II SAB/Sz 55/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Rektora Uniwersytetu S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie punktu 1 i 2 wniosku skarżącego z dnia 7 marca 2016 r. II. oddala skargę w zakresie punktu 3 wniosku skarżącego z dnia 7 marca 2016r., III. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Rektora Uniwersytetu S. na rzecz skarżącego S. P. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] r. S. P., zwrócił się, w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), do Rektora [...], o udostępnienie informacji publicznej w postaci: "1) wniosku rzecznika dyscyplinarnego o ukaranie A. P. (osoby pełniącej funkcję publiczną, jaką jest Przewodniczący Wydziałowej Rady Samorządu Studenckiego Wydziału Prawa i Administracji US), o jakim mowa w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej załączonej do niniejszego wniosku, 2) protokołów z postępowania wyjaśniającego w sprawie A. P., o których mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów (Dz.U. z 2006 r. Nr 236, poz. 1707), 3) odpowiedzi na pytanie dlaczego "wynik postępowania prowadzonego przez Prokuraturę ma kapitalne znaczenie" biorąc pod uwagę, że zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów (Dz.U. z 2006 r. Nr 236, poz. 1707) tylko "Komisja dyscyplinarna może zawiesić postępowanie karne lub postępowanie dyscyplinarne, jeżeli w sprawie tego samego czynu wszczęto postępowanie karne lub postępowanie w sprawach o wykroczenia, a nawet one zgodnie z art. 213 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2012 r., poz. 572) "rozstrzygają samodzielnie wszelkie zagadnienia faktyczne oraz prawne i nie są związane rozstrzygnięciami innych organów stosujących prawo, z wyjątkiem prawomocnego skazującego wyroku sądu" (przy czym zakończenie postępowania prowadzonego przez prokuraturę nie następuje w formie wyroku, bowiem ten wydaje sąd)". Wnioskodawca wniósł o udostępnienie powyższych informacji na wskazany adres poczty elektronicznej bądź za pośrednictwem Poczty Polskiej. W odpowiedzi na powyższy wniosek Rektor [...] pismem z dnia [...] r. przesłanym drogą mailową poinformował wnioskodawcę, że rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów (Dz.U. z 2006 r. Nr 236, poz. 1707) wyłącza przepisy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do żądanych dokumentów, jednakże kierując się dobrą wolą zadeklarował udostępnienie do wglądu wniosku rzecznika dyscyplinarnego. W dniu [...] r. w sekretariacie Prorektora ds. Studenckich udostępniono wnioskodawcy do wglądu wniosek rzecznika dyscyplinarnego o ukaranie A. P. bez załączników. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu S. P złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu S. w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze oraz lit. b i c ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji, o jakich mowa w złożonym wniosku z dnia [...] r. pomimo, że organ był do tego zobowiązany, - art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji poprzez udostępnienie wniosku rzecznika dyscyplinarnego, o jakim mowa w złożonym do organu wniosku w formie niezgodnej z wnioskiem pomimo braku wystąpienia przesłanek do takiego postąpienia organu. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o zobowiązanie Rektora [...] do rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy organowi; zasądzenie od organu na jego rzecz wszelkich kosztów postępowania; stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa według uznania Sądu. W treści skargi odnośnie punktu 1 złożonego wniosku, skarżący wskazał, że pomimo, iż nie zgadza się z treścią odpowiedzi Rektora, to skorzystał z możliwości wglądu do wniosku rzecznika dyscyplinarnego, który został mu okazany bez załączników do niego oraz bez protokołów z postępowania wyjaśniającego. Przedmiotowy wniosek mógł jedynie przeczytać na miejscu, co powoduje, że organ pozostaje w bezczynności. Powołując orzeczenia sądów administracyjnych skarżący wywiódł, że dokumenty wytworzone przez organy podległe Rektorowi, tj. rzecznika dyscyplinarnego w związku z realizacją zadań publicznych uznać należy za dokumenty stanowiące informację publiczną oraz, że jest nią wniosek dyscyplinarny będący w posiadaniu organu wykonującego zadania publiczne i dysponującego majątkiem publicznym. Ponadto stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiot zobowiązany do jej udostępnienia jest obowiązany udostępnić żądaną informację tak jak wnosi o to wnioskodawca, a nie dowolnie. Jedynym wyjątkiem jest sytuacja, w której środki techniczne nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W przypadku punktu 2 i 3 rzeczonego wniosku skarżący wskazał, że organ nie podjął żadnych czynności, bowiem protokoły z postępowania wyjaśniającego do tej pory nie zostały mu udostępnione w żaden sposób, chociaż są dokumentami wytworzonymi przez rzecznika dyscyplinarnego. Podobnie bez odpowiedzi pozostaje punkt 3, mimo, że odpowiedź w tym zakresie należy do kategorii danych publicznych o jakich mowa w art. 6 pkt 4 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej. Końcowo skarżący zaznaczył, że termin realizacji jego wniosku upłynął w dniu [...] r. i od tej daty organ pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu fakt udostępnienia wnioskodawcy do wglądu wniosku rzecznika dyscyplinarnego ds. studentów o wymierzenie kary upomnienia oraz jego "milczenie" odnośnie dwóch pozostałych punktów wniosków pozwalało na uznanie, że sprawa została definitywnie załatwiona, tj. skarżący uznał za wystarczający fakt umożliwienia wglądu we wniosek oraz odstąpił od żądań zawartych w punkcie 2 i 3. Do odpowiedzi na skargę organ załączył pismo z dnia [...] r. stanowiące odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] r. W piśmie tym, wykonując żądanie określone w punkcie 1 i 2 przesłał skarżącemu dokumenty, odnośnie punktu 3 wniosku wyjaśnił, że odpowiedź na pytanie dlaczego dla Rektora [...] "wynik postępowania prowadzonego przez Prokuraturę ma kapitalne znaczenie" nie stanowi informacji publicznej, ponieważ zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych jest nią każda wiadomość dotycząca sfery istniejących już faktów i danych, a nie niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań, wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r, poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) obejmuje również bezczynność organów. Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Rektora [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Czyniąc rozważania w pierwszej kolejności wskazać należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, stanowi, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. W świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, które używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Przy czym udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno - technicznej, zaś obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien powiadomić pismem podmiot żądający udostępnienia informacji, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Z kolei według przepisu art. 4 ust. 1 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle tego nie budzi wątpliwości, że [...] jest uczelnią publiczną i stanowi integralną część narodowego systemu edukacji i nauki, a organy tej uczelni wykonują władztwo administracyjne na zasadzie i w granicach określonych ustawą z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2012 r., poz. 572). Bezsporne jest także, iż organy tej uczelni wykonują zadania publiczne oraz dysponują majątkiem publicznym. Rektor [...] jest zatem podmiotem zobowiązanym, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Jak wynika z przytoczonych przepisów Rektor [...] , do którego został skierowany wniosek zobowiązany był do jego rozpatrzenia w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) dalej "u.d.i.p.". Obowiązkiem organu było więc albo – zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. – bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2) podjęcie czynności materialno-technicznej polegającej na udostępnieniu stronie skarżącej żądanych informacji w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, albo wydanie w tym samym terminie, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji o odmowie ich udostępnienia, gdyby Rektor uznał, że zachodzą podstawy do takiej odmowy. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że Rektor [...] pozostawał w sprawie bezczynny. Dopiero bowiem po złożeniu przez S. P. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., Rektor US uczynił zadość żądaniu i w piśmie z dnia [..] r. udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] r. W części dotyczącej punktu 1 i 2 wniosku organ przesłał wnioskodawcy kserokopie żądanych dokumentów, odnośnie punktu 3 poinformował, natomiast, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Powyższe oznacza, że w momencie rozpoznania skargi organ nie pozostawał już w bezczynności, a skoro tak, to Sąd nie mógł uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie posiada na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych zobowiązywanie organu do dokonania czynności, która już została dokonana jest nieuprawnione i niemożliwe. Powyższa ocena obligowała Sąd do orzeczenia o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku strony skarżącej. Z tego względu w zakresie punktu 1 i 2 wniosku postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe. W przypadku punktu 3 wniosku skarga podlegała oddaleniu jako bezzasadna. Skład orzekający w niniejszej sprawie, podziela wyrażony przez organ pogląd, że informacja publiczna musi dotyczyć faktów, a nie niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń, podejmowania określonych działań i może pochodzić od dowolnych podmiotów jeżeli tylko dotyczy sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. Za informację publiczną uznaje się między innymi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem władzy publicznej lecz wykonującego zadania publiczne jak i te, które używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań. W świetle powyższego wnioskowana w punkcie 3 informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie zawiera ona bowiem charakteru wiążącego co do sposobu rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Sąd jednocześnie uznał, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w punkcie III sentencji wyroku. Okoliczności przedmiotowej sprawy, zdaniem Sądu, choć potwierdzają naruszenie terminów przewidzianych ustawą a tym samym zaistniałą w sprawie bezczynność, to jednak nie przybrały formy kwalifikowanej, jaką jest rażące naruszenie prawa. Sąd nie znalazł również podstaw do wymierzenia organowi z urzędu grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Orzekając o zwrocie kosztów postępowania należnych stronie skarżącej od organu Sąd wziął pod uwagę, iż skarga okazała się zasadna w części. Z tego względu, na podstawie art. 200 w związku z art. 206 P.p.s.a., proporcjonalnie do części uwzględnionej skargi, zasądził na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych z kwoty [...] złotych uiszczonego wpisu.