II SAB/Sz 7/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Z. i Z. Z. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. w przedmiocie rozpoznania wniosku p o s t a n a w i a odrzucić skargę L. i Z. Z. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 września 2018 r. o korektę projektu poprzez: "odstąpienie od budowy drogi lokalnej P.-S. na odcinku drogi [...], która graniczy z działką nr [...] do wiaduktu w S. , a znajduje się po stronie północnej od drogi [...]; budowę w to miejsce drogi lokalnej P.-S. po istniejącej drodze [...] od projektowanego przepustu w P. i dalej drogą [...] do S. ". W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie wskazując, że pismem z dnia 12 października 2018 r. organ wyjaśnił skarżącym, że ich propozycja odstąpienia od budowy odcinka drogi dojazdowej w zamian za budowę drogi lokalnej P.-S., równoległej do drogi [...], nie zabezpieczy potrzeb zapewnienia sprawnej obsługi komunikacyjnej i dojazdu dla mieszkańców, a w konsekwencji przedmiotowy wniosek nie może zostać uwzględniony. Powyższa odpowiedź na wniosek skarżących została ponownie przesłana skarżącym wraz z pismem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w W. z dnia 28 listopada 2018 r. Organ wskazał ponadto, że w sprawie budowy drogi [...] nie prowadził i nie prowadzi żadnego postepowania normowanego przepisem art. 1 k.p.a., zaś do wniosku z dnia 17 września 2018 r. odniósł się w trybie określonym w dziale VIII Rozdział 3 k.p.a., regulującym materię wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżących z dnia 17 września 2018 r. w przedmiocie propozycji odstąpienia od budowy odcinka drogi dojazdowej w zamian za budowę drogi lokalnej P.-S., równoległej do drogi [...]. Dokonując oceny zasadności skargi, w pierwszej kolejności należało zbadać, czy sprawa będąca jej przedmiotem mieści się w katalogu spraw rozstrzyganych przez sądy administracyjne. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Na podstawie art. 3 § 2a i § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia zatem wówczas, gdy zobowiązany do podjęcia czynności organ nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Biorąc powyższe pod uwagę, należy podkreślić, że skoro możliwość zaskarżenia bezczynności organów administracji jest ograniczona zakresem przedmiotowym zawartym w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a oraz pkt 9 P.p.s.a., oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest – na mocy powyższego przepisu – zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności w nim określonych. Na gruncie niniejszej sprawy w dniu 17 września 2018 r. skarżący wystąpili do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o odstąpienie od budowy odcinka drogi dojazdowej w zamian za budowę drogi lokalnej P.-S., równoległej do drogi [...]. Żądanie skarżących, w ocenie Sądu, należało zakwalifikować – jak to zresztą zasadnie uczynił organ - jako wniosek w rozumieniu art. 241 k.p.a., skoro jego przedmiotem są m. in. "potrzeby licznych mieszkańców tego terenu", czyli sprawy "lepszego zaspokajania potrzeb ludności". Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi w trybie określonym w rozdziale 2 Działu VIII Kodeksu (art. 246 § 1 K.p.a.). Należy podkreślić, że sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w P.p.s.a., a wnioski i skargi, o których mowa w Dziale VIII K.p.a. nie zostały wymienione w art. 3 § 2 tej ustawy. Sąd może, stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a., rozpoznawać skargi na bezczynność organu administracji tylko w przypadkach określonych w tym przepisie w punktach 1-4 i 9, niniejsza zaś sprawa do zakresu tego nie należy. Wobec powyższego wniosek skarżących z dnia 17 września 2018 r. nie mógł spowodować stanu bezczynności w rozumieniu ww. przepisu. Wnioskowanie przez skarżących o odstąpienie od budowy odcinka drogi dojazdowej w zamian za budowę drogi lokalnej P.-S., równoległej do drogi [...], nie spowodowało wszczęcia postępowania administracyjnego, mającego zakończyć się w drodze decyzji administracyjnej. Skoro więc organ, na skutek wniosku skarżących, nie miał podstaw do wydania w niniejszej sprawie decyzji, postanowienia ani żadnego innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a i 9 P.p.s.a., podlegających kontroli sądu administracyjnego, to okoliczność ta przesądza również o niedopuszczalności skargi na bezczynność organu w tym zakresie. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na podstawie art. 58 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Mając zatem na uwadze okoliczność, iż skarga L. Z. i Z. Z. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 września 2018 r. jest niedopuszczalna, Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. skargę odrzucił.