II SAB/Sz 51/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 04 listopada 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. i Z. Z. na bezczynność Wojewódzkiego Lekarz Weterynarii w przedmiocie nakazania Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii wydania zaświadczenia o określonej treści postanawia: odrzucić skargę M. Z. i Z. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność na Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii Skarżący zarzucając temu organowi bezczynność wnieśli o : 1. zobowiązanie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii do nakazania Powiatowemu Lekarzowi w M. wydania zaświadczenia o prowadzeniu przez nich działalności nadzorowanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. z określeniem w zaświadczeniu charakteru wykonywanej produkcji. 2. o zasądzenie od organu kosztów postępowania wraz z wpisem i kosztami straconego czasu oraz kosztów podróży w wysokości wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że prowadzą działalność w działach specjalnych produkcji rolnej polegającą na hodowaniu [...] i wytwarzaniu [...] – nawozu naturalnego pochodzącego z tej hodowli. Działalność ta objęta jest nadzorem Powiatowego Lekarza Weterynarii ( decyzja PIW HP z dnia [...]r.) Wnioskiem z dnia[...]. zwrócili się do Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. – sprawującego nadzór weterynaryjny o wydanie zaświadczenia zawierającego informację o zakresie produkcji, stosowanej technologii, wykorzystywanych surowcach w hodowlach. W dniu [...]r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w M. wydał stosowanie zaświadczenie. Nieoczekiwanie pismem z dnia [...]. powyższy organ dokonał " uzupełnienia zaświadczenia", w którym zaprzeczył informacjom w zaświadczeniu z dnia [...]r. podnosząc, że czyni tak ze względu na wątpliwości Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Skarżący wskazali, że istota sporu sprawdza się do określenia jaki nawóz produkują naturalny czy organiczny. Organ w zaświadczeniu z dnia [...]r. podał, że skarżący produkują nawóz naturalny, zaś inspektorzy I JHARS, iż jest to nawóz organiczny przy czym inspekcja ta nie realizuje nadzoru nad produkcją, a nadzoruje jedynie wprowadzanie do obrotu. Po otrzymaniu "uzupełnienia zaświadczenia" skarżący wystąpili w dniu [...]r. z zażaleniem do Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii , żądając uchylenia uzupełnienia zaświadczenia z dnia [...]r., które jest jednoznaczne z odmową wydania zaświadczenia. W odpowiedzi powyższy organ w piśmie z dnia [...]r. wyjaśnił, że zaświadczenie organu I instancji spełnia wymogi zaświadczenia. W ocenie skarżących, sposób załatwienia sprawy przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii jest błędny. Skarżący mają prawo do zaświadczenia, które potwierdzi realizowaną przez nich produkcję, nadzorowany przez organ I instancji. Nie potrzebują zaświadczenia, z którego wynika, że robią nie wiadomo co. Wskazali też, że pomimo złożonego zażalenia, organ nadzoru nie wyznaczył Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w M. terminu do załatwienia prawy i w ten sposób dopuścił się bezczynności. Wojewódzki Lekarz Weterynarii odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżących kosztami postępowania według norm przepisanych. Organ podniósł, że zażalenie skarżących z dnia [...]r. zostało potraktowane i rozpatrzone jako skarga wniesiona w trybie art. 227 k.p.a. W ocenie organu nie ma żadnych podstaw aby zaświadczenie o treści niesatysfakcjonującej skarżących można potraktować jako równoznaczne z wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę, na które przysługiwałoby zażalenie. Odnosząc się do zarzucanej skargą bezczynności organ wskazał, że podejmował wszystkie czynności związane z załatwieniem przedmiotowej sprawy bez zbędnej zwłoki i skarżący w terminie otrzymali informację o sposobie załatwienia zażalenia – skargi z dnia [...]r.Organ wskazał, że skarga do sądu została złożona z naruszeniem art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w celu wyegzekwowania żądań skarżących, polegających na uzyskaniu treści zaświadczenia niezgodnego z art. 217 § 2 k.p.a. Wojewódzki Lekarz Weterynarii powołując się na stanowisko doktryny, orzeczenia sądów administracyjnych podniósł, że zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi w trybie przepisów Działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego, nie podlegają kognicji sądów administracyjnych Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a. sąd odrzuca skargę z powodu jej niedopuszczalności. Taka sytuacja uzasadniająca odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności wystąpiła w niniejszej sprawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 1-4a P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym zabezpieczającym, na które służy zażalenie i inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej określonych przypadkach. Z treści skargi wynika, że zarzucana nią bezczynność organu tj. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii wyprowadzona została z niesatysfakcjonującego skarżących sposobu załatwienia Ich " zażalenia" pismem tego organu z dnia [...]r. Nie wdając się w kwestie merytoryczne należy zauważyć, że we wskazanym wyżej piśmie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii wskazano, że zażalenie strony organ ten potraktował jako skargę wniesioną w trybie art. 221 § 1 k.p.a. Przepis art. 221 § 1 k.p.a. normuje prawo obywateli do składania między innymi skarg do organów państwowych. Prawo do składania skarg ( petycji i wniosków) uregulowane zostało w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 238 § 1 k.p.a. o sposobie załatwienia skargi organ zawiadamia zainteresowanego pismem. Pismo to nie należy do katalogu aktów organów administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. i dlatego skarga na tego rodzaju pismo do sądu administracyjnego nie przysługuje, a zatem niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność wywodzoną z zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi obywatela rozpatrywanej w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. dotyczących skarg i wniosków ( vide – postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 listopada 2000r. sygn. akt III SAB 108/99, LEX nr 48017,z dnia 14 września 2004r, OSK 642/04, LEX 160611). Z tych względów, należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i 3 P.p.s.a. – skargę odrzucić.