II SAB/Sz 61/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w S. w przedmiocie podjęcia uchwały postanawia: odrzucić skargę W. S. (aplikant radcowski) w dniu [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w S., zarzucając Radzie bezczynność w kwestii podjęcia uchwały, o której mowa w art. 41 pkt 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1870 ze zm.). Skarżący wyjaśnił, że w dniu 1 grudnia 2017 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej skierował do Rady Okręgowej Radców Prawnych w S. wniosek o wyznaczenie mu pełnomocnika w związku z kierowanymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargami. W dniu 11 grudnia 2017 r. wystosował do Dziekana Rady ponaglenie "w zakresie wykonania zadania, o którym mowa w art. 41 pkt 2 urp". Pismem z dnia 13 grudnia 2017 r. Dziekan poinformował skarżącego, że jego oczekiwania w zakresie wyznaczenia mu pełnomocnika nie mogą zostać spełnione. Wskazywany przez niego przepis art. 41 pkt 2 ustawy o radcach prawnych nie odnosi się do reprezentacji aplikanta radcowskiego w sytuacji indywidualnego przypadku kwestionowania rozstrzygnięć organów samorządu. Następnie, pismem z dnia 8 stycznia 2018 r. W. S. uzupełnił wniosek, z wyraźnym wskazaniem, że oczekuje rozstrzygnięcia Rady. Podkreślił, że do dnia sporządzenia skargi nie uzyskał wiedzy o tym, co się dzieje w sprawie. W odpowiedzi na skargę Dziekan Rady wniósł o jej odrzucenie w całości jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na bezczynność uzależniona jest przede wszystkim od ustalenia, czy sprawa, której bezczynność dotyczy ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej i podlega kognicji sądu administracyjnego. Niniejsza sprawa powyższego warunku nie spełnia. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jak wynika z treści skargi skarżący domaga się od Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w S. podjęcia uchwały na postawie art. 41 pkt 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1870 ze zm.). Przepis ten stanowi, że do zadań samorządu radców prawnych należy w szczególności reprezentowanie radców prawnych i aplikantów radcowskich oraz ochrona ich interesów zawodowych. Wyjaśnić należy, że przepis ten stanowi normę zadaniową (planową, programową), a nie kompetencyjną. Nie wynikają z niego zatem żadne kompetencje organu samorządu radcowskiego - Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w S., której bezczynność skarżący zarzuca, a ponadto określone w tym przepisie zadanie nie jest źródłem kompetencji Rady. Jednocześnie, z powyższej regulacji nie wynika, aby sprawa skarżącego, dotycząca w istocie indywidualnych postępowań wszczętych przed sądem administracyjnym była kwestią mieszczącą się w pojęciu interesów zawodowych członków samorządu i jako taka mogła podlegać ochronie i wsparciu ze strony organów samorządu zawodowego. Zauważyć przy tym trzeba, że ustawa o radcach prawnych przewiduje zamknięty katalog rozstrzygnięć organów samorządu radcowskiego w sprawach aplikantów radcowskich, podlegających kontroli sądowoadministracyjnej (art. 33 ust. 8 i 9, art. 368 ust. 11, art. 37 ust. 4 pkt 4 ustawy). Powyższe oznacza, że pozostałe akty podejmowane przez samorząd radcowski, dotyczące jego członków, nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Skoro zatem uchwały podjętej na podstawie art. 41 pkt 2 ustawy o radcach prawnych nie można zakwalifikować jako żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 oraz § 3 ustawy p.p.s.a. prawnych form działania administracji publicznej, tym samym sprawa o bezczynność organu w tym przedmiocie nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że wniesiona skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu.