II SAB/Sz 6/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi E. O. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy I. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego E. O. z dnia [...] września 2021 r., II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zobowiązuje organ Wojewodę do rozpoznania wniosku skarżącego E. O. z dnia 28 września 2021 r. w terminie 60 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, IV. oddala skargę w pozostałym zakresie, V. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego E. O. kwotę 217 (dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] grudnia 2021 r. E. O. (dalej "skarżący"), reprezentowany przez radcę prawnego, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na bezczynność Wojewody w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym i wniósł o: - zobowiązanie Wojewody do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, - orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skarg do sądu, - przyznanie skarżącemu na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., ewentualnie wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., - wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., - zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu [...] września 2021 r. złożył wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, zaś w dniu [...] listopada 2021 r. wniósł ponaglenie za pośrednictwem Wojewody do Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców. Jednakże pomimo upływu ustawowego terminu od dnia złożenia wniosku, organ nie wydał decyzji w przedmiotowej sprawie, jak również nie podjął innych czynności zmierzających do rozpoznania złożonego wniosku, w tym nie dopełnił obowiązku określonego w art. 36 k.p.a. i nie zawiadomił stron o zwłoce w załatwieniu sprawy, jak również nie wskazał nowego terminu jej załatwienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda zwrócił się o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że w dniu [...] września 2021 r. na Elektroniczną Skrzynkę Podawczą Z. Urzędu Wojewódzkiego na platformie ePUAP wpłynęły 3 dokumenty elektroniczne nadane przez D. K., które w załączniku zawierały skan formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wypełnionego pismem maszynowym na nazwisko O.. Tożsamy wniosek wpłynął do organu, za pośrednictwem operatora pocztowego, w dniu [...] października 2021 r. Złożony wniosek nie został podpisany przez wnoszącego, a nadto podano w nim nazwisko niezgodnie z danymi osobowymi figurującymi w dołączonym paszporcie. Powyższe braki formalne nie zostały uzupełnione pomimo, że w dniu [...] października 2021 r. pełnomocnik skarżącego skierował kolejną korespondencję w sprawie, zawierającą informację starosty, wymienioną w art. 125 ustawy o cudzoziemcach. W dniu [...] listopada 2021 r. skarżący wniósł ponaglenie, które wraz z wyjaśnieniami zostało przekazane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zaś w dniu [...] grudnia 2021 r. wpłynęła do organu skarga na bezczynność Wojewody w sprawie z wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. organ wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych podania oraz osobistego stawiennictwa w dniu [...] stycznia 2022 r., a z kolei w dniu [...] grudnia 2021 r. zobowiązał do przedstawienia dowodu wniesienia opłaty skarbowej za wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Do dnia sporządzenia niniejszej odpowiedzi skarżący nie wykonał obowiązku osobistego stawiennictwa w organie, który wynika wprost z art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W tych okolicznościach, zdaniem Wojewody, zarzut bezczynności organu nie znajduje uzasadnienia. W sprawie z wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie rozpoczął się bowiem jeszcze bieg terminu do rozpatrzenia sprawy, gdyż wniosek od początku zawierał braki formalne. Postępowanie zostanie wszczęte dopiero w dniu po uzupełnieniu braków formalnych, tj. złożenia kompletnego i podpisanego przez wnoszącego wniosku oraz osobistego stawiennictwa. Zdaniem organu, zainicjowanie postępowania administracyjnego wnioskiem niepodpisanym przez cudzoziemca, zawierającym dane osobowe niezgodne z paszportem oraz braki danych i liczne uchybienia formalne uznać należy za obiektywną winę strony postępowania. Skarżący jest bowiem reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który występuje w wielu sprawach o legalizacje pobytu i powinien posiadać wiedzę co do negatywnych konsekwencji dla strony przekazania wniosku obarczonego tak istotnymi wadami. W tym kontekście zgłoszone żądanie wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi jest przedwczesne, albowiem to po stronie skarżącego leży odpowiedzialność, by doprowadzić do stanu, w którym organ będzie mógł procedować prawidłowo złożony wniosek i na kolejnych