II SAB/Sz 79/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska ( spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2013r. sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Rektora Uniwersytetu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I zobowiązuje Rektora Uniwersytetu do rozpatrzenia wniosku M. C. z dnia [...]r. w zakresie: - pkt I wniosku w części obejmującej żądanie udzielenia informacji o pracownikach Wydziału Nauki o Żywności i Rybactwa, którzy od [...]r. zostali przeniesieni na etat starszego wykładowcy, z podaniem ilości godzin dydaktycznych jaką mieli w roku akademickim w chwili przeniesienia oraz jaką mieli w roku akademickim [...], - pkt 2 wniosku w części obejmującej żądanie przekazania umowy z dnia [...]r. nr [...] wraz ze zmianami, zawartej przez Rektora Uniwersytetu z Instytutem Meteorologii i Gospodarki Wodnej – Państwowym Instytutem Badawczym, - pkt 3 wniosku w całości, w terminie 30 dni od daty doręczenia organowi wyroku ze stwierdzeniem prawomocności, II stwierdza, że bezczynność nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa, III umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie, IV zasądza od Rektora Uniwersytetu Technologicznego na rzecz skarżącego M. C. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. C. wniósł w dniu [...] r. na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu w przedmiocie udostępnienia w terminie informacji publicznych i tym samym naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie wykonania wniosku z dnia [...] W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wnioskiem z dnia [...] r. zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) protokołów Rad Wydziału Nauk o Żywności i Rybactwa z dnia [...] r.; r.; protokołu Rady na której przedłużono zatrudnienie na zasadzie umowy o pracę dla dr. S. K. , protokołu Rady na której przeniesiono dr. S. K. na etat pracownika technicznego; protokołu Rady na której wybrano prof. dr hab. J. C. kuratorem Katedry Oceanografii oraz protokołu Rady na której podjęto decyzję o likwidacji Katedry Oceanografii (gdzie pracował dr M. C. ) oraz o przekazanie informacji o pracownikach Wydziału Nauk o Żywności i Rybactwa, którzy byli od [...] r. przeniesieni na etat starszego wykładowcy z podaniem ilości godzin zajęć dydaktycznych jaką mieli w roku akademickim w chwili przeniesienia oraz jaką mieli w roku akademickim [...] 2) pism z [...] r. z jakimi wystąpił Uniwersytet do I. oraz odpowiedzi na nie w związku z wnioskami dr. M. C. oraz dr. M. K. oraz pisma U. z dnia r[...]. do I. i odpowiedzi I. z dnia [...] r. w sprawie dr M. C. W tym także umów jakie zawarł U z I. w [...] r., a które dotyczyły przekazania danych dla dr. M. C. oraz dr. M. K. 3) o ilości nadgodzin i niedoborów dydaktycznych wszystkich pracowników na Wydziale Nauk Żywności i Rybactwa w latach [...] Skarżący oświadczył, że do dnia wniesienia skargi nie został rozpoznany jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, co uzasadnia wniesienie skargi. W odpowiedzi na skargę, Rektor Uniwersytetu wniósł o jej oddalenie, a następnie wskazał, że w jego ocenie skarga jest niedopuszczalna ze względów formalnych, a nadto oczywiście bezzasadna. Zdaniem organu, skuteczne złożenie skargi do sądu administracyjnego wymaga uprzedniego wyczerpania środków odwołania przed organem. Jak stanowi art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Ponadto, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Procedura zażaleniowa w przedmiocie bezczynności organu jak i w przypadku innych naruszeń prawa przez organy administracji stanowi warunek formalny, umożliwiający dokonanie kontroli legalności działań tychże organów przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne na skutek złożenia skargi administracyjnej. Oznacza to, iż nie wyczerpanie przez skarżący podmiot drogi "zażaleniowej" skutkuje nie możliwością rozpoznania skargi przez WSA. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA chociażby w wyroku z dnia z dnia 9 maja 2012r. sygn.akt: II GSK 729/12. M. C. nie skorzystał z przysługujących mu środków zaskarżenia, a zatem przedmiotowa skarga nie spełnia warunków formalnych i przez to podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Organ wskazał nadto, że skarga wniesiona przez M. C. jest bezzasadna. W odpowiedzi na wniosek skarżącego, pismem z dnia [...] ., a więc niespełna 2 tygodnie po wpłynięciu wniosku, ustosunkował się do wniosku skarżącego, przesyłając znaczną część żądanej przez niego dokumentacji, a więc wykonał określone czynności. Tym samym stawianie zarzutu bezczynności nie znajduje uzasadnienia. Skarżącemu zostały udostępnione: a) protokoły posiedzeń Rady Wydziału Nauk o Żywności i Rybactwa z dnia [...] b) protokoły w zakresie wyboru kuratora Katedry Oceanografii w sprawie przekształcenia Katedry Oceanografii w sprawie przedłużenia zatrudnienia dr S. K. , c) pisma z [...] r. z jakimi wystąpił Uniwersytet do I. d) pismo Uniwersytetu z dnia [...] r. do I. , e) pismo z dnia [...] r. I. do Uniwersytetu Przekazanie dokumentów nastąpiło w sposób i formie wskazanej we wniosku, tj. poprzez przesłanie skanów tych dokumentów za pomocą poczty elektronicznej na adres podany przez skarżącego. Ponadto w zakresie żądania zawartego w skardze udostępnienia protokołów posiedzeń Rady Wydziału z dnia[...] r. oraz z dnia[...] r., organ wyjaśnił, że w tych dniach posiedzenia takie w ogóle nie miały miejsca, nie mógł zatem wykonać tej części wniosku, skoro żądanie nim objęte było niemożliwe do wykonania. Skarżący został o tym poinformowany. Z tego samego względu nie było możliwe udostępnienie protokołu z posiedzenia Rady Wydziału "w sprawie przeniesienia dr. S. K. na etat pracownika technicznego". Sprawa taka nie była przedmiotem obrad Rady Wydziału. Również o tej okoliczności skarżący został poinformowany. Natomiast w zakresie pozostałych danych zawartych we wniosku z dnia [...] r., dotyczących przekazania informacji o pracownikach Wydziału Nauk o Żywności i Rybactwa, którzy byli od [...] r. przeniesieni na etat starszego wykładowcy z podaniem ilości godzin zajęć dydaktycznych jaką mieli w roku akademickim w chwili przeniesienia oraz jaką mieli w roku akademickim [...] oraz ilości nadgodzin i niedoborów dydaktycznych wszystkich pracowników na Wydziale Nauk o Żywności i Rybactwa w latach [...] organ uznał, że informacje te nie mają charakteru informacji publicznej w tzw. "czystej postaci". Przy przyjęciu, że są one informacją publiczną, organ uznał, iż mają one charakter informacji przetworzonych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zebranie i przekazanie informacji w powyższym zakresie wymagałoby podjęcia dodatkowych czynności polegających na konieczności sięgnięcia do dokumentacji źródłowej, ich analizy i sporządzenia stosownego zestawienia w tym zakresie. Zgodnie z tym przepisem natomiast uzyskanie dostępu do przetworzonej informacji publicznej, jest możliwe jedynie wtedy, gdy jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W tym miejscu organ powołał się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. I OSK 1365/11, w którym Sąd stwierdził, że "domaganie się dostępu do informacji publicznej mającej charakter przetworzony, jest zasadne jedynie wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, iż jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego". Organ wyjaśnił następnie, że pismem z dnia [...] r. wezwał skarżącego do wykazania, z jakich względów uzyskanie informacji w powyższym zakresie jest istotne dla interesu publicznego. Skarżący do powyższego wezwania się nie ustosunkował. Wobec powyższego zarzut bezczynności podniesiony w tym zakresie nie może zasługiwać na uwzględnienie. Organ wskazał następnie, że nie było również możliwe wykonanie żądania skarżącego w przedmiocie udostępnienia "umów jakie zawarł U z I. , a które miały miejsce w [...] r., a dotyczyły przekazania danych dla dr. M. C. oraz dr. M. K. ", gdyż nie dysponuje umowami o treści zakreślonej przez skarżącego. Wszelkie negatywne skutki związane z nieprawidłowym lub niejasnym określeniem informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu, ponosić może wyłącznie podmiot żądający ich udostępnienia. Również o powyższej okoliczności skarżący został poinformowany pismem z dnia . [...] Podsumowując organ wskazał, że pismem z dnia [...]. przesłał skarżącemu znaczną część żądanej dokumentacji, zaś w pozostałym zakresie realizacja wniosku skarżącego nie była możliwa czy to z uwagi na nieistnienie dokumentów, których żądał skarżący, czy to z uwagi na brak uzasadnienia przez skarżącego istotności żądanych informacji dla interesu publicznego, czy wreszcie z uwagi na niejasności w sformułowanym wniosku, uniemożliwiające właściwe oznaczenie informacji publicznej, która miałaby zostać udostępniona Ponadto, w ocenie organu, część informacji, jakiej skarżący domaga się udostępnienia, nie ma charakteru informacji publicznej o jakiej mowa w ustawie. W szczególności charakteru takiego nie mają informacje zawarte w pkt 1 (wykaz pracowników przeniesionych) i w pkt 3 skargi z dnia[...]. Skarga, jak również poprzedzający ją wniosek skarżącego z dnia [...]., w tych punktach dotyczy informacji związanych ze świadczeniem pracy w Uniwersytecie przez pracowników Wydziału Nauk o Żywności i Rybactwa. Dane te nie są informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, albowiem nie wiążą się z publicznym aspektem działalności uczelni, a już na pewno nie pozostają w jakimkolwiek związku z wykonywaniem przez uczelnię zadań publicznych w zakresie edukacji i nauki. Pogląd taki podzielany jest w orzecznictwie, chociażby w wyroku WSA w Lublinie z dnia 26 listopada 2009 r., w którym Sąd ten stwierdził, że: "świadczenie pracy jest sprawą prywatną i indywidualną zatrudnionej osoby. (...) nie wiąże się z publiczną sferą działalności uczelni." Z uwagi jednak na brak uzasadnienia przez skarżącego istotności powyższych informacji dla interesu publicznego, organ nie mógł podjąć dalszych czynności w przedmiotowym zakresie. W piśmie z dnia r[...]. skarżący wskazał, że nie miał obowiązku poprzedzania skargi na bezczynność w dostępie do informacji publicznej środkami zaskarżenia. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje procedury w przypadku bezczynności organu (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., IOSK 262/08, wyrok NSA z 24 maja 2006 n, I OSK 601/05, postanowienie NSA z 3 października 2007 r., I OSK 1382/07 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r., VIII SAB/Wa 18/11. Ponadto – zdaniem skarżącego - w zakresie bezczynności odnośnie realizacji wniosku z [...] r. w punkcie trzecim nie sposób zgodzić się z organem zarówno co do meritum jaki i sposobu załatwienia wniosku. Nawet jeżeli przyjąć argumentację, że wniosek w tym zakresie dotyczy informacji publicznej przetworzonej to formalnie zakończenie tego postępowania wymaga decyzji odmownej udostępnienia informacji publicznej, niezależnie od tego wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego czy też nie. Za każdym razem w określonym terminie (wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej) w przypadku nie spełnienia przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ wydaje decyzję odmowną udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Identyczne stanowisko zaprezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych m. in. wyrok NSA z 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/10. Poza tym organ nie wskazał na czym miałoby polegać przetworzenie informacji publicznej, a to jest podstawowy obowiązek organu. Identyczny zarzut skarżący postawił w zakresie realizacji wniosku z punktu pierwszego. Skarżący podał nadto, że w punkcie drugim wniosku wnosił o korespondencję U z I. oraz I. z U (będącą odpowiedzią na pisma U). Organ stwierdził, iż udostępnił mu wszystkie pisma oraz umowy. Jednakże z pisma G. K. (pracownika I. ) z [...] r. wynika, iż w tym zakresie istnieje jeszcze jedna umowa, która nie została mu udostępniona, jak również list przewodni do tej umowy, który również nie został mi udostępniony. Skarżący dołączył do pisma wydruk pisma G. K z [...] r. Podsumowując skarżący wskazał, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie realizacji części wniosku w punkcie pierwszym, części wniosku w punkcie drugim oraz w całości wniosku w punkcie trzecim. Na rozprawie w dniu[...] r. skarżący oświadczył, że podtrzymuje skargę w części zarzutów określonych w pkt 3 skargi w całości, częściowo w pkt 1 dotyczącym przekazania informacji o pracownikach wydziału, którzy byli od [...] r. przeniesieni na etat starszego wykładowcy wraz z ilością zajęć dydaktycznych jaką mieli w chwili przeniesienia oraz jaką mieli w roku[...] . Nadto skarżący dodał, że nie otrzymał umowy z dnia [...]. nr [...] oraz umowy w innej wersji, co wynika z maila G. K. z dnia [...] r. Skarżący złożył do akt kserokopię maila z dnia [...] r. Ponadto skarżący oświadczył, że nie otrzymał maila z dnia [...] r. czego dowodem jest, że nie potwierdził odbioru. O wysłaniu maila i o jego treści dowiedział się z akt sądowych kiedy wniósł o ukaranie organu grzywną. Było to pod koniec października lub na początku listopada [...] r. W pozostałym zakresie, cofa skargę bo otrzymał żądane informacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego przepisu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej P.p.s.a., sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd nie jest związany granicami skargi, jednakże związany jest granicami przedmiotu zaskarżenia. Sąd rozpoznał skargę M. C. w części dotyczącej bezczynności Rektora Uniwersytetu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia [...] r. w zakresie : 1) przekazania informacji o pracownikach wydziału, którzy byli od [...] r. przeniesieni na etat starszego wykładowcy wraz z ilością zajęć dydaktycznych jaką mieli w chwili przeniesienia oraz jaką mieli w roku [...] (część pkt 1 skargi), 2) przekazania umowy z dnia [...] r. nr [...] zawartej pomiędzy Rektorem Uniwersytetu a I. dot. przekazania danych dla skarżącego i dr M. K. oraz jej zmienionej wersji (część pkt 2 skargi), 3) ilości nadgodzin i niedoborów dydaktycznych wszystkich pracowników na Wydziale Nauk o Żywności i Rybactwa w latach [...] (pkt 3 skargi). W pozostałym zakresie wniosku o udzielenie informacji publicznej skarżący w dniu [...]. cofnął skargę na bezczynność organu, a zatem postępowania sądowe w tej części podlegało umorzeniu. Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, albowiem wniosek skarżącego z dnia [...] r. o udzielenie informacji publicznej (w powyższym zakresie) nie został rozpoznany w terminie i w formie przewidzianej w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198). Jak wynika z akt, w kwestii żądania skarżącego z punktu pierwszego skargi oraz z punktu trzeciego (w zakresie wskazanym powyżej) organ przyjął, że informacje te mają charakter informacji przetworzonej, a skarżący nie wykazał istotności żądanych informacji dla interesu publicznego. Jednocześnie, niezależnie od powyższego stanowiska, organ wskazał w odpowiedzi na skargę, że informacje te nie mają charakteru informacji publicznej, gdyż wiążą się ze świadczeniem pracy w Uniwersytecie przez pracowników Wydziału Nauk o Żywności i Rybactwa. Zdaniem Sądu, informacje, których udostępnienia żądał skarżący w punkcie 1 i 3 wniosku z dnia[...] r., a następnie skargi, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Informacją publiczną będzie więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jest nią też treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale przymiot taki będą posiadać także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Uniwersytet jest uczelnią publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U Nr 164, poz. 1365), reprezentowaną przez Rektora na podstawie art. 66 ust. 1 tej ustawy, który - zgodnie z tym przepisem - kieruje działalnością uczelni i reprezentuje ją na zewnątrz, jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów uczelni. Stosownie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności między innymi podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującego w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 15 Prawa o szkolnictwie wyższym, władze publiczne, na zasadach określonych w ustawie, zapewniają uczelniom publicznym środki finansowe niezbędne do wykonywania ich zadań oraz udzielają pomocy uczelniom niepublicznym w zakresie i formach określonych w ustawie. Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, że Rektor Uniwersytetu jest podmiotem reprezentującym jednostkę realizującą zadania publiczne w zakresie oświaty i nauki, dysponuje też funduszami publicznymi, a żądana przez skarżącego informacja dotycząca pracowników uczelni i sposobu wykonywania ich pracy, a więc osób realizujących zadania publiczne - jest informacją publiczną. Kolejną kwestią sporną wynikłą w tej sprawie jest, czy powyższe informacje mają charakter informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, która podlega udostępnieniu w ograniczonym zakresie, tj. jedynie w takim, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sąd podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, że informacje o pracownikach wydziału, którzy byli od [...] r. przeniesieni na etat starszego wykładowcy oraz o ilości zajęć dydaktycznych jaką mieli w chwili przeniesienia oraz jaką mieli w roku[...], a także o ilości nadgodzin i niedoborów dydaktycznych wszystkich pracowników na Wydziale Nauk o Żywności i Rybactwa w latach[...] - stanowią informacje publiczne przetworzone. Podkreślić należy, że pojęcie informacji publicznej przetworzonej nie zostało zdefiniowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej, ale w orzecznictwie sądów administracyjnych określa się, że informacja przetworzona to