II SAB/Sz 82/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody w sprawie rozpoznania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 maja 2021 r. M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody w sprawie rozpoznania jej wniosku o wydanie zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. Wskazane pismo nie zostało podpisane. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o umorzenie postepowania sądowego wskazując, iż oświadczeniem z dnia 7 czerwca 2021 r. M. M. cofnęła skargę. Do odpowiedzi Wojewoda dołączył oryginał pisma z dnia 7 czerwca 2021 r. podpisanego przez M. M.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej w dalej: "p.p.s.a."), skarga, jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a, powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jak wynika z art. 46 § 1 pkt 4 ww. ustawy, każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu (art. 28 § 1 p.p.s.a.). Do zastępowania ww. strony w postępowaniu sądowym konieczne będzie umocowanie udzielone pełnomocnikowi przez organ uprawniony do reprezentacji tej strony. Zgodnie z art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak dokumentu stwierdzającego sposób reprezentacji strony stanowi brak formalny, którego usunięcie w odniesieniu do samorządowego zakładu budżetowego polega na przedstawieniu uchwały o powołaniu tego zakładu oraz przedstawienia jego statutu. W sytuacji, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o uzupełnienie pisma lub poprawienia w terminie siedmiodniowym, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). W przypadku, gdy pismo stanowi skargę, nieusunięcie w wyznaczonym terminie braków formalnych powoduje jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Termin do uiszczenia wpisu wynosi siedem dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Sąd zaniechał wzywania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz wzywania do uiszczenia wpisu sądowego, uznając takie działania za niecelowe skoro skarżąca w piśmie z dnia 7 czerwca 2021 r. oświadczyła, iż rezygnuje z rozpoznania jej skargi przez Sąd. Jednak brak działania Sądu nie może być odczytywany w taki sposób, że konwalidowane zostały braki skargi. W związku z powyższym, odnosząc się do wniosku Wojewody o umorzenie postępowania sądowego, wyjaśnić należy, iż zgodnie z brzmieniem art. 60 p.p.s.a., strona skarżąca może skutecznie cofnąć skargę i oświadczenie to jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zastosowanie powyższego przepisu, prowadzące do rozpoznania wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tzn. gdy nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej biegu (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 928/12, opubl. w Lex nr 1145651). Oświadczenie o cofnięciu skargi, złożone przez skarżącą, nie mogło odnieść takiego skutku, bowiem wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca nadanie biegu przedmiotowej skardze, z uwagi na nieusunięte braki formalne tej skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd niedopuszczalną skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.