II SAB/Sz 69/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi P. M. na bezczynność Klubu Sportowego [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej stwierdza, że Klub Sportowy [...] dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania pkt 8 wniosku skarżącego z dnia 9 czerwca 2019 r., zobowiązuje Klub Sportowy [...] do rozpoznania pkt 8 wniosku skarżącego z dnia 9 czerwca 2019 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku, III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. oddala skargę w pozostałym zakresie, V. zasądza od Klubu Sportowego [...] na rzecz skarżącego P. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 4 lipca 2019 r. P. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Klubu Sportowego W S w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z treścią wniosku z dnia [...] Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Klubu Sportowego W. S. do udzielenia żądanej informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem z dnia [...] w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) stwierdzenie, że Klub Sportowy W S dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że wnioskiem z dnia [...]. wniesionym w formie elektronicznej na skrzynkę odbiorczą Klubu [...] skarżący zwrócił się o przesłanie w formie elektronicznej na wskazany adres informacji zgodnie z zadanymi pytaniami. Wniosek ponad wszelką wątpliwość trafił do adresata, co potwierdza informacja nadesłana w dniu 12 czerwca 2019 r. na skrzynkę poczty elektronicznej wnioskodawcy, przez osobę powołującą się na rzekome umocowanie do działania w imieniu Klubu Sportowego W. S. Pismem z dnia 21 czerwca 2019 r. wnioskodawca zwrócił się do Klubu, wskazując na uchybienia w przedmiotowej sprawie oraz przytaczając treść pierwotnego wniosku, tym samym ponownie żądając udostępnienia żądanych informacji. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej pozostał bez rozpoznania. Zdaniem skarżącego, postępowanie osób odpowiedzialnych za udostępnienie informacji publicznej ma szczególny charakter i świadczy o ich świadomym, rażącym naruszaniu prawa. W tym zakresie skarżący odwołał się do wybranych tez z wyroku WSA w Lublinie z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Lu 72/12 oraz z wyroku NSA z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1495/13. Odpowiadając na skargę Zarząd Klubu Sportowego W. S. z siedzibą w S., wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do treści skargi wyjaśniono, że dnia 24 czerwca 2019 r. do Klubu Sportowego W. S. wpłynęło pismo od skarżącego z dnia 21 czerwca 2019 r., w którym wskazywał, iż dnia [...] na adres poczty elektronicznej Klubu wysłał wniosek o udzielenie informacji publicznej, a dnia 18 czerwca wysłał ponaglenie na ten sam adres mailowy. W związku z przygotowaniami do obozów sportowych oraz zakończeniem sezonu startowego Klub nie odebrał owego e-maila przed zapoznaniem się z pismem z dnia 21 czerwca 2019 r. Ponadto, skarżący nie podał podstaw prawnych skargi, a jedynie zarzucił Klubowi naruszenia art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 14 i 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej, bez bliższego uzasadnienia. Odnosząc się zatem wyłącznie do wskazanych zarzutów skargi Klub uznał, że są one całkowicie bezpodstawne. Skarżący pełnił funkcję Sekretarza Klubu od 2016 r. do czasu rezygnacji w grudniu 2018 r., w związku z czym część informacji, których udostępnienia żąda, są mu znane niejako z "urzędu". Ponadto, obecnie prowadzone jest postępowanie przed WSA w Szczecinie o sygn. akt II SAB/Sz 54/19, zainicjowane skargą Pana M. na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej w związku z wnioskiem z dnia [...] Klub Sportowy W. S. wyjaśnił, że nie zatrudnia pracowników biurowych i nie dysponuje nawet jednym komputerem czy choćby drukarką lub innym wyposażeniem biurowym, czego wnioskodawca ma świadomość ze względu na pełnioną w przeszłości funkcję Sekretarza, a co doprowadziło do nieodebrania wskazanej wiadomości od Pana M. Klub spełnił swój obowiązek, przesyłając odpowiedź na wniosek dnia 5 lipca 2019 r. w formie żądanej przez wnioskodawcę. Tym samym Klub stoi na stanowisku, że zachował termin rozpoznania wniosku wynikający z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podejmowane działania Klubu nie były pozorne