II SAB/Sz 82/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. N. na bezczynność Wojewody Zachodniopomorskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 26 marca 2024 r., O. N. (dalej jako "skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody Zachodniopomorskiego (dalej jako "organ") w sprawie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wa 252/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu, tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącej w dniu 13 sierpnia 2024 r. Zarządzeniem z dnia 29 października 2024 r., skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 i § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), poprzez podpisanie osobiście egzemplarza skargi z dnia 26 marca 2024 r., znajdującego się w aktach sprawy (w siedzibie tut. Sądu) lub nadesłanie do akt skargi podpisanej własnoręcznym oryginalnym podpisem oraz do podania swojego numeru PESEL. Jednocześnie skarżąca została wezwana do wykazania czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała środek zaskarżenia, poprzez wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia (Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców), za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie oraz do nadesłania kopii tego ponaglenia wraz z dowodem jego nadania (złożenia) – w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem uznania, że skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia, co skutkować będzie odrzuceniem skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Powyższe wezwania doręczone zostało skarżącej w dniu 13 listopada 2024 r. W zakreślonym przez Sąd terminie, ani dotychczas skarżąca nie uzupełniła braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jednym z koniecznych warunków dopuszczalności przyjęcia sprawy ze skargi do rozpoznania przez sąd administracyjny, a zatem także do orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jest konieczność wyczerpania przed jej wniesieniem środków zaskarżenia. Warunek ten przewidziany jest w art. 52 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis art. 52 § 2 p.p.s.a. stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W zakresie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ powołane powyżej przepisy uzupełnia jeszcze art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści powyższych przepisów wynika, że strona skarżąca obowiązana jest, przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 § 1 k.p.a. Jeżeli bowiem nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność) lub postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia (art. 37 § 1 k.p.a.). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia, za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, lub do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 k.p.a.). Mając na uwadze powyższe Sąd zobowiązał skarżącą do wykazania czy przed wniesieniem niniejszej skargi wystosowała w trybie art. 37 k.p.a. do właściwego organu ponaglenie, jednakże ww. wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Nadto stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym i zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie: numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). W sytuacji, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiodniowym pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). W przypadku, gdy pismo stanowi skargę, nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do wykazania złożenia środka zaskarżenia doręczone zostało skarżącej w dniu 13 listopada 2024 r., a zatem siedmiodniowy termin do wykonania wezwania Sądu upłynął z dniem 20 listopada 2024 r., który to dzień nie był sobotą ani dniem wolnym od pracy. Tymczasem skarżąca w zakreślonym terminie, ani dotychczas nie uzupełniła braków formalnych skargi oraz nie wykazała aby wyczerpała przysługujący jej środek zaskarżenia, a tym samym nie spełniła niezbędnych warunków do wniesienia skargi do sądu. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu.