II SAB/Sz 5/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.) Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007r. sprawy ze skargi H. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie właściwego uzasadnienia dla projektów uchwał dotyczących licencji na przewozy taksówkami oddala skargę H. K. w dniu [...]r., po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie nie wykonania przez organ czynności nakazanych prawem. Skarżący oświadczył, że wnosi skargę w trybie art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym zarzucając organowi bezczynność w podjęciu czynności polegających na przedstawieniu Radzie Miasta właściwego uzasadnienia dla projektów poszczególnych uchwał tj. nr V/31/99 z dnia 11 stycznia 1999 r., V/32/99 z dnia 11 stycznia 1999r., nr XVIII/568/99 z 28 grudnia 1999r., XXIV/771/2000 z 28 grudnia 2000 r., XX/356/04 z 26 kwietnia 2004r., nr XLVII/902/05 z 12 grudnia 2005 r., nr XLVII/903/05 z 12 grudnia 2005r. Zdaniem skarżącego, Prezydent Miasta ma ustawowy obowiązek wynikający z art. 107 K.p.a. przedstawienia Radzie Miasta właściwie uzasadnionych projektów uchwał, które z uwagi na przedmiot - utrzymanie obowiązującej ilości licencji na przewozy taksówkami - "ograniczają prawa konstytucyjne taksówkarzy..." oraz "...dostęp do przychodu lub swobodę stosowania cen ", czyli ograniczają prawa konstytucyjne obywateli. Nadto skarżący podniósł, że podobna sytuacja dotyczy postanowień Prezydenta tj., jak określa skarżący, postanowienia o odmowie złożenia projektu uchwały o zmianie stawek ceny urzędowej za przewozy taksówkami i postanowienia Prezydenta Szczecina o odmowie złożenia projektu uchwały o ustanowieniu limitu licencji taksówkowych możliwych do wydania w [...] r., w odniesieniu do których organ również nie przedstawił uzasadnienia. Ponadto skarżący stwierdził, że organ winien przedstawić ekonomiczne uzasadnienie dla wskazanych projektów uchwał, bowiem brak ustaleń limitów licencji ujemnie wpływa na opłacalność (ekonomię) wykonywania zawodu taksówkarza i związku z tym wniósł o wypłatę odszkodowania i przyznanie zadośćuczynienia. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie jako nie znajdującej uzasadnienia faktycznego i prawnego, bowiem czynności o których mowa w skardze nie są czynnościami nakazanymi prawem. Organ nie ma ustawowego obowiązku corocznej weryfikacji ilości licencji na przewozy taksówkowe i nowego ustalania ich ilości na nowy rok. Brak ustaleń właściwego organu co do liczby nowych licencji na kolejny rok, w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym, oznacza utrzymanie stanu z poprzedniego roku (ilości licencji), zatem organ nie ma obowiązku przedstawiania uzasadnienia dla dalszego utrzymania obowiązującej ilości licencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: Skarga H. K. została wniesiona w trybie art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym Skarżący zarzuca organowi bezczynność w zakresie podjęcia czynności przedstawienia właściwych uzasadnień projektów uchwał w wykonaniu inicjatywy Prezydenta określonej w art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym, jak również przedstawienia właściwego uzasadnienia postanowień Prezydenta Miasta o odmowie złożenia projektów uchwał w przedmiocie ustalenia limitu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm. – u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego . Zgodnie zaś z art. 101a tej ustawy przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Skarga wniesiona na podstawie ww. przepisów przysługuje każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone bezczynnością organu gminy w zakresie administracji publicznej. Zatem istotnym w niniejszym postępowaniu jest ustalenie czy sprawa należy do zakresu administracji publicznej oraz czy wskutek bezczynności Prezydenta Miasta został naruszony obiektywny, indywidualny interes prawny skarżącego. Zasady ustalania limitu licencji na wykonywanie transportu drogowego na kolejny rok kalendarzowy regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.). Niewątpliwie sprawa w tym przedmiocie dotyczy zakresu administracji publicznej. Natomiast Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał w niniejszej sprawie naruszenia indywidualnego interesu prawnego. H. K, który posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką i wykonuje ten zawód, podnosi w skardze oraz w kolejnych pismach, że brak ustaleń w kwestii ograniczenia wydawanych rocznie licencji taksówkowych powoduje utrzymanie zbyt dużej ilości taksówek w stosunku do liczby mieszkańców, co z kolei ma wpływ na sytuację ekonomiczną taksówkarzy powodując nieopłacalność wykonywania tego zawodu. Zdaniem Sądu argumenty podnoszone przez skarżącego wskazują na interes faktyczny strony, jednakże interes faktyczny nie jest tożsamy z interesem prawnym, który winny określać konkretne przepisy prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego. O interesie prawnym mówimy wtedy gdy ma on oparcie w przepisach prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego, ale mogą to być także przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Skarżący nie wykazał związku pomiędzy sugerowanym przez siebie interesem prawnym, a zaniechaniem Prezydenta w przedmiocie przedłożenia właściwego uzasadnienia do uchwały Rady Miasta w przedmiocie rocznych limitów licencji taksówek. Istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. W tej sytuacji Sąd uznał, że skarżący nie posiada legitymacji do zaskarżenia bezczynności Prezydenta Miasta w przedmiocie podjęcia czynności, w ramach inicjatywy uchwałodawczej, zmierzających do ustalenia limitu na wydawanie licencji o których mowa ww. ustawie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.