II SAB/Sz 58/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpatrzenia skargi postanawia: odrzucić skargę A. K. pismem z dnia [...] r. wniosła skargę na bezczynność Burmistrza [...]. W uzasadnieniu skargi wskazała, że w dniu [...]r. otrzymała pismo z Urzędu Miejskiego w [...]z dnia [...]r., podpisane przez Komendanta Straży Miejskiej w [...], w sprawie przekroczenia dozwolonej prędkości na drodze krajowej [...]w dniu [...]r. samochodem osobowym o numerach rejestracyjnych [...]. Z uwagi na fakt, iż skarżąca jest współwłaścicielem wyżej wskazanego samochodu została zobowiązana do podania kto kierował tym pojazdem oraz do nadesłania wyjaśnień co do okoliczności popełnionego czynu. Odpowiadając na powyższe zobowiązanie A. K. złożyła odwołanie zatytułowane "Skarga" do Burmistrza w [...]oraz korektę do tej skargi zatytułowaną "Zażalenie – korekta". W dniu [...]r. skarżąca otrzymała od Burmistrza [...]odpowiedź na powyższe pisma. W opinii A. K. sprawa nie została rozpatrzona, ponieważ Burmistrz nie udzielił odpowiedzi w terminie oraz w formie określonej w Kpa, a pisma które otrzymała mają charakter nieformalny. Burmistrz [...]w odpowiedzi na skargę (pismo z dnia [...]r.) wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem z dnia [...]r. Sąd zobowiązał A. K. do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie sprawy z zakresu administracji publicznej, w której Burmistrz [...], pomimo obowiązku podjęcia określonych działań, pozostaje bezczynny. Skarżąca w odpowiedzi udzielonej pismem z dnia [...]r. (data nadania pisma) wyjaśniła między innymi, że w skardze skierowanej do Burmistrza [...]zaskarżyła czynności Komendanta Straży Miejskiej [...]na podstawie art. 227 Kpa. Jej zdaniem w sprawie wystąpiły niezgodności "postępowania pracownika administracji z wytycznymi Burmistrza w odniesieniu do ustaw Prawa Pocztowego". A. K. podniosła, że jako skarżąca miała prawo, na podstawie art. 237 Kpa, zostać poinformowana o wynikach postępowania skargowego. W jej opinii wydania pisma o charakterze informacyjnym i nie rozstrzygającym sprawy co do istoty nie można uznać za rozpoznanie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 wymienionej wyżej sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. W związku z powyższym skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy organ administracji publicznej, będąc do tego prawnie zobowiązanym, nie podejmuje decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie w sprawie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (pkt 4), pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a). Skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest więc tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Tymczasem w niniejszej sprawie podnoszona przez skarżącą bezczynność Burmistrza [...]dotyczy w istocie kwestii rozpatrzenia przez ten organ skargi o charakterze skargi powszechnej, określonej przepisami art. 227 i następne Kpa. Wyjaśnić trzeba, że przedmiotem skargi powszechnej, może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga ta wnoszona jest w związku z już podjętym działaniem organu, ewentualnie w związku z brakiem takiego działania i ma na celu zwrócenie uwagi właściwym organom na wszelkie nieprawidłowości powstałe w wyniku takiego działania lub zaniechania. Postępowanie w sprawie tego typu skarg ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego i kończy się czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 Kpa, informującą stronę o sposobie załatwienia skargi. Działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kognicji sądów administracyjnych, nie mieszczą się bowiem w katalogu czynności i aktów, o których mowa w cytowanym wyżej art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. Kpa, stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego, ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania (patrz: Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz – prof. dr hab. Barbara Adamiak, prof. dr hab. Janusz Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006, str. 856-857.) Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność organu – [...]nie mieści się w zakresie kontroli działalności administracji publicznej dokonywanej przez sąd administracyjny. W tych okolicznościach skargę A. K. należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.