II SAB/Sz 46/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Starosty w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdów I. odrzuca skargę II. zwraca skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] ([...]) złotych. W dniu [...] M.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Starosty polegającą na niewypłaceniu należności opisanych fakturami [...] z dnia [...] za dozór pojazdów usuniętych z dróg w latach [...] i przechowywanych na parkingu strzeżonym należącym do skarżącego. Podniósł, że "do dnia sporządzenia niniejszej skargi Starosta nie podjął żadnego skutecznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, mimo, że pismami z dnia [...] NR [...] wystąpił z wezwaniem przedłożenia kosztów faktycznie poniesionych za okres od [...] oraz Nr [...] – zawiadamiając o wszczęciu postępowania administracyjnego". Starosta w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując, że M.P. przed wniesieniem skargi nie złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a zatem nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia. Zarządzeniem z dnia [...] sąd zobowiązał skarżącego do podania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do sądu złożył w trybie art. 37 K.p.a. zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na niezałatwienie sprawy w terminie oraz do nadesłania odpisu zażalenia. W odpowiedzi na wezwanie skarżący oświadczył, że nie składał zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w trybie art. 37 K.p.a., wezwał natomiast Starostę do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej zwanej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia w terminie sprawy w formie decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istotny, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, oraz innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, oraz pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej "K.p.a." na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organem wyższego stopnia w stosunku do starosty, w rozumieniu K.p.a., jest samorządowe kolegium odwoławcze (art. 17 pkt 1). Skarga na bezczynność Starosty dotyczy niewydania, mimo wniosku dozorcy, postanowienia określającego wynagrodzenie za dozór pojazdu usuniętego z drogi i umieszczonego na parkingu strzeżonym na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Pojazd jest usuwany z drogi lub może być usunięty z drogi na koszt właściciela w przypadkach określonych w ust. 1 i 2 tego artykułu. Pojazd usunięty z drogi w tym trybie jest umieszczany na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5c). Jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, starosta występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu (ust. 10). Do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na podstawie § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237), przepisy działu II rozdziału 6 tej ustawy dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego m. in. w postępowaniu cywilnym. Zgodnie z art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Dozorca obowiązany jest zawiadomić organ egzekucyjny o zamierzonej zmianie miejsca przechowania ruchomości. Organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór (art. 102 § 2 tej ustawy). Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór służy wierzycielowi, zobowiązanemu oraz dozorcy zażalenie (art. 102 § 4 ustawy). Zgodnie z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej. W postępowaniu egzekucyjnym obowiązuje zasada szybkości postępowania (art. 12 K.p.a.). W konsekwencji stosuje się w tym postępowaniu również przepisy stanowiące rozwinięcie tej zasady, przewidziane w art. 35-38 K.p.a. W przypadku bezczynności organu egzekucyjnego, wyczerpanie środków zaskarżenia (złożenie zażalenia na bezczynność organu w trybie art. 37 K.p.a.) uprawnia do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu egzekucyjnego w zakresie jego działalności orzeczniczej, sprowadzającej się do wydania postanowień, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Bezczynnością organu egzekucyjnego w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. jest niewydanie w stosownym terminie w toku postępowania postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Z bezczynnością organu mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie, organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go w terminie wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W rozpoznawanej sprawie Starosta nie rozpoznał wniosku skarżącego z dnia [...] o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz przyznanie wynagrodzenia za dozór. Jednakże przed wniesieniem skargi na bezczynność tego organu, skarżący nie złożył do organu administracji publicznej wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, co czyni skargę niedopuszczalną. Wezwanie starosty do usunięcia naruszenia prawa nie było skuteczne, skoro istnieje organ administracji publicznej wyższego stopnia, tj. samorządowe kolegium odwoławcze, uprawniony do rozpoznania takiego zażalenia. W tym stanie sprawy, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wpis od wniesionej skargi sąd zwrócił na podstawie art.232 § 1 pkt 1 ww. ustawy. Odrzucenie skargi nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia zażalenia na bezczynność organu i w razie potrzeby, ponownej skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu egzekucyjnego.