taka, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie kryteriów według wnioskodawcę podanych (np. w formie tabelki czy wykazu). Z kolei informacja prosta to informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Samo usunięcie danych podlegających ochronie np. danych osobowych nie powoduje, że staje się ona informacją przetworzoną. Natomiast informacją przetworzoną jest jakościowo nowa informacja, która nie istnieje w przyjętej treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu. Udzielenie informacji przetworzonej poprzedzają działania organu mające na celu wytworzenie nowej informacji w postaci na przykład analiz, obliczeń, zestawień, podsumowań, które połączone są z zaangażowaniem intelektualnym (wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2010r., sygn. akt I OSK 1727/09, opubl. w internetowej Centralnej Bazie Sądów Administracyjnych oraz wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 426/11, LEX nr 1135982). W ocenie Sądu, udostępnienie skarżącemu opisanych powyżej informacji wymagałoby od organu właśnie takich działań dodatkowych, polegających na zebraniu dokumentacji źródłowej, posegregowaniu danych według kryteriów skarżącego, a następnie zestawieniu poszczególnych informacji, które w tym przypadku są informacjami prostymi, jednakże wymagają procesu przetwarzania. Przepis art. 3 ust.1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej wprowadza więc dodatkową przesłankę, ograniczającą prawo dostępu do informacji publicznej przetworzonej, polegającą na wykazaniu, iż udostępnienie tej informacji jest możliwe tylko w zakresie szczególnie istotnym dla interesu publicznego. Przy czym ustawa ta nie definiuje pojęcia interesu publicznego, zaś ocena wykazania przez stronę istnienia tej przesłanki każdorazowo należy do organu. Organ stanął na stanowisku, że wobec faktu, iż skarżący, pomimo wezwania w piśmie z dnia [...] r., nie wykazał z jakich względów uzyskanie informacji z pkt 1 (częściowo) i pkt 3 wniosku jest istotne dla interesu publicznego, to nie był on w stanie podjąć jakiejkolwiek decyzji, a zatem nie pozostaje w bezczynności. Zdaniem Sądu, w świetle stanu faktycznego sprawy, powyższe stanowisko należało uznać za błędne. Zgodnie z zasadą procedury z ustawy o dostępie do informacji publicznej, ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych, jeżeli organ uważa, że skarżący żąda informacji przetworzonej, to winien go wezwać do wykazania w stosownym terminie, że udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, W rozpoznawanej sprawie nie można skutecznie postawić skarżącemu zarzutu, że nie wykonał w terminie zobowiązania organu w powyższym zakresie, gdyż termin taki nie został mu zakreślony w piśmie z dnia [...] r., stanowiącego odpowiedź na jego wniosek. Poza tym skarżący zgłosił na rozprawie zarzut, że nie otrzymał tego pisma, o czym świadczy brak potwierdzenia odbioru korespondencji drogą mailową. Jak wynika z akt kwestia ta nie podlegała w ogóle ocenie organu, a jest to istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem po ewentualnym bezskutecznym upływie terminu organ winien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przy czym podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wykazać brak istnienia przesłanki w przypadku wydania decyzji odmownej. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, procedurę i tryb udzielania informacji publicznej. Procedura dostępu do informacji publicznej uregulowana została w tej ustawie właściwie w sposób kompleksowy. Ustawa ta precyzyjnie określa obowiązki organu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wymienia i określa formy załatwienia (zakończenia) sprawy. Jedynie w bardzo wąskim zakresie ustawa ta odsyła do przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) stanowiąc, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania toczy się wedle przepisów Kpa. Zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej organ winien ocenić żądanie udzielenia informacji publicznej pod kątem tego, czy stanowi ona informację publiczną w rozumieniu ustawy i czy dana informacja znajduje się w jego posiadaniu, a następnie podjąć, w ustawowym terminie, alternatywnie czynności : - udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10), - odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1), - umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1). Natomiast w przypadku gdy organ administracji publicznej nie dysponuje żądanymi informacjami, nie wydaje decyzji, ale winien odpowiedzieć na wniosek zainteresowanego i poinformować wnioskodawcę o nieposiadaniu danej informacji publicznej. Informacja ta jest również informacją publiczną i winna być udzielona w określonych przepisami terminach (por. M. Bidziński, M.Chmaj i P.Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej Komentarz, C.H.Beck Warszawa 2010 str. 151). Termin do podjęcia wskazanych czynności został określony w art. 13 ustawy, zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust.2). Sąd stwierdził, że przedstawiony powyżej sposób załatwienia sprawy z wniosku skarżącego (odnośnie punktu 1 i 3) nie odpowiada wymogom procedury z ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem zarzut bezczynności organu w tym zakresie jest zasadny. Podkreślić należy, że bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej polega na tym, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie wniosku, albo udzielił niepełnej informacji lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności przewidzianej prawem. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Zasadny okazał się również zarzut skarżącego co do bezczynności Rektora w zakresie przekazania mu umowy z dnia[...] r. nr [...] zawartej pomiędzy Rektorem Uniwersytetu a I. w przedmiocie przekazania danych dla skarżącego i dr M. K. oraz jej innej wersji. Jak wynika z materiału sprawy powyższe umowy nie zostały udostępnione skarżącemu. Wprawdzie skarżący dopiero na etapie postępowania sądowego sprecyzował dane umowy, jednakże nie ma to wpływu na uznanie bezczynności organu. Organ miał bowiem obowiązek – w przypadku niejasności w określeniu żądanej informacji publicznej – wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku, a następnie podjąć stosowne czynności w tej sprawie. Natomiast działania organu co do tej części wniosku sprowadziły się wyłącznie do udzielenia w piśmie z dnia [...] r. ogólnikowej odpowiedzi, że nie zostały zawarte w [...] r. umowy pomiędzy wymienionymi powyżej stronami w zakresie wskazanym przez skarżącego. Sąd zauważa, że ani z wniosku strony, ani z odpowiedzi na niego, nie wynika w żaden sposób konkretna treść żądanej informacji publicznej. Ponadto należy raz jeszcze podkreślić, że według oświadczenia strony z dnia [...] r. pismo z dnia[...] r. stanowiące w przekonaniu organu właściwe załatwienie sprawy z wniosku z dnia [...] r., nie dotarło do adresata, a w aktach w zasadzie brak jest jakichkolwiek dowodów przeczących temu stwierdzeniu, jak też brak jest jasnych reguł przekazywania informacji drogą elektroniczną, pozwalających dokonać oceny prawidłowości obiegu korespondencji pomiędzy stronami. Z uwagi na powyższe okoliczności, Sąd uwzględnił przedmiotową skargę, zobowiązując organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] r. w zakresie przez niego określonym. Przy czym organ rozpoznając ponownie wniosek uwzględni przedstawione rozważania Sądu, a następnie podejmie rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśnić należy, iż w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność Sąd nie jest władny do wskazania sposobu rozstrzygnięcia sprawy, nie może zatem nakazać organowi podjęcia czynności o określonej treści lub wydania decyzji, określając jej treść. Ponadto Sąd - mając na uwadze okoliczność, że organ udostępnił w części wnioskowaną informację publiczną oraz częściowo ustosunkował się w terminie (określonym w art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej) do wniosku skarżącego, chociaż z błędną argumentacją uznał, że bezczynność w niniejszej sprawie nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się natomiast do żądania organu odrzucenia skargi, zgłoszonego w odpowiedzi na skargę ze względu na naruszenie art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zwraca uwagę, że w sprawach skarg na bezczynność organu o udostępnienie informacji publicznej przepis ten nie ma zastosowania. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, przed wniesieniem skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, nie jest wymagane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przewidziane przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie Sąd w punkcie I i II wyroku zapadło na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania sadowego w pozostałym zakresie Sąd podjął na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. art. 60 P.p.s.a.. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.