II SAB/Sz 64/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A. na bezczynność Wójta Gminy i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oddala skargę. Spółka A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wójta Gminy oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w obrębie B., stanowiącej własność Gminy obejmującej działki nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, wszczętej na podstawie wniosku skarżącej z dnia[...] r. Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 12 oraz art. 35 § 1, 2 i 3 K.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ze zmianami), poprzez naruszenie terminów do załatwienia sprawy; 2) art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez zawieszenie postępowania o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, w tym w szczególności przez sąd powszechny rozpoznający powództwo Gminy o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego; 3) art. 64 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez uniemożliwienie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, a przez to naruszenie prawa skarżącej do własności. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie Wójta Gminy do wydania w terminie 7 dni decyzji w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości obejmującej działki nr [...] będącej własnością Gminy 2) stwierdzenie, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie; 4) wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając swoje stanowisko strona skarżąca wskazała, że postanowieniem z dnia [...] r. Wójt Gminy działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zawiesił postępowanie toczące się z wniosku strony skarżącej o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w obrębie B., stanowiącej własność Gminy, obejmującej działki nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha. Zdaniem organu rozpatrzenie powyższego wniosku i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny w postępowaniu, wszczętym z powództwa Gminy o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego, zawisłym przed Sądem Okręgowym pod sygnaturą [...] . Powyższe stanowisko organu jest błędne i skutkuje bezczynnością oraz przewlekłym prowadzeniem postępowania przez Wójta Gminy Skarżąca w dniu [...] r. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na niezałatwienie powyższej sprawy w terminie przez Wójta Gminy Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] uznało zażalenie strony za nieuzasadnione wskazując, że obecnie postępowanie o przekształcenie jest zawieszone, a w okresie zawieszenia nie biegnie ustawowy termin załatwienia sprawy. W ocenie skarżącej Kolegium wydając powyższe postanowienie nie oceniło, czy zawieszenie postępowania było konieczne i niezbędne oraz, czy bez zawieszenia sprawa mogłaby być załatwiona przez wydanie decyzji w przedmiocie przekształcenia. Strona skarżąca wskazała, że w myśl art. 12 K.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Ponadto skarżąca przytoczyła treść art. 35 K.p.a. zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie wniosek o wszczęcie postępowania zawierał wszelkie niezbędne informacje oraz dowody pozwalające na ocenę przesłanek określających możliwość przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oraz wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. W jej ocenie niniejsza sprawa nie należy do kategorii spraw szczególnie skomplikowanych. W toku postępowania o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie pojawiła się jakakolwiek kwestia sporna, skutkująca niemożnością wydania decyzji o przekształceniu. W szczególności zostały spełnione wszelkie przesłanki określone w art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W dalszej części skargi wskazano, że strona była użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] r. oraz była użytkownikiem wieczystym w chwili złożenia wniosku o przekształcenie, a także jest nim nadal, a ponadto złożyła stosowny wniosek o przekształcenie. Nie ma zatem podstaw by uznać, że powyższa sprawa jest szczególnie skomplikowana. Skarżąca podkreśliła, że do załatwienia sprawy nie jest konieczne uprzednie rozstrzygnięcie jakiegokolwiek zagadnienia wstępnego, a tym bardziej zagadnieniem tym nie jest wynik postępowania o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego. Zdaniem skarżącej Wójt Gminy dysponuje całym materiałem dowodowym by móc ocenić istnienie przesłanek uzasadniających przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości na podstawie art. 1 ust. 1 w zw. art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W toku postępowania o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie pojawiła się jakakolwiek kwestia sporna, warunkująca wydanie decyzji o przekształceniu. W szczególności prawo użytkowania wieczystego nadal przysługuje stronie, a sam fakt toczącego się postępowania o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego nie pozbawia, ani nie zawęża w żadnym stopniu jego zakresu. Istotne jest przy tym również to, że postępowanie o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego zostało prawomocnym postanowieniem z dnia [...] r. zawieszone ze względu na toczące się postępowanie o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W dalszej części skargi strona skarżąca wyraziła pogląd zgodnie z którym powszechnie przyjmuje się, że pomiędzy rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji przez organ zobligowany do zawieszenia postępowania musi istnieć ścisła zależność, która w ocenie skarżącej niewątpliwie nie zachodzi pomiędzy postępowaniem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, a postępowaniem o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego. Dla oceny istnienia przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wystarczające jest dokonanie oceny, czy Spółka była użytkownikiem wieczystym w dniu [...] r. oraz, czy w odpowiednim terminie jako użytkownik wieczysty wystąpiła ze stosownym wnioskiem o przekształcenie. Istnienie zaś powyższych przesłanek jest w niniejszej sprawie bezsporne, zostało wykazane w złożonym wniosku o przekształcenie, a ponadto było znane organowi pierwszej instancji z urzędu. W tej sytuacji zdaniem skarżącej wydanie decyzji nie było w żadnym zakresie uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, a w szczególności zagadnienia wstępnego nie stanowi wynik postępowania o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego toczącego się przed Sądem Okręgowym, które obecnie zostało zawieszone do czasu wydania decyzji w przedmiocie przekształcenia. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca powołała się na orzeczenia sądów administracyjnych oraz poglądy doktryny. Jednocześnie wskazała, że w uzasadnieniu do orzeczenia Sądu Okręgowego z dnia [...] r. podano, że decyzja wydana przez Gminę w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności stanowić będzie konieczny element formalnego i merytorycznego rozstrzygnięcia toczącego się postępowania cywilnego, a ponadto Sąd nie jest władny rozstrzygać tego zagadnienia prejudycjalnego we własnym zakresie. Z tych względów nie ma podstaw do zawieszania postępowania o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, skoro to właśnie wydanie decyzji w tej sprawie jest niezbędne dla dalszego prowadzenia postępowania cywilnego. Z tej perspektywy, w ocenie skarżącej, nieuzasadnione jest twierdzenie, że to właśnie wynik postępowania cywilnego stanowi zagadnienie prejudycjalne dla toczącego się postępowania administracyjnego. Niezależnie od powyższych okoliczności bezpodstawne zawieszenie postępowania o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości godzi w zagwarantowane skarżącej prawo do własności wynikające z art. 64 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu dodatkowego do Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także art. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez uniemożliwienie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Z chwilą bowiem złożenia wniosku o przekształcenie w świetle obowiązujących przepisów powstała po stronie skarżącej ekspektatywa prawa własności. Złożenie zatem przez użytkownika wieczystego wniosku o przekształcenie tego prawa w prawo własności powoduje nie tylko wszczęcie postępowania administracyjnego, to jest sprawy w znaczeniu wyłącznie procesowym, lecz oznacza wolę skorzystania z przysługującego uprawnienia i zrealizowania prawa do nabycia własności nieruchomości. Jeśli są spełnione przesłanki to wnioskodawca ma prawo oczekiwać, że żądanie to, mające charakter prawa podmiotowego, zostanie uwzględnione. Tak ukształtowana szeroka ekspektatywa prawa własności podlega ochronie, jak każde inne prawo majątkowe, tym bardziej, że jest ona zbliżona do prawa własności. Skarżąca przytoczyła treść art. 64 Konstytucji RP zgodnie z którym każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. Jak przyjmuje się w doktrynie ustrojodawca świadomie wprowadził sformułowanie o prawie "do własności", co gwarantuje nie tylko ochronę już posiadanej w sposób przez nikogo niekwestionowany własności, ale także ochronę prawa do otrzymania własności dobra lub do ustalenia tej własności w razie konfliktu (B. Banaszak, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Warszawa 2009). Skarżąca ma zatem pełne prawo do otrzymania przysługującej jej własności na podstawie przepisów ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i ograniczanie tego prawa przez próbę przewlekłego prowadzenia postępowania i jego zawieszania stanowi zdaniem skarżącej rażące naruszenie uprawnień zagwarantowanych Konstytucją RP. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy stwierdził, że jest ona bezzasadna i powołał się na dotychczasowy przebieg postępowania. Na rozprawie z dnia 6 grudnia 2012 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że popiera skargę oraz wskazał, że istnieją prawne przesłanki, że organ pozostaje w bezczynności jeśli chodzi o skargę to dotyczy ona zarówno bezczynności jak i przewlekłości postępowania. Nadto podał, że postępowanie sądowe przed sądem powszechnym zostało zawieszone na wniosek strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy na drodze administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów administracji podlega kontroli, sądowej, jeżeli polega ono na braku wydania decyzji administracyjnej, niektórych kategorii postanowień innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę na bezczynność organu, obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Następnie winien rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania bezczynności oraz czy taki tryb przed wniesieniem doń skargi został wyczerpany. W dalszej kolejności, o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, sąd musi ustalić, czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2012 r., II OSK 2453/11, LEX nr 1126338). Dokonana przez sąd kontrola w niniejszej sprawie dała podstawę do stwierdzenia, że skarga jest niezasadna. Odnosząc się do treści podniesionych w skardze zarzutów należy przede wszystkim wskazać, że Spółka A. złożyła skargę na bezczynność Wójta Gminy oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w obrębie B., stanowiącej własność Gminy obejmującej działki nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, ponieważ w ocenie strony skarżącej, nie jest uzasadnione stanowisko organu, iż wydanie decyzji w przedmiocie przekształcenia zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny w postępowaniu, wszczętym z powództwa Gminy o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego, toczącym się przed Sądem Okręgowym. Zdaniem strony skarżącej takie stanowisko organu jest błędne i skutkuje bezczynnością oraz przewlekłym prowadzeniem postępowania przez Wójta Gminy. Odnosząc się do treści zarzutów sformułowanych w skardze należy nadto wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 sierpnia 2012 r., II SA/Sz 259/12 oddalił skargę Spółki A. dotyczącą zawieszenia postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności potwierdzając prejudycjalność rozstrzygnięcia sądu powszechnego w postępowaniu cywilnym. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. uznało za nieuzasadnione zażalenie B. na niezałatwienie przez Wójta Gminy sprawy w ustawowym terminie oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie przekształcenia. Natomiast postanowieniem z dnia [...] Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy wydane w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W związku z powyższym uzasadnione jest stwierdzenie, że strona skarżąca wnosząc skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania organu administracji w istocie pragnie podważyć prawidłowość orzeczenia tego organu w kwestii zawieszenia postępowania administracyjnego z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia prejudycjalnego i czyni to w sytuacji, w której prawidłowość zawieszenia postępowania była poddana kontroli instancyjnej oraz kontroli sądu administracyjnego. W tej sytuacji całkowicie bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 12 oraz art. 35 § 1, 2 i 3 K.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ze zmianami), poprzez naruszenie terminów do załatwienia sprawy, ponieważ postępowanie administracyjne jest w toku, choć czasowo wstrzymane z uzasadnionych jurydycznie powodów. Zasady ogólne procedury administracyjnej nakazują organom administracji publicznej działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 § 1 K.p.a.). Z tym jednak, że na organach spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy i końcowego jej załatwienia (art. 7 i 77 § 1 K.p.a.). Dlatego wyjaśnienie kwestii prejudycjalnej ma dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Organ nie pozostaje więc bezczynny oczekując na orzeczenie sądu przesądzające o istnieniu prawa, które ma być następnie przekształcone w toku postępowania administracyjnego. Bezzasadny jest również z powyższych względów zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., skoro sąd administracyjny przesądził prawidłowość zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 sierpnia 2012 r., II SA/Sz 259/12). Odnośnie zarzutu naruszenia art. 64 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez uniemożliwienie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, a przez to naruszenie prawa skarżącej do własności, należy stwierdzić, że jest on również bezzasadny. Artykuł 64 Konstytucji zapewnia każdemu prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. Strona skarżąca ubiega się o uzyskanie prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Jednak jej prawo do własności musi być ujmowane nie tylko w kategoriach ochrony o której mowa w art. 64 Konstytucji, ale przede wszystkim z uwzględnieniem treści art. 2 Konstytucji, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Tak więc stosowanie obowiązującej procedury administracyjnej, w tym przepisów regulujących rozstrzyganie kwestii prejudycjalnych nie jest naruszaniem Konstytucji, która nakazuje działać organom administracji na podstawie prawa. To stwierdzenie należy również odnieść do zarzutu naruszenia międzynarodowych aktów prawnych. Wprowadzenie ich do polskiego porządku prawnego nie narusza obowiązujących w kraju norm prawnych, w tym proceduralnych. Jak już zatem stwierdzono w niniejszej sprawie brak podstaw do przyjęcia, że właściwy organ pozostaje w bezczynności. Z uwagi jednak na to, że strona skarżąca wskazała, iż wniesiona do sądu skarga dotyczy również przewlekłości postępowania należy stwierdzić, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 69 - 70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, s. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" odnosi się zatem do opieszałego, niesprawnego i nieskutecznego działania organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Tego rodzaju skarga na przewlekłość postępowania, dotyczy więc innych sytuacji niż formalna bezczynność organu (nie wydanie w terminie rozstrzygnięcia). Rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji publicznej, na podstawie przepisów art. 149 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., sąd administracyjny obowiązany jest dokonać z urzędu kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 1 lutego 2012 r., OSP 2012/10/101). Dokonując takiej oceny w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie było prowadzone przewlekle, a więc opieszale, niesprawnie i nieskutecznie, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nie było nieuzasadnionego przedłużania terminu załatwienia sprawy. We wniosku z dnia [...] r Spółka A. domagała się przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Wcześniej natomiast, tj. w dniu [...]r. Gmina złożyła do Sądu Okręgowego pozew o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego. W dniu [...] r. Wójt Gminy zawiesił postępowanie o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Kolejność i daty wskazanych czynności nie dają więc podstaw do przyjęcia, że doszło do przewlekłości postępowania dotyczącego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Podkreślić trzeba, co przyznała strona skarżąca, że postępowanie przed sądem powszechnym zostało zawieszone na jej wniosek. Natomiast Gmina zwróciła się w dniu [...] r. do Sądu Okręgowego z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie [...] dotyczącego rozwiązania prawa użytkowania wieczystego, którego przekształcenia we własność domaga się strona skarżąca. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.