II SAB/Sz 53/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 5 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. i U. M. na bezczynność Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie utrzymania budynku p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. J.M. i U.M., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, radcę prawnego M.S., wnieśli bezpośrednio do Sądu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zniwelowania hałasu w budynku. Pismem z dnia [...] r. Sąd przesłał skargę organowi celem nadania jej właściwego biegu wraz z zobowiązaniem udzielenia odpowiedzi na skargę oraz nadesłania akt administracyjnych sprawy. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, doręczone organowi w dniu [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia [...] r. udzielił odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie. Zarządzeniem z dnia 5 września 2012 r. wezwano skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi, między innymi poprzez wykazanie wyczerpania przed wniesieniem skargi trybu z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nadesłali pismo z dnia [...] skierowane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w którym wnieśli o podjecie działań przez ten organ w trybie nadzoru nad Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego. Załączyli też pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego adresowane do pełnomocnika skarżących, w którym organ ten, z uwagi na przekazanie mu skargi z dnia [...] r. na działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wzywa do uzupełnienia braków formalnych i nadesłania pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu albowiem przed jej wniesieniem nie zostało złożone zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t., dalej P.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i 2 cytowanej ustawy). Stosownie do treści art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Uznając zażalenie za uzasadnione, wyżej wymieniony organ wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 K.p.a.). Analizując stan faktyczny sprawy na tle zacytowanych wyżej przepisów prawa, Sąd stwierdza, że skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność nie wyczerpali środków zaskarżania jakie służyły w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Na wezwanie Sądu do wykazania wyczerpania przed wniesieniem przedmiotowej skargi przysługujących środków zaskarżenia, skarżący przedstawili pismo z dnia [...] r. skierowane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego . Wobec powyższego należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego. Nawet zatem jeżeli uznać, że intencją stron przy wnoszeniu pisma z dnia 30 lipca 2012 r. było złożenie zażalenia w trybie art. 37 K.p.a., to pismo to zostało złożone do niewłaściwego organu. Ponadto, pismo to opatrzone jest tą samą datą co skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, tj. 30 lipca 2012 r. W tej sytuacji stwierdzić należy, że nawet wniesienie tego zażalenia do właściwego organu nie czyniłoby zadość wymogom z art. 52 § 1 ustawy P.p.s.a. Samo bowiem wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 ww. ustawy. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po umożliwieniu właściwemu organowi administracji publicznej rozpatrzenia wniesionego środka zaskarżenia (tu zażalenia). Art. 52 § 1 P.p.s.a. w sposób wyraźny uzależnia dopuszczalność skargi od wyczerpania administracyjnego toku instancji przed wniesieniem skargi, na co jednoznacznie wskazuje sformułowanie "skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia". W niniejszej sprawie nie można mówić o wyczerpaniu środków zaskarżenia w sytuacji gdy zażalenie wniesione w trybie art. 37 K.p.a. nie zostało w jakikolwiek sposób rozpatrzone. Wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć nie tylko jako samo formalne złożenie przysługującego środka zaskarżenia, ale też umożliwienie organowi jego rzeczywistego rozpatrzenia. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż skarżący nie wyczerpali dostępnych środków prawnych w administracyjnym toku instancji, a tym samym nie dopełnili warunku dopuszczalności skargi, wskazanego w art. 52 § 1 ustawy P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.