II SAB/Sz 67/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi B. W. na bezczynność Dyrektora Szpitala w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Szpitala do załatwienia wniosku B. W. z dnia 11 lutego 2016 r. w zakresie punktu 1 i 2, II. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Szpitala nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Dyrektora Szpitala na rzecz skarżącego B. W. kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] r. B. W. zwrócił się do Samodzielnego Publicznego Szpitala Rejonowego o udostępnienie: 1. dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających, czyli informacji publicznych o których stanowi art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dotyczących kontroli przeprowadzonych w SPSR w 2013 r., 2014 r. i 2015 r. (ze wskazaniem, że w tym punkcie chodzi o dokumentację wszelkich kontroli przeprowadzonych w szpitalu), 2. wszelkich dokumentów, które SPSR przekazało w 2014 r. i 2015 r. Narodowemu Funduszowi Zdrowia dla celów statystycznych, 3. skanów kontraktów z lekarzami, zatrudnionymi w SPSR na dzień złożenia wniosku, 4. informacji o liczbie miejsc dla pacjentów w SPSR, 5. informacji o liczbie pacjentów przyjętych w roku 2013, 2014 i 2015, w odniesieniu do poszczególnych lat oraz oddziałów szpitalnych, 6. informacji o średnim czasie hospitalizacji pacjentów w roku 2013, 2014 i 2015, w odniesieniu do poszczególnych lat oraz oddziałów szpitalnych, 7. ogólnej liczby osób, które zmarły w szpitalu w roku 2013, 2014 i 2015, w odniesieniu do poszczególnych lat, 8. informacji o tym, czy szpital świadczy usługi komercyjne (odpłatne dla pacjentów), a jeśli tak, to w jakim zakresie. Powyższa informacja miała zostać udostępniona na adres mailowy wskazany we wniosku. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Samodzielnego Publicznego Szpitala Rejonowego odmówił udzielenia informacji w zakresie punktu 3 wniosku, wskazując, że informacje personalne lekarzy kontraktowych oraz informacje o ich statusie materialnym (w tym wysokości zarobków) stanowią informacje z zakresu prywatności osoby fizycznej. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Samodzielnego Publicznego Szpitala Rejonowego po rozpoznaniu odwołania B. W. z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r. Do decyzji dołączono płytę CD, na której znalazły się informacje w zakresie punktów 4 – 8 wniosku z dnia 11 lutego 2016 r. Pismem z dnia 11 maja 2016 r. B. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Szpitala Rejonowego w udostępnieniu informacji publicznej w zakresie punktów 1 i 2 wniosku z dnia 11 lutego 2016 r. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że na dołączonej do decyzji z dnia 29 marca 2016 r. płycie CD nagrano wyłącznie plik pod nazwą "SPSR dane liczbowe informacja publiczna". W pliku tym udostępniono informacje, o które skarżący zwrócił się w punktach 4 – 8 wniosku. Płyta nie zawiera natomiast innych plików, w związku z czym skarżący uznał, że nie udostępniono mu informacji, o które zwrócił się w punktach 1 – 2 wniosku (tj. dokumentacji pokontrolnej oraz dokumentów przekazanych NFZ dla celów statystycznych). Dyrektor nie odmówił przy tym skarżącemu – w wydanej decyzji – udzielenia powyższych informacji, co świadczy o jego bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. B. W. wniósł o zobowiązanie Dyrektora Samodzielnego Publicznego Szpitala Rejonowego do załatwienia wniosku z dnia 11 lutego 2016 r. w zakresie jego punktów 1 – 2 oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Samodzielnego Publicznego Szpitala Rejonowego wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że wnioskowana informacja publiczna została skarżącemu udzielona na załączonej do decyzji z dnia [...] r. płycie CD. Strona nie informowała przy tym, że na płycie brakuje informacji w zakresie punktów 1 – 2 wniosku. Stąd SPSR w Nowogardzie ponownie przekształcił udostępnioną informację publiczną i nagrał ją na płytę CD, która wysłana została do skarżącego. W piśmie procesowym z dnia 6 sierpnia 2016 r. skarżący wskazał, że podmiot zobowiązany nie przesłał mu ponownie jakiejkolwiek płyty CD i nie udostępnił – choćby po wpłynięciu skargi na bezczynność – żądanych informacji w jakikolwiek inny sposób. Dyrektor Samodzielnego Publicznego Szpitala Rejonowego w piśmie procesowym z dnia [...] r. poinformował, że korespondencja z petentami oraz klientami odbywa się przeważnie w formie listów zwykłych. Także nośnik zawierający dane, o których mowa we wniosku o udostępnienie informacji publicznej został wysłany powtórnie do strony listem zwykłym. Szpital nie ewidencjonuje przesyłek wysyłanych listami zwykłymi i nie dysponuje potwierdzeniami nadania listów zwykłych. Dlatego podmiot zobowiązany nie jest w stanie przedłożyć dowodu ponownego przesłania przesyłki zawierającej nośnik CD, o której mowa w odpowiedzi na skargę. Jednocześnie podmiot zobowiązany wyjaśnił, że nie sporządza dokumentacji i informacji w celach statystycznych, jak również nie przekazuje Narodowemu Funduszowi Zdrowia dokumentów w celach statystycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), kontrola sądowa zaskarżonych aktów administracyjnych, czynności oraz bezczynności organów sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie skarżący zarzucił Dyrektorowi Samodzielnego Publicznego Szpitala Rejonowego bezczynność w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 11 lutego 2016 r. – w zakresie punktów 1 i 2 tego wniosku. Punkt 1 wspomnianego wniosku dotyczył "dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających, czyli informacji publicznych o których stanowi art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dotyczących kontroli przeprowadzonych w SPSR w 2013 r., 2014 r. i 2015 r." (ze wskazaniem, że w tym punkcie chodzi o dokumentację wszelkich kontroli przeprowadzonych w szpitalu). Natomiast w punkcie 2 wniosku skarżący domagał się udostępnienia mu wszelkich dokumentów, które SPSR przekazało w 2014 r. i 2015 r. Narodowemu Funduszowi Zdrowia dla celów statystycznych, Sądowa kontrola w tym zakresie ma swoje oparcie w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015, poz. 2058 ze zm.). W myśl art. 1 ust. 1 cytowanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Podmiot, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, powinien udostępnić tę informację w formie czynności materialnotechnicznej (art. 10 ustawy), albo odmówić jej udostępnienia decyzją (art. 16 ust. 1 ustawy). Możliwe jest również umorzenie postępowania poprzez wydanie decyzji w myśl art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 ustawy. Pozostawanie w bezczynności przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, we wskazanym w art. 13 ww. ustawy terminie, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545). Zgodnie z treścią art. 13 cytowanej ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 tej ustawy. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy). Z bezczynnością mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął stosownej czynności. Bez znaczenia pozostaje przy tym z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, w tym czy bezczynność była spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy, podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego przepisu Dyrektor Samodzielnego Publicznego Szpitala Rejonowego bez wątpienia należy do podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, co zresztą nie było przez niego w sprawie kwestionowane. Dyrektor nie kwestionował także publicznego charakteru informacji żądanych przez skarżącego w punktach 1 i 2 wniosku z dnia 11 lutego 2016 r., zaznaczając w odpowiedzi na skargę, że informacje te zostały stronie udzielone. Powyższa okoliczność nie znajduje jednak potwierdzenia w materiałach i informacjach nadesłanych przez strony. Nie ulega wątpliwości, że na kopii płyty CD załączonej przez podmiot zobowiązany do decyzji z dnia 29 marca 2016 r. znajdują się wyłącznie informacje, o jakich mowa w punktach 4 – 8 wniosku z dnia 11 lutego 2016 r. Co prawda podmiot zobowiązany wyjaśnił, że ponownie przesłał skarżącemu płytę CD, zawierającą żądane informacje, jednak okoliczności tej nie wykazał. Nie jest w stanie przedstawić dowodu nadania przesyłki zawierającej płytę, a przy tym z treści pisma procesowego z dnia 22 września 2016 r. wynika jednoznacznie, że informacja, o jakiej mowa w punkcie 2 wniosku nie mogła zostać skarżącemu udostępniona z tego względu, że Szpital nie sporządza dokumentacji i informacji w celach statystycznych, jak również nie przekazuje Narodowemu Funduszowi Zdrowia dokumentów w celach statystycznych. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że podmiot zobowiązany w jakiejkolwiek formie poinformował o powyższym skarżącego. Zarówno w odpowiedzi na skargę jak i w piśmie procesowym z dnia 13 września 2016 r. Dyrektor Samodzielnego Publicznego Szpitala Rejonowego utrzymywał, że informacja w zakresie punktu 2 wniosku została skarżącemu udzielona. Dopiero w piśmie z dnia 22 września 2016 r. stwierdził, że jej udostępnienie nie jest możliwe jednak informacja ta została skierowana wyłącznie do Sądu z pominięciem skarżącego. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, należało przyjąć, że podmiot zobowiązany nie udzielił skarżącemu informacji objętych pkt 1 i 2 wniosku z dnia 11 lutego 2016 r. (jak również nie poinformował o ich braku). Z tych względów Sąd zobowiązał Dyrektora Samodzielnego Publicznego Szpitala Rejonowego do załatwienia wniosku w powyższym zakresie w trybie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc pod uwagę wszystkie aspekty sprawy, w tym fakt, że zachowanie Dyrektora nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych z mocy ustawy, a przy tym wnioskodawca nie wnosił o uznanie tego zaniechania za rażące naruszenie prawa, Sąd na podstawie art. 149 § 1a cytowanej wyżej ustawy stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 wspomnianej ustawy.