i nie prowadziły do nieuwzględnienia wniosku. Korespondencja z wnioskodawcą wskazuje na brak zainteresowania w faktycznym uzyskaniu informacji, jest to jedynie środek nacisku używany sprzecznie z założeniami samej ustawy o dostępie do informacji publicznej i w swojej istocie stanowi nadużycie prawa. Wykorzystywanie narzędzi ustawy służących do realizacji celów mających na względzie dobro publiczne, do realizacji prywatnych celów, nie daje podstaw do stosowania przepisów regulujących dostęp do informacji publicznej. Działanie sprzeczne z realizacją ustawy o dostępie do informacji publicznej należy ocenić jako nadużycie dostępu do informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK1601/15). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, co przewiduje art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Jak wynika z nadesłanych przez strony dokumentów, skarżący zwrócił się do Klubu Sportowego W S o udzielenie następujących informacji: 1. Jaki przychód z Klubu uzyskał Wiceprezes P. S. w 2018 r. i w oparciu o jakie umowy czy też przepisy obowiązujące w Klubie? 2. Na jakiej podstawie Przewodniczący Komisji Rewizyjnej K.S. W. S. korzysta z garażu/kontenera posadowionego na terenie dzierżawionym przez Klub, ewentualnie jakie opłaty ponosi z tego tytułu? 3. Ilu trenerów zatrudnia Klub Sportowy W. S. oraz na jakiej podstawie oraz z jakim wynagrodzeniem, należy wskazać uprawnienia trenera oraz stawkę godzinową wynagrodzenia? 4. Na jakiej podstawie Klub zatrudnia osoby przebywające na terenie przystani jako "przystaniowi", w jakim wymiarze oraz z jakim wynagrodzeniem? 5. Ile umów Klub zawarł w 2019 r. z osobami świadczącymi usługi na jego rzecz oraz jakiego rodzaju i z jakim wynagrodzeniem? 6. Jakie badania oraz uprawnienia do przewozu dzieci i młodzieży posiadają trenerzy zatrudnieni w Klubie? 7. Jaki sprzęt sportowy zakupił Klub w 2018 r.? 8. Jakie miejsca Klub zajął podczas zawodów rangi mistrzostw kraju oraz rangi międzywojewódzkiej w 2018 r. nadto, według jakich źródeł Klub ustalił miejsca zawodników reprezentujących KS W. S.? Przy tym należy zauważyć, że ostatnie z ww. pytań przybrało taką treść w piśmie z dnia 21 czerwca 2019 r. W związku z tym, że przedmiotem skargi jest bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, jedną z podstawowych kwestii jest przesądzenie, czy podmiot, do którego zwrócono się o udostępnienie informacji publicznej, należy do kręgu podmiotów, których ustawodawca obciążył takim obowiązkiem. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.), dalej określanej jako "u.d.i.p.", obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie jest okolicznością sporną w sprawie, że Klub Sportowy W. S. w S. korzysta ze środków publicznych przyznawanych przez Gminę Miasto S., realizując zadania publiczne w zakresie wspierania i upowszechniania kultury fizycznej, co wynika z powszechnie dostępnych informacji, np. z wyników konkursu organizowanego przez Prezydenta Miasta S. nr [...] (wg informacji ze strony BIP Urzędu Miasta S.). To zaś oznacza, że Klub ten jest obowiązany do udostępniania informacji publicznej. Następnie należało odpowiedzieć na pytanie, czy informacje, o które zwracał się skarżący, można zaliczyć do informacji publicznych? Zdaniem Sądu, analizując treść pytań przekazanych przez skarżącego Klubowi, zasadniczo można w tym względzie udzielić odpowiedzi twierdzącej. Zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do działalności władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Z kolei analiza przepisu art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c u.d.i.p. wskazuje, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań. Podkreślenia wymaga, że wyartykułowany w art. 6 u.d.i.p. zakres przedmiotowy informacji publicznej nie ma charakteru katalogu zamkniętego. W realiach niniejszej sprawy, informacje, których domagał się skarżący, związane były z wydatkowaniem przez Klub środków finansowych, pozyskiwanych m.in. z budżetu miasta S. oraz z wynikami osiągniętymi przez Klub na arenie sportowej. Przystępując do rozpoznania zarzutów skargi zauważyć należy, że stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja stanowiąca informację publiczną w rozumieniu ustawy podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Zasadą jest, że po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej podmiot zobowiązany winien - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p.) udostępnić wnioskodawcy żądaną informację publiczną, ewentualnie w tym terminie wydać – zgodnie z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. – decyzję o odmowie jej udostępnienia (ewentualnie o umorzeniu postępowania), jeśli uzna, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p., przy czym obowiązek udostępniania informacji publicznych dotyczy wyłącznie takich informacji, które są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Jeżeli podmiot taki nie dysponuje informacją publiczną wskazaną w skierowanym do niego wniosku, by nie pozostawać w stanie bezczynności, winien w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku powiadomić o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie, przy czym informacja taka nie wymaga formy decyzji administracyjnej, o jakiej stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt. I OSK 1644/09). W tym miejscu istotnym jest ustalenie daty otrzymania przez Klub Sportowy W. S. wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Strona skarżąca wskazuje, że wniosek taki złożyła drogą elektroniczną w dniu [...] o godz. 12.43. Z dołączonego do skargi wydruku listu elektronicznego o temacie "wniosek o informację publiczną" wynika, że powołując się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej z adresu [...], został wysłany na adres [...] zestaw 8 pytań. Wniosek ten został wysłany w dniu [...] o godz. 22.24. Lektura wydruku ww. wniosku nie pozwala jednak na ustalenie, kto był jego faktycznym nadawcą. Wniosek nie został opatrzony jakimkolwiek podpisem, nawet tzw. "podpisem klawiaturowym". Również z nazwy skrzynki nadawczej nie wynika, kto był autorem wniosku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza utrwaleniem go w formie pisemnej (wyrok NSA z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2453/16, z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1428/16). Za wniosek pisemny uznaje się również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie został użyty podpis elektroniczny, co uzasadnia się brakiem konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy. Tym niemniej, w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi być podpisany tak, aby możliwa była jakakolwiek identyfikacja wnioskodawcy. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej skutkuje podjęciem przez podmiot obowiązany do jego załatwienia określonych działań organizacyjnych i czynności o znaczeniu procesowym. Aby mieć możliwość udzielenia odpowiedzi na wniosek, podmiot zobowiązany musi posiadać podstawowe dane wnioskodawcy. W przypadku korespondencji tradycyjnej, jak i elektronicznej, organ zobligowany do załatwienia wniosku, musi znać nie tylko adres do korespondencji (tradycyjny lub Internetowy) ale i informację do kogo konkretnie adresuje korespondencję. Pomimo, iż ustawa nie wymaga pełnej identyfikacji autora zapytania przesłanego drogą elektroniczną, to jednak jako niezbędne minimum, które winien zawierać każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej, należy uznać wskazanie danych indywidualizujących wnioskodawcę. Nie sposób wymagać od organów, aby rozpoznawały wnioski nie podpisane lub nie wskazujące ich autora, czy to w formie papierowej, czy też elektronicznej i korespondencję swą kierowały do nieokreślonej strony. Niedopuszczalne byłoby wówczas również wydanie decyzji i rozstrzygnięć, o których mowa w art. 16 i 17 u.d.i.p. Wynikiem powyższego Sąd stwierdził, że skoro w treści e-maila przesłanego w dniu [...]. o godz. 22.24 brak jest podstawowych danych autora wniosku, to nie ma uzasadnienia do przydania mu charakteru procesowego, skutkującego rozpoczęciem biegu terminu do jego załatwienia. Z tego względu Sąd uznał, że takowe skutki procesowe wywarło dopiero doręczenie przesłanego przez skarżącego pisma z dnia 21 czerwca 2019 r. Sąd wyjaśnia przy tym, że dołączona do skargi korespondencja elektroniczna pomiędzy skarżącym a aplikantem radcowskim W. P. nie nawiązuje w sposób jednoznaczny do wniosku z dnia [...] Sąd zestawił ze sobą i przeanalizował pytania zawarte we wniosku z dnia [...] z odpowiedzią udzieloną przez Klub pocztą elektroniczną w dniu 5 lipca 2019 r. W ocenie Sądu, Klub Sportowy W. S. rozpoznał w sposób przewidziany