etapach postępowania wykonać czynności zmierzające do wydania decyzji w sprawie. Również wypełnienie przez skarżącego obowiązku osobistego stawiennictwa determinuje dalszy tok postępowania, a mianowicie dopiero po jego zrealizowaniu wojewoda wystąpi do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji oraz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o udzielenie informacji, o której mowa w art. 109 ustawy o cudzoziemcach. Uzyskanie informacji od ww. służb w trakcie prowadzonego postępowania stanowi czynność, która zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego przerywa bieg terminów procesowych w sprawie, zaś termin na przekazanie informacji dla powołanych do tego organów wynosi 30 dni od dnia otrzymania zapytania lub w uzasadnionym przypadku - 60 dni od dnia otrzymania zapytania. Z powyższego wynika zatem, że w chwili obecnej postępowanie nie może być zakończone ze względu na okoliczność obarczenia wniosku brakami formalnymi i oczekiwanie na ich uzupełnienie przez skarżącego. Poza tym przebieg czynności w sprawie nie jest skutkiem lekceważenia obowiązujących przepisów czy braku świadomości ciążących na Wojewodzie obowiązków, ale wynikiem utrzymującej się nadzwyczaj dużej liczby wpływających do organu wniosków w sprawach legalizacji pobytu. Ilość złożonych dziennie wniosków jest znacząco większa od możliwości dziennego załatwiania spraw, stąd też możliwości organu w natychmiastowym rozpatrzeniu każdego złożonego wniosku są ograniczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Skarga okazała się częściowo zasadna. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w dacie wniesienia skargi organ nie rozpoznał wniosku skarżącego i nie wydał aktu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt postępowania skarżący, w dniu [...] września 2021 r. złożył drogą elektroniczną wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy, który został następnie uzupełniony przez jego pełnomocnika pismami z dnia [...] września 2021 r. i [...] października 2021 r. Dopiero w dniu [...] grudnia 2021 r. organ wezwał skarżącego do osobistego stawiennictwa , a w dniu [...] grudnia 2021 r. skierował do Straży Granicznej wniosek o dokonanie stosownego sprawdzenia. W dacie wniesienia skargi wyznaczony skarżącemu termin do osobistego stawiennictwa ([...] stycznia 2022 r.) jeszcze nie upłynął. Nie zmienia to jednak, zdaniem Sądu oceny działania organu, który w terminach przewidzianych przepisami prawa nie załatwił sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego. W tym miejscu należy przypomnieć, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada szybkości. W art. 12 § 1 k.p.a. wskazano, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z kolei w § 2 tego przepisu przewidziano, że sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Konkretyzując terminy do załatwienia sprawy administracyjnej w art. 35 § 1 k.p.a. powtórzono, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Z przywołanych wyżej przepisów wyprowadzić można wniosek, że prawidłowo przeprowadzone postępowanie administracyjne powinno zmierzać do szybkiego i sprawnego załatwienia sprawy, przy czym w przypadku, gdy sprawa ma nieskomplikowany charakter, a do wniosku załączone zostały wszystkie niezbędne dokumenty, rozstrzygnięcie kończące postępowanie powinno zostać podjęte niezwłocznie. W pozostałych przypadkach, w szczególności, gdy organ przed wydaniem rozstrzygnięcia musi przeprowadzić postępowanie dowodowe, sprawa powinna zostać zakończona w rozsądnym terminie, a postępowanie powinno być prowadzone w taki sposób, aby ten rozsądny termin zachować. W szczególności dotyczy to sprawnego i szybkiego podejmowania kolejnych działań zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. W świetle przywołanych regulacji nie ulega, zdaniem Sądu, wątpliwości, że wezwanie skarżącego do uzupełnienia wniosku i osobistego stawiennictwa, skierowane do skarżącego po upływie 3 miesięcy od jego złożenia, a więc w dacie, gdy postępowanie powinno się zakończyć narusza zasadę szybkości postępowania. Podobnie należy ocenić wystąpienie do Straży Granicznej. Sąd nie podziela tym samym wyrażonej w odpowiedzi na skargę opinii organu, z której wynika, że postępowanie w sprawie rozpocznie swój bieg dopiero w dacie uzupełnienia wniosku. Akceptacja takiego sposobu procedowania prowadziłaby bowiem do zupełnie bezkarnej i pozostającej poza jakąkolwiek kontrolą przewlekłości w prowadzeniu postępowania. Niedopuszczalna jest bowiem, zdaniem Sądu sytuacja, w której wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku następuje po upływie terminu do załatwienia sprawy. Złożenie wniosku o wszczęcie postępowania nakłada na organ obowiązek jego weryfikacji i ustalenia, czy zawiera on wszystkie niezbędne dane, w szczególności takie których obowiązek