II SAB/Sz 5/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza do rozpoznania wniosku J. S. z dnia [...]r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania; II. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego J. S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] J. S. zwrócił się do Burmistrza o udzielenie następującej informacji publicznej: "Jaki dochód uzyskała gmina w latach [...] z działalności gospodarczej zarejestrowanej i prowadzonej z tytułu podatku od nieruchomości". Wnioskujący wskazał o zawarcie w odpowiedzi wyszczególnienia kolejnych lat objętych wnioskiem wraz z opodatkowaną w danych latach powierzchnią budynków i gruntów, dochodem planowanym i faktycznie uzyskanym z uwagi na ewentualne zaległości. Pismem z dnia [...], Burmistrz w odpowiedzi na powyższy wniosek poinformował J. S., iż zgodnie z art. 293 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa dane indywidualne podatnika objęte są tajemnicą skarbową. W dniu [...] J. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym wnioskiem i naruszenie art. 13 ust. 1, ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza do udzielenia informacji publicznej, o ustalenie i ukaranie dyscyplinarnie winnego niezałatwienia sprawy w terminie, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania i właściwe postąpienie zgodnie z art. 231 K.k. i art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący podkreślił, iż wniósł o udzielenie informacji jaki dochód uzyskała gmina z tytułu opodatkowania podatkiem od nieruchomości posesji, która jest niewątpliwie informacją publiczną, a nie jak uznał burmistrz indywidualnymi danymi objętymi tajemnicą skarbową. Burmistrz w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W ocenie organu, w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą być ujawnione dane podatników jedynie od strony zbiorczej, a nie z punktu widzenia konkretnego podatnika, to jest w indywidualnej sprawie i decyzji podjętej przez organ podatkowy w jego sprawie. Przepisy art. 293 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa o tajemnicy skarbowej odnoszą się do indywidualnych danych zawartych w deklaracji oraz w innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. Przepisy te stosuje się również w odniesieniu do informacji podatkowych przekazywanych organom podatkowym, akt dokumentujących czynności sprawdzające, akt postępowania podatkowego, kontroli podatkowej oraz akt postępowania w sprawach o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, danych zawartych w informacjach podatkowych przekazywanych organom podatkowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem skargi jest zarzucana Burmistrzowi bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) – powoływanej dalej jako "ustawa". W pierwszej kolejności, odnosząc się do wniosku organu o odrzucenie skargi, Sąd uznał, że nie zachodziła żadna z przesłanek niedopuszczalności skargi. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy, według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili orzekania. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis", Warszawa 2009, str. 103). Oznacza to, że wniesienie skargi na bezczynność organu jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Szczegółowe uregulowania w tej kwestii zawiera ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Wśród kategorii informacji publicznych podlegających, zgodnie z wolą ustawodawcy udostępnieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienia informacje publiczne o majątku publicznym, w tym o: a) majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, b) innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach, c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych, d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a)-c), oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach, e) dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a)-c), mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat, f) długu publicznym, g) pomocy publicznej, h) ciężarach publicznych. J. S. domagając się udostępnienia informacji publicznej o dochodzie gminy latach [...] z działalności gospodarczej zarejestrowanej i prowadzonej z tytułu podatku od nieruchomości, skorzystał z uprawnienia przewidzianego w cytowanym art. 6 ust.1 pkt 5c w zw. z art. 4 ust.1 pkt 1 ustawy. Żądana informacja dotyczyła bowiem informacji publicznej dotyczącej majątku, jakim dysponuje Gmina jako jednostka samorządu terytorialnego, a pochodzącej z działalności gospodarczej. Burmistrz, jako organ wykonawczy gminy jest jednym z organów władzy publicznej o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Z analizy pisma organu z dnia [...] jak i odpowiedzi na skargę wynika, iż w niniejszej sprawie miało miejsce niezrozumienie intencji wnioskodawcy. J.S. domagał się bowiem zbiorczej informacji o dochodzie gminy za poszczególne lata z tytułu prowadzenia określonej działalności gospodarczej, a nie jak wywiódł burmistrz, informacji zawierającej indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. Po ustaleniu, iż wniosek J. S. dotyczy informacji publicznej, jego właściwe rozpoznanie wymagało zastosowania zasad i trybu przewidzianego w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Rozstrzygnięcie organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z ustawą może być następujące: -udzielenie informacji w drodze czynności materialno - technicznej, -odmowa udostępnienia informacji lub umorzenie postępowania administracyjnego w formie decyzji administracyjnej (art. 16) -pisemna informacja (w formie zawiadomienia, odpowiedzi), że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ nie jest w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3) lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania (art. 1 ust. 2). -odmowa udostępnienia informacji przetworzonej ze względu na niewskazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1) w formie decyzji administracyjnej, po uprzednim wezwaniu do przedstawienia wskazanego interesu. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, nie został rozpoznany, bowiem organ nie udzielił informacji jak i nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Pismo organu będące odpowiedzią na wniosek jest zwykłym pismem informacyjnym, z którego jednakże wynika, iż organ pozostawał bezczynny. Bezczynność organu w zakresie dostępu do informacji publicznej ma bowiem miejsce nie tylko wówczas, gdy organ lub podmiot będący w jej posiadaniu milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji, ale także gdy udziela informacji niebędącej przedmiotem wniosku, lub informacji niejasnej, albo niepełnej, jak również gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie. Uznając zasadność zarzutów skarżącego w zakresie bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej, wyjaśnić należy, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie stosuje się przepisów ustawy Kodeks karny, ale ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też sąd nie może przychylić się do wniosku skarżącego o "postąpienie" zgodnie z art. 231 K.k. Również art. 23 ustawy o dostępie informacji publicznej, przewidujący sankcję grzywny, karę ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku za nieudostępnienie informacji publicznej wbrew ciążącemu obowiązkowi, nie może mieć zastosowania w niniejszym postępowaniu. Przepis ten jest jedynym przepisem karnym zawartym w tej ustawie, a to przesądza, że wymierzenie grzywny na jego podstawie jest możliwe tylko w wyniku ustalenia wyczerpania znamion określonego tam czynu zabronionego w ramach postępowania karnego - a to z kolei oznacza, że sprawa w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Podobnie, odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o ukaranie dyscyplinarne, wskazać trzeba, że Sąd nie posiada takich kompetencji, gdyż nie sprawuje nadzoru nad organem, a jedynie kontroluje legalność działań administracji publicznej. Reasumując stwierdzić należy, że w ustalonych okolicznościach Burmistrz do dnia wyrokowania nie rozpatrzył wniosku skarżącego z dnia [...] o udzielenie informacji publicznej i w tym zakresie pozostawał w bezczynności. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. Sąd stwierdził, że zaskarżona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ nie pozostawił wniosku strony bez rozpoznania, lecz pismem z dnia [...], a więc bez zbędnej zwłoki, pozostając w błędnym przekonaniu, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną udzielił odpowiedzi pismem informacyjnym. Rażące naruszenie prawa w sytuacji bezczynności organu miałoby miejsce w sytuacji, gdyby organ w ogóle pozostawił wniosek skarżącego bez odpowiedzi w jakiejkolwiek formie, bądź przewlekał ustosunkowywanie się do wniosku, przekraczając terminy przewidziane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.