w ustawie następujące pytania. Odnośnie pytania "Jaki przychód z Klubu uzyskał W. P. S. w 2018 r. i w oparciu o jakie umowy czy też przepisy obowiązujące w Klubie" udzielono informacji o wysokości przychodu wiceprezesa P. S. w roku 2018, wskazując rodzaj umowy oraz jej przedmiot. Udzielając odpowiedzi na pytanie dotyczące tytułu prawnego do korzystania przez Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej K.S. W. S. z garażu/kontenera posadowionego na terenie dzierżawionym przez Klub, ewentualnie jakie opłaty ponosi z tego tytułu, poinformowano stronę, że z takim pytaniem należy zwrócić się do właściciela kontenera, co jest jednoznaczne, z tym że takowym właścicielem nie jest Klub Sportowy W. S.. Wobec zapytania dotyczącego ilości trenerów zatrudnionych przez Klub Sportowy W. S., podstawy ich zatrudnienia oraz wynagrodzenia, ze wskazaniem uprawnień trenera oraz stawek godzinowych wynagrodzenia (pytanie 3 wniosku), Klub wyjaśnił, że nie zatrudnia pracowników, a z dwoma trenerami wiążą go umowy cywilnoprawne o wskazanej wysokości stawki godzinowej. Klub odpowiedział również na pytanie nr 4 dotyczące podstawy zatrudnienia, wymiaru oraz wynagrodzenia osoby przebywającej na terenie przystani jako "przystaniowy", informując o miesięcznej wysokości umów cywilnoprawnych zawieranych celem realizacji tego zadania. Odnosząc się do ilości umów zawartych przez Klub w 2019 r. z osobami świadczącymi usługi na jego rzecz, ich rodzaju i wysokości wynagrodzenia (pytanie 5), Klub poinformował o zawarciu pięciu umów w 2019 r. z wynagrodzeniem w przedziale [...] - [...] zł. Wobec zapytania dotyczącego badań oraz uprawnień do przewozu dzieci i młodzieży posiadanych przez trenerów zatrudnionych w Klubie wskazano, że pytanie nie dotyczy informacji publicznej, co, w ocenie Sądu, w zestawieniu z wcześniej udzieloną informacją o niezatrudnianiu przez Klub trenerów (odpowiedź na pytanie 3 wniosku), zbytecznym czyni ustalenia uprawnień osób niezatrudnionych w Klubie, a nie takich dotyczyło pytanie nr 6 wniosku. Przy tym celowym jest zwrócenie uwagi, że Sąd nie weryfikuje prawdziwości informacji udzielonych przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Udzielając odpowiedzi na pytanie o sprzęt sportowy zakupiony przez Klub w 2018 r., w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] wyszczególniono poszczególne zakupy sprzętu wraz z podaniem ich ilości. Oceniając prawidłowości rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w zakresie obejmującym pytanie zawarte w pkt 8 wniosku, o "miejsca, jakie Klub zajął podczas zawodów rangi mistrzostw kraju oraz rangi międzywojewódzkiej w 2018 r., nadto, według jakich źródeł Klub ustalił miejsca zawodników reprezentujących KS W. S.", Sąd stwierdził, że odpowiedź Klubu na tak sformułowane pytanie nie jest prawidłowa z punktu widzenia ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zamiast odpowiedzi na ww. pytanie Klub stwierdził, że jest to informacja ogólnodostępna, w związku z tym Klub nie jest zobowiązany do udzielenia owej informacji. Jednocześnie wskazał na możliwość zapoznania się z wynikami na stronach internetowych organizatorów zawodów sportowych m.in. Polskiego Związku Kajakowego. Jeżeli podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej jest w jej posiadaniu, nie może odesłać strony zainteresowanej informacją do bliżej nie określonych stron internetowych. Brak udzielenia informacji publicznej z uwagi na wskazaną "ogólnodostępność informacji" nie stanowi jej udostępnienia. Przy udzielaniu informacji publicznej na wniosek nie jest wystarczające opublikowanie informacji na jakiejkolwiek stronie internetowej lub w jakimkolwiek innym niż Biuletyn Informacji Publicznej systemie informacji - co znajduje uzasadnienie w przepisach art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Skoro Klub Sportowy W. S. uznał, że żądana informacja w zakresie objętym pytaniem 8 wniosku dotyczy informacji publicznej oraz był w jej posiadaniu, to odsyłając wnioskodawcę do przykładowej, jednej ze stron organizatora zawodów sportowych, nie wypełnił obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Z obowiązku takiego Klub mógł się uwolnić wówczas, gdyby informacje, o które wnosił skarżący znajdowały się na stronie BIP prowadzonej przez Klub, wskazując wnioskodawcy możliwość zapoznania się z nimi w Biuletynie Informacji Publicznej Klubu Sportowego W. S.. Skoro, jak wynika ze skargi oraz z odpowiedzi organu na skargę, do daty ich sporządzenia Klub Sportowy W. S. nie rozpoznał wniosku skarżącego w części obejmującej informację, o którą wnosił w punkcie 8 wniosku z dnia [...]