przedłożenia wynika z przepisów prawa. Weryfikacja ta powinna nastąpić niezwłocznie. Ma rację organ wywodząc, że jest to termin niedookreślony, ale nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości, że prosta wykładnia tego sformułowania prowadzi do wniosku, iż termin ten należy rozumieć w ten sposób, że organ powinien podjąć czynności bez zbędnej zwłoki, a to z kolei oznacza, że weryfikacja wniosku powinna nastąpić bezpośrednio po jego wpłynięciu i wówczas organ powinien wezwać wnioskodawcę do jego uzupełnienia. Sąd dostrzega, iż złożony przez skarżącego wniosek był niekompletny i zawierał błędne dane, nie zmienia to jednak faktu, iż skoro organ dokonując jego rejestracji dostrzegł uchybienia, to wezwanie do ich usunięcia powinno nastąpić niezwłocznie, a więc w takim terminie, aby możliwe było zakończenie postępowania i wydanie decyzji w rozsądnym terminie. Nie zasługują na uwzględnienie wywody organu dotyczące czasu oczekiwania na odpowiedź ze Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji, czy szefa ABW. Skoro bowiem organ z tak znacznym opóźnieniem wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku, a – jak wynika z odpowiedzi na skargę, do wymienionych organów (z wyjątkiem Straży Granicznej), zamierza się zwrócić dopiero po uzupełnieniu wniosku, to siłą rzeczy taki sposób procedowania wydłuża czas postępowania o kolejne miesiące. Organ prowadząc postępowanie powinien mieć na względzie terminy, w jakich organy te są zobowiązane udzielić odpowiedzi i procedować w taki sposób, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, czy przewlekłości. Nie może stanowić usprawiedliwienia dla organu ani duża ilość rozpatrywanych wniosków, ani braki kadrowe, bowiem organ winien w taki sposób zorganizować warsztat pracy urzędników, aby sprawy były załatwiane bez zbędnej zwłoki. Dalej wyjaśnić należy, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W świetle przytoczonej regulacji bezczynność organu przejawia się w tym, że w określonych ustawowo terminach (czy to w art. 35 i art. 36 § 1 k.p.a., czy to w terminach przewidzianych w przepisach szczególnych), nie załatwił sprawy administracyjnej i nie wydał oczekiwanego przez stronę rozstrzygnięcia, co miało miejsce w badanej sprawie. Na gruncie badanej sprawy rozważenia wymagało, czy nowelizacja ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2021 r. poz. 2354 – j.t.), dalej jako "u.c.", dokonana ustawą z dnia 17.12.2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 91), dalej: jako ustawa nowelizująca, miała wpływ na sytuację skarżącego, zważywszy, że skarga została wniesiona w dniu 16 listopada 2021 r., a wiec przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, które nastąpiło w dniu 29 stycznia 2022 r. Na mocy art. 1 pkt 13 ustawy nowelizującej do ustawy o cudzoziemcach dodano art. 112a, w którym w ust. 1 przewidziano, że decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni. Przy czym w myśl art. 112a ust. 2 u.c. termin ten biegnie dopiero od dnia, w którym nastąpiło ostatnie ze zdarzeń wymienionych w tym przepisie. Art. 13 ustawy nowelizującej zawiera przepisy intertemporalne. I tak w myśl art. 13 ust. 1 ustawy nowelizującej przewidziano, że w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy mają zastosowanie przepisy art. 7 ust. 3, art. 106 ust. 2a i 2b, art. 106a ust. 3 i 4, art. 112a, art. 203 ust. 2a i 2b oraz art. 210 ustawy zmienianej w art. 1 [ustawa o cudzoziemcach] w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Stosownie zaś do art. 13 ust. 3 ustawy nowelizującej jeżeli terminy załatwienia spraw, o których mowa w art. 112a lub w art. 210 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, rozpoczęły swój bieg przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, biegną one od nowa od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W świetle powyższych regulacji sytuacja prawna skarżącego uległa zmianie po wniesieniu skargi, bowiem w dacie jej wniesienia przywołane przepisy ustawy nowelizującej nie funkcjonowały w obiegu prawnym, co w praktyce oznaczałoby, że skarga, która była zasadna w dacie jej wniesienia, stała się niezasadna na skutek przepisów uchwalonych już po jej wniesieniu. W tym zakresie skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2022 r., w sprawie sygn. akt I SAB/Wr 2471/21, z którego wynika, że naruszenie zasady "lex retro non agit" ma ograniczone zastosowanie w demokratycznym państwie prawa. "Na bezpośrednie działanie ustawy nowej, do zdarzeń mających miejsce przed jej wejściem w życie, powinien zdecydować się ustawodawca tylko w sytuacji, gdy za tym przemawia ważny interes publiczny, którego nie można wyważyć z interesem jednostki (orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego K.9/92, OTK 1993, cz. I, s. 69i nast., K.14/92, OTK 1993, cz. II, s. 328i nast.). Poza tym, bezpośrednie działanie prawa nowego, chociaż wygodne dla ustawodawcy z punktu widzenia porządku prawnego, w praktyce niesie liczne zagrożenia w postaci naruszenia zasady zaufania obywatela do państwa, zasady ochrony praw nabytych, czy też zasady nieretroakcji prawa, które to zasady wynikają z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Zasada niedziałania prawa wstecz stanowiła wielokrotnie przedmiot rozważań Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał Konstytucyjny wypowiadał się o jej znaczeniu, jako istotnym składniku konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego. W orzeczeniu z dnia 29.01.1992 r. K. 15/91, OTK 1992/1/8 - Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że ustawa działa z mocą wsteczną, kiedy początek jej stosowania ustalony został na czas wcześniejszy, aniżeli ten, w którym ustawa stała się obowiązująca, tj., w którym została prawidłowo ogłoszona. Treścią zasady "lex retro non agit" jest bowiem zakaz nadawania prawu mocy wstecznej. Zakaz ten dotyczy zwłaszcza przepisów normujących prawa i obowiązki obywateli, jeżeli prowadzi to do pogorszenia ich sytuacji w stosunku do stanu poprzedniego (orzeczenie TK z 30.11.1993 r., K 18/92, OTK 1993/2/41). Przyjęte przez ustawodawcę ustalenia w zakresie przepisów intertemporalnych, czy też przyjęte przez organ w drodze wykładni reguły intertemporalne w przypadku braku regulacji ustawowych, nie mogą naruszać podstawowych zasad konstytucyjnych (uchwała NSA z dnia 10.04.2006 r., I OPS 1/06, CBOSA)". Z tego punktu widzenia zastosowanie znowelizowanych przepisów ustawy o cudzoziemcach w badanej sprawie byłoby, zdaniem Sądu, niedopuszczalne, prowadziłoby bowiem do pogorszenia sytuacji procesowej skarżącego, który w dacie wnoszenia skargi nie mógł wiedzieć, że przepisy ustawy o cudzoziemcach, które w jego sprawie mają zastosowanie zostaną zmienione. Dodatkowo należy również zwrócić uwagę na okoliczność, iż wraz ze zmianą ustawy o cudzoziemcach nie zmieniono przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 29 – j.t.), dalej "p.p.s.a.", a ustawa nowelizująca nie zawiera przepisów przejściowych dotyczących zastosowania nowych regulacji w postępowaniach zawisłych przed sądami administracyjnymi. Oznacza to zdaniem Sądu, że przepisy ustawy nowelizującej nie mają w badanej sprawie zastosowania. Analiza przedłożonych Sądowi akt postępowania prowadzi zatem do wniosku, że organ dopuścił się bezczynności. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sprawa z wniosku skarżącego nie została rozpatrzona w przewidzianym przepisami k.p.a. terminie, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a." Stosownie do art. 149 § 1a przywołanej ustawy rzeczą Sądu było dokonanie oceny, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu bezczynność organu nie miała charakteru rażącego, bowiem od dnia złożenia wniosku do dnia wezwania skarżącego do jego uzupełnienia nie upłynął znaczny okres czasu, a organ podjął czynności zmierzające do załatwienia wniosku. Z tych względów Sąd oddalił skargę w zakresie przyznania skarżącemu sumy pieniężnej oraz wymierzenia organowi grzywny. Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że wnioski skarżącego w tym zakresie, jakkolwiek sformułowane przez pełnomocnika profesjonalnego, nie zawierają żadnego uzasadnienia zarówno co do zasadności przyznania sumy pieniężnej i wymierzenia grzywny, jak i co do ich wysokości. Podobnie nie znajduje uzasadnienia wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości. Sądowi znana jest z urzędu okoliczność, iż pełnomocnik skarżącego reprezentuje przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie wielu skarżących, przy czym lektura wnoszonych przez niego skarg na bezczynność prowadzi do wniosku, że są one opracowywane w oparciu o jeden szablon, a ich treść w żaden sposób nie odnosi się do konkretnej, indywidualnej sytuacji skarżących i zawiera ogólnikowe stwierdzenia, które mogą mieć zastosowanie w wielu podobnych sprawach. W badanej sprawie pełnomocnik skorzystał z takiego szablonu nie odnosząc się w żaden sposób do sytuacji skarżącego, skarga jest lakoniczna i nie zawiera uzasadnienia, z którego wynikałaby chociażby zasadność przyznania sumy pieniężnej w żądanej wysokości, a przede wszystkim przyznania pełnomocnikowi zwiększonego wynagrodzenia. Świadczy to, zdaniem Sądu, o lekceważącym stosunku pełnomocnika do swoich obowiązków, a także o niewielkim nakładzie pracy, którą włożył w reprezentowanie swojego klienta przed sądem. Z tych względów Sąd obniżył przysługujące pełnomocnikowi wynagrodzenie do kwoty [...]zł. Na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a., Sąd zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie [...]zł, która to kwota obejmuje uiszczony wpis od skargi oraz opisane wyżej wynagrodzenie pełnomocnika.