd uznaje za celowe przypomnieć, że bogata praktyka orzecznicza sądów administracyjnych pozwala stwierdzić, że informacją przetworzoną, jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Można także, wyrazić pogląd, iż informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma informacji tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego.(wyrok NSA z dnia 17.10.2006 r. sygn. akt I OSK 1347/05 LEX 281369 ). Należy także dodać, że w niniejszej sprawie, nieprecyzyjność wniosku skarżącego polegająca na braku podania, których sołectw dotyczy wniosek, wykluczyła by bezczynność organu już w sytuacji, gdyby rozpatrzył on wniosek w odniesieniu do jednego sołectwa. Dbałość o wizerunek Gminy, winna jednak skłonić organ do zapytania wnioskodawcy o szczegółowy zakres wniosku. W takim zatem kontekście Burmistrz winien był rozpatrzyć żądania skarżącego zawarte w jego wniosku, tj. w trybie zgodnym z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, a skoro tego nie uczynił pozostaje w bezczynności, a więc skarga jest zasadna. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 149 i art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie pierwszym i drugim sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ww. ustawy.