II SAB/Sz 64/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nierozpoznania odwołania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowa wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego polegającą na nierozpoznaniu odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. odmawiającej nałożenia na A. S. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia robót budowlanych wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, związanych z wydzieleniem pomieszczenia w poddaszu budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na nieruchomości przy ul. [...] w [...] w celu powiększenia lokalu mieszkalnego nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowywując się do zarzutów skargi, organ podał, iż wbrew twierdzeniu strony skarżącej złożone odwołanie zostało rozpoznane i wydano stosowne rozstrzygnięcie, które wysłane na podany adres zostało zwrócone przez Pocztę Polską z adnotacją o braku imienia i nazwiska adresata. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 maja 2013 r. strona skarżąca została wezwana do wykazania w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała środek zaskarżenia, poprzez skierowanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenia na niezałatwienie sprawy terminie – pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na ww. zobowiązanie strona skarżąca oświadczyła, iż nie kierowała zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku bezczynności organu w załatwieniu sprawy administracyjnej, zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) środkiem zaskarżenia, który strona winna wyczerpać przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego jest zażalenie. Przedmiotem tego zażalenia jest pewien stan faktyczny i prawny istniejący w dacie upływu terminu – niezałatwienie sprawy. Sam więc bezskuteczny upływ tego terminu (art. 35 i 36 K.p.a.) umocowuje stronę do wniesienia zażalenia, w wyniku czego następuje uruchomienie działania nadzorczego organu wyższego stopnia, do którego zażalenie wnoszone jest bezpośrednio. Opisane zażalenie z art. 37 § 1 K.p.a. jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Skarga w przedmiotowej sprawie dotyczy bezczynności Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wobec czego złożenie skargi winno zostać poprzedzone wniesieniem przez skarżących zażalenia do organu wyższego stopnia, którym jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Jak wynika z odpowiedzi udzielonej na wezwanie Sądu, strona skarżąca w niniejszej sprawie nie złożyła zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a dopiero po spełnieniu tego warunku dopuszczalne jest złożenie skargi do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe okoliczności i zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.