II SAB/Sz 86/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi M. T. na bezczynność Burmistrza Miasta Ś. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. M.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Ś. w sprawie udzielenia informacji publicznej. W skardze podał, iż w dniu [...] zwrócił się wnioskiem do Burmistrza o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie: "pełnej niezmontowanej ścieżki dźwiękowej (zapisu audio) z sesji rady miasta z dnia [...]." Do dnia wniesienia skargi nie otrzymał ani zapisu, o który prosił, ani decyzji administracyjnej o odmowie wydania takiego zapisu, ani żadnej innej informacji. Stwierdził, że sesja Rady Miejskiej w Ś. rejestrowana jest na trzy sposoby, w postaci: - filmu z sesji rady miasta; - zapisu audio (dźwięku) rejestrowanego za pomocą dyktafonu; - protokołu z sesji pisanego na podstawie nagrania audio z dyktafonu. Kilka dni po sesji oglądając film z przebiegu obrad, zamieszczony w popularnym serwisie internetowym stwierdził, że film jest niepełny i brakuje co najmniej dwóch wypowiedzi: jednej burmistrza i jednej przewodniczącego rady miejskiej. Zdaniem skarżącego, taki materiał nie zawiera już pełni obrad i zniekształca stan faktyczny przekazu skierowanego do mieszkańców. W związku z tym zwrócił się do Burmistrza Miasta o udzielenie mu informacji publicznej w postaci: - pełnego i niezmontowanego filmu z sesji rady miasta z dnia [...]. - pełnej niezmontowanej ścieżki dźwiękowej (zapisu audio) z sesji rady miasta z dnia [...]. Obydwa wnioski złożył [...]. Jeżeli chodzi o film to go otrzymał i potwierdziło się to, że zarchiwizowany materiał nie odzwierciedla w pełni obrad sesji rady miejskiej. Natomiast jeżeli chodzi o zapis ścieżki dźwiękowej to tego nie otrzymał, nie dostał też decyzji o odmowie wydania pliku, ani żadnej innej odpowiedzi. Skarżący podniósł także, że pomimo późniejszych wniosków o udostępnienie pełnej informacji nie otrzymał "nieobrobionych" materiałów z sesji rady. Mając na