II SAB/Sz 59/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Dyrektora Zarządu Budynków i Lokali Komunalnych w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Dyrektora Zarządu Budynków i Lokali Komunalnych w S. do załatwienia wniosku skarżącej K. K. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Dyrektora Zarządu Budynków i Lokali Komunalnych w S. na rzecz skarżącej K. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] r. K. K. przesłała e-mail na adres Dyrektora Zarządu Budynków i Lokali Komunalnych w S. zawierający wniosek o udostępnienie informacji publicznej przez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: - Czy rozpoczęte zostały prace remontowe mające na celu doprowadzenie do stanu używalności lokali komunalnych położonych przy ul. [...] w S. (w budynku tym w dniu [...] r. wybuchł pożar)?, - Czy ww. lokale były ubezpieczone? Jeżeli tak, to czy ubezpieczyciel wypłacił na rzecz Gminy Miasta S. lub Zarządu Budynków i Lokali Komunalnych odszkodowanie i w jakiej wysokości? - Czy i kiedy ww. lokale zostaną oddane do użytku zgodnie z ich przeznaczeniem? Wobec nieotrzymania żądanych informacji, skarżąca w dniu [...] r. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. ze skargą na bezczynność organu - Dyrektora Zarządu Budynków i Lokali Komunalnych w S., wnosząc o zobowiązanie go do rozpatrzenia jej wniosku, oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę podmiot zobowiązany wskazał, że w dniu [...] . wysłał na adres wnioskodawczyni żądane przez nią informacje. Jednocześnie wyjaśnił, że opóźnienie w ich udzieleniu wynikało z tego, że pracownik sekretariatu ZBiLK nie przekazał wniosku skarżącej o udzielenie informacji Dyrektorowi tej jednostki ani innemu pracownikowi, z uwagi na przypadkowe pominięcie tej wiadomości. Tylko z tego powodu informacji nie udzielono wcześniej. Niezwłocznie po otrzymaniu skargi na bezczynność, skarżącej udzielono odpowiedzi na pytania postawione w e-mailu z dnia [...] r. Do pisma dołączono kopię e-maila z dnia [...] r. wysłanego do skarżącej, zawierającego odpowiedzi na zadane pytania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Należy podkreślić, że przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.) - zwanej dalej: "u.d.i.p.", nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 przywołanej ustawy). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że Dyrektor Zarządu Budynków i Lokali Komunalnych w S. jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego, zobowiązany jest do udostępnienia informacji publicznych, w tym tych, które były przedmiotem wniosku skarżącej. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że informacja, której udostępnienia żądała skarżąca, ze względu na jej przedmiot – gospodarowanie gminnym zasobem mieszkaniowym – jest informacją publiczną. Nie jest również wątpliwe, że oczekiwane przez stronę dane zostały jej udostępnione dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność do tutejszego Sądu. Jak wynika z akt sprawy, skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu [...] r., zaś udzielenie informacji nastąpiło [...] r. W związku z tym należało przyjąć, że do dnia wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji zawnioskowanych przez stronę skarżącą w dniu [...] r. Niemniej jednak podmiot zobowiązany stan ten usunął przesyłając skarżącej stosowne dane w dniu [...] r. Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność ma wpływ na kształt rozstrzygnięcia odnoszący się do obowiązków organu związanych z realizacją żądania wnioskodawcy. Nie zwalnia to jednak sądu administracyjnego od orzeczenia, że bezczynność w istocie miała miejsce (pkt II sentencji wyroku), jak również od oceny charakteru bezczynności poprzez ustalenie, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie, co wprost wynika z treści art. 149 § 1a p.p.s.a. Poddając analizie uchybienie terminowi udostępnienia informacji publicznej należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że organ pozostawał w bezczynności w niezbyt długim okresie, zaś po otrzymaniu skargi niezwłocznie udostępnił stronie żądane przez nią informacje. Stąd też należało uznać, że bezczynność Dyrektora ZBiLK nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. – orzeczono w punkcie III sentencji niniejszego wyroku. Udostępnienie informacji publicznej, po wniesieniu skargi na bezczynność, czyniło zbędnym konieczność orzeczenia o zobowiązaniu organu do rozpoznania żądania skarżącej. Postępowanie w tym zakresie okazało się więc bezprzedmiotowe, w związku z czym należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego, zawarte w punkcie IV sentencji wyroku, wynikało zaś z treści art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., gdyż umorzenie postępowania było skutkiem uwzględnienia przez organ wniesionej skargi we własnym zakresie i udostępnienia żądanej informacji publicznej (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08).