II SAB/Sz 84/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym dniu 2 sierpnia 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie wniosku o nakazanie organowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. P. kwotę 100 [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 31 maja 2018 r. M. P. wniósł do tut. sądu skargę na bezczynność Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W treści skargi wyjaśnił, że 10 maja 2018 r. wystąpił z wnioskiem przesłanym drogą elektroniczną przez elektroniczną skrzynkę podawczą ePUAP do Inspektor Nadzoru Budowlanego o udostępnienie postanowienia organu z 6 lutego 2018 r. [...] Strona wskazała, że pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764, ze zm.; dalej: "u.d.i.p."), zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, organ nie udzielił wnioskowanej informacji. Strona nie otrzymała również żadnej informacji od organu, która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji. Oznacza to, że organ dopuścił się bezczynności oraz rażącego naruszenia wskazanych przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona wniosła o: zobowiązanie organu do rozpatrzenia ww. wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny w wysokości odpowiadającej stopniowi zawinienia; zasądzenie od organu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że administrator ePUAP przeoczył wniosek strony. Niezwłocznie po wpłynięciu skargi z 31 maja 2018 r. (4 czerwca), organ niezwłocznie (6 czerwca) udzielił za pomocą ePUAP odpowiedzi na wniosek. Dodatkowo, pismem z 6 czerwca 2018 r. organ udzielił stronie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, która została dostarczona przez P. P. 12 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 149 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej wart. 154 § 6 (§ 2). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Bezczynność podmiotu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej występuje wówczas, gdy w ustawowym terminie podmiot ten nie rozpoznał złożonego wniosku, czyli nie udostępnił informacji, ani nie wydał decyzji odmownej. W rozpoznawanej sprawie niekwestionowane jest, że wnioskowana informacja stanowiła informację publiczną, a organ administracji publicznej zobowiązany był do jej udzielenia w myśl przepisów o dostępie do informacji publicznej. Poza sporem pozostaje również, że podmiot zobowiązany nie udostępnił informacji publicznej w ustawowym terminie, ani też nie wydał decyzji odmownej, co czyni zasadnym zarzut skargi odnośnie pozostawania w bezczynności. Na skutek przeoczenia wniosek skarżącego z 10 maja 2018 r. został rozpatrzony dopiero 6 czerwca 2018 r., a odpowiedzi udzielono zarówno poprzez platformę ePUAP, jak i za pośrednictwem P. P.. Sąd ocenia skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Okoliczność udzielenia odpowiedzi na wniosek powoduje, że w sprawie nie ma podstaw do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe i podlega w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podjęcie działania przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, nie zwalnia jednak sądu z obowiązku stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) oraz z rozważenia i dokonania oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) jak również, w zależności od tej oceny, ewentualnego orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny. W okolicznościach faktycznych sprawy sąd nie znalazł jednak podstaw do uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, że uchybienie terminowi określonemu w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie było znaczące. Ponadto organ nie zignorował wniosku o udzielenie informacji publicznej, lecz po otrzymaniu skargi w tej sprawie, niezwłocznie go rozpoznał. Należy również stwierdzić, że stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. kwestia wymierzenia grzywny organowi pozostawiona jest do uznania sądu orzekającego w sprawie. W rozpatrywanej sprawie sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia takiej grzywny. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.