. oraz nie przedstawiono Sądowi do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie dowodów potwierdzających ewentualne ustanie bezczynności Klubu w tym zakresie, uzasadnionym było uznanie bezczynności Klubu Sportowego W. S., co stwierdził Sąd w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). Stąd też zobowiązanie Klubu do rozpoznania wniosku w zakresie opisanym w pkt II sentencji wyroku (stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 ww. ustawy). Jednocześnie Sąd uznał, że w odniesieniu do bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Brak jest podstaw do przyjęcia, że czynności podejmowane przez Klub w sposób niewątpliwy i oczywisty pozostają w sprzeczności z obowiązkiem podejmowania czynności zmierzających bezpośrednio do załatwienia w terminie wniosku skarżącego. Zestawiając datę złożenia podpisanego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z datą udzielenia odpowiedzi przez Klub oraz nieprawidłowego przyjęcia sposobu załatwienia sprawy z niewielkiej części wniosku obejmującego jedynie pytanie 8, zaniechanie Klubu nie nosi cech rażącej bezczynności w załatwieniu sprawy. Z tego względu Sąd orzekł jak w pkt III wyroku, na mocy art. 149 ust. 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro w pozostałym zakresie skarga okazała się nieuzasadniona, bowiem Klub w ustawowo przepisanym terminie udzielił informacji publicznej na pytania od poz. 1 do 7 wniosku, Sąd orzekł jak w pkt IV wyroku na mocy art. 151 ww. ustawy. Rozpatrując wyrażone w skardze żądanie zasądzenia na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych Sąd wziął pod uwagę następujące okoliczności. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Natomiast stosownie do postanowień art. 206 ww. ustawy, sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Uiszczony przez skarżącego wpis od skargi wyniósł 100 zł. Uwzględniając przy tym wysokość stawki należnej radcy prawnemu w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynoszącej 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), łączne koszty postępowania żądane przez skarżącego osiągnęły 580 zł. Jak wynika z akt sprawy, sam skarżący jest radcą prawnym, co oczywiście nie odbiera mu prawa do ustanowienia innego radcy prawnego swoim pełnomocnikiem w sprawie. Określając wysokość wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika procesowego, sąd uwzględnia zarówno stopień zawiłości sprawy, jak i nakład pracy radcy prawnego, przyczyniający się do wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym, jak i wyjaśnienia istotnych zagadnień prawnych, które mogą budzić wątpliwości judykatury bądź doktryny. Określenie wysokości wynagrodzenia fachowego pełnomocnika powinno następować także z uwzględnieniem czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 września 2019 r., sygn. akt III SAB/Gl 237/19, wyrok WSA w Lublinie z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Lu 154/18, wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 190/17). Mając na względzie: - treść skargi, jej skromne uzasadnienie i argumentację, która w zasadzie nie uwzględniała obiektywnej okoliczności związanej z udzieleniem przez Klub Sportowy W. S. informacji pismem z dnia [...] a tym samym nakład pracy autora skargi będącego radcą prawnym, - stopień zawiłości sprawy, która w ocenie Sądu nie obejmowała skomplikowanych wątpliwości natury prawnej lub procesowej, przy jednoczesnej znikomości materiału dowodowego podlegającego ocenie, - jedynie częściowe, w niewielkiej części uwzględnienie skargi w zakresie obejmującej jedno z ośmiu pytań sformułowanych we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, - brak konieczności stawienia się pełnomocnika w Sądzie z uwagi na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym Sąd uznał, że wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., który przemawiał za odstąpieniem od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości i ostatecznym zasądzeniem na rzecz skarżącego kwoty 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.