II SAB/Sz 69/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. F. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 9 kwietnia 2018 r. Z. F. wywiódł za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Komendanta Policji w związku z naruszeniem ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nieudostępnieniem i niewydaniem wymaganej prawem decyzji w sprawie odmowy udostępnienia skarżącemu na ustny i pisemny wniosek informacji publicznej w postaci kopii zapisu z notatnika policjantów sporządzonej w dniu 31.12.2009 r. dotyczącej interwencji w pomieszczeniach [...] w S., znajdującej się w dokumentacji policji, w sprawie WSA w Szczecinie , sygn. akt II SAB/Sz 10/12, dotyczącej przeprowadzonej przez [...] w S. postępowania wyjaśniającego. Skarżący zawnioskował o: - orzeczenie, że Komendant Policji pozostaje bezczynny w sprawie wniosku skarżącego o udostępnienie wskazanej informacji we wskazanej formie, - zobowiązanie Komendanta Policji do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie żądanej informacji publicznej w formie określonej we wniosku lub wydanie wymaganej prawem decyzji, - zwrot kosztów postępowania przed Sądem. W uzasadnieniu skargi podał, że w roku 2017 skarżący kilkakrotnie zwracał się o ujawnienie dokumentacji dotyczącej postępowania wyjaśniającego przez Komendę Policji, tj. notatek służbowych sporządzonych przez funkcjonariuszy Policji podczas interwencji w dniu 31.12.2009 r. w pomieszczeniach Z. U. T. w S. znajdujących się na ul. [...]. Wyjaśnił dalej, że pomimo iż Komendant Policji wykazał, że jest w posiadaniu żądanej informacji, to nie udzielił skarżącemu informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem ani też nie wydał decyzji administracyjnej, o jakiej stanowi ustawa o dostępie do informacji publicznej. Skarżący stwierdził, że Komendant Policji nie rozpatrzył wniosku skarżącego w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i pozostaje w zwłoce, tj. naruszył prawo, gdyż przedmiotowa notatka stanowiła dowód w sprawie wyjaśniającej i jest dołączona do akt sprawy, prowadzonej przez tę Komendę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że sprawa została już prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SAB/Sz 10/12 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1813/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Na wstępie podnieść należy, że Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Przepis ten odnosi się do pojęcia powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), która zachodzi przy tożsamości przedmiotowej (tożsamość sprawy) i tożsamości podmiotowej (tożsamość stron). W ocenie Sądu, zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą zainicjowaną skargą Z. F. z dnia 31 stycznia 2012 r. na bezczynność Komendanta Policji w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 27 grudnia 2011 r. w związku z interwencją funkcjonariuszy Policji w dniu 31.12.2009r. około godziny 12.45. w budynku Z. U. T. w S., zakończoną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie sygn. akt II SAB/Sz 10/12, oddalającym skargę; skarga kasacyjna Z. F. od ww. wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1813/12. Jak wynika ze skargi w sprawie, Z. F. zarzuca Komendantowi Policji bezczynność polegającą na nieudostępnieniu i niewydaniu wymaganej prawem decyzji w sprawie odmowy udostępnienia skarżącemu na ustny i pisemny wniosek informacji publicznej w postaci kopii zapisu z notatnika policjantów sporządzonej w dniu 31.12.2009 r. dotyczącej interwencji w pomieszczeniach [...] w S., znajdującej się w dokumentacji policji, w sprawie WSA w Szczecinie sygn. akt II SAB/Sz 10/12. Z akt rozpoznawanej sprawy, a także z wyroku i uzasadnienia wydanego w sprawie sygn. akt II SAB/Sz 10/12 znanych Sądowi z urzędu, wynika że obie te sprawy są tożsame. Prawomocnym wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Sz 10/12 tutejszy Sąd merytorycznie rozstrzygnął, że w rozpoznawanej sprawie Z. F. złożył wniosek o udostępnienie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej wszystkich wytworzonych przez organy Policji dokumentów, m.in. protokołów, notatek służbowych związanych z przeprowadzoną interwencją w budynku Z. U. T. w S., przy ul. [...], organ zaś uznał, że nie zachodzą warunki do udzielenia informacji, ponieważ wnioskowane informacje w zakresie strony przedmiotowej nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd podzielił stanowisko organu, że żądanie skarżącego o udostępnienie mu notatek służbowych funkcjonariuszy Policji (bowiem tylko takie zostały sporządzone w sprawie) nie mogło zostać załatwione w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej z tej przyczyny, że żądana informacja nie jest informacją o sprawach publicznych, podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Ograniczenie dostępu do tzw. korespondencji wewnętrznej podmiotów wymienionych w art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm., dalej: "u.d.i.p.") ma związek z tym, że dokumenty takie zazwyczaj mają charakter roboczy. O ile więc nie odnoszą się do spraw publicznych, a jedynie spraw porządkowych i nie są umieszczone w aktach sprawy, o tyle nie podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W takiej sytuacji organ miał podstawy do poinformowania wnioskodawcy pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Sąd wyjaśnił nadto, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że jeżeli żądanie strony nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej, to nie ma podstaw do wydawania decyzji, lecz należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną skarżącego wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1813/12, że akta sprawy są zbiorem różnego rodzaju dokumentów, tj. takich, które stanowią informację publiczną i które jej nie stanowią. Ponadto w aktach mogą znajdować się materiały, które nie zostały wytworzone przez organ władzy publicznej lub inne podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej. Akta spraw sądowych zawierają często dokumenty prywatne i dotyczą spraw bardzo osobistych np. życia rodzinnego, stanu zamożności czy też stanu zdrowia. Wnioskodawca ma prawo uzyskania informacji publicznej a nie prawo dostępu do zbioru, w którym niektóre dokumenty mają walor takiej informacji. Nie jest przy tym przekonywujący argument, że akta zostały wytworzone przez sąd lub organ administracji przez nadanie zbiorowi materiałów utrwalonych na piśmie określonej formy, np. przez ich zszycie lub połączenie w inny sposób, nadanie bowiem zbiorowi określonej formy nie jest jego wytworzeniem (zob. wyroki NSA z 28 października 2009 r. sygn. I OSK 711/09; z 16 kwietnia 2010 r. sygn. I OSK 83/10; wyrok z 21 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 757/12). Uznanie, że akta sądowe jako zbiór dokumentów i informacji nie stanowią w całości informacji publicznej nie ogranicza prawa do informacji. Wnioskodawca może bowiem wskazać we wniosku konkretną interesującą go informację zawartą w aktach co pozwoli zobowiązanemu podmiotowi udzielić tej informacji lub wydać decyzję o odmowie na podstawie art. 16 u.d.i.p. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nadto, że w omawianej sprawie sporządzone notatki służbowe nie były jednak aktami prowadzonej sprawy i zgodził się z Sądem I instancji, że mają one charakter dokumentów wewnętrznych. Są dokumentami roboczymi, nie przesądzają o kierunkach działania organu i dotyczą sprawy indywidualnej. W związku z tym notatki służbowe będące przedmiotem wniosku w omawianej sprawie nie zawierają informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny i prawny jest tożsamy ze sprawą II SA/Sz 10/12. Skarżący wniósł bowiem w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Komendanta Policji w związku z naruszeniem ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nieudostępnieniem i niewydaniem wymaganej prawem decyzji w sprawie odmowy udostępnienia skarżącemu na ustny i pisemny wniosek informacji publicznej w postaci kopii zapisu z notatnika policjantów sporządzonej w dniu 31.12.2009 r. dotyczącej interwencji w pomieszczeniach [...] w S., znajdującej się w dokumentacji policji, w sprawie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 10/12, dotyczącej przeprowadzonej przez [...] w S. postępowania wyjaśniającego. W istocie autor skargi domaga się tego samego, co w sprawie zakończonej ww. wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Sz 10/12. Niedopuszczalne jest natomiast wniesienie kolejnej skargi na bezczynność organu w sprawie udostępnienia notatek policyjnych sporządzonych w dniu 31.12.2009 r. dotyczących interwencji w pomieszczeniach [...] w S., w sytuacji gdy wcześniej skarga na bezczynność w tym samym przedmiocie tj. udostępnienia m.in. notatek policyjnych sporządzonych w dniu 31.12.2009 r. dotyczących interwencji w pomieszczeniach [...] w S., została już prawomocnie przez Sąd osądzona. Prawomocne osądzenie sprawy (res iudicata) odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie, w sytuacji jej niedopuszczalności z uwagi na już prawomocne osądzenie sprawy objętej tą skargą przez Sąd, prowadziłoby do nieważności postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). W konsekwencji złożona przez Z. F. w tej sprawie skarga na bezczynność organu nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie i została odrzucona, ponieważ w dacie orzekania przez Sąd w obrocie prawnym pozostaje prawomocne merytoryczne rozstrzygnięcie takiej samej sprawy wydane wcześniej przez sąd administracyjny. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Sąd obowiązany był skargę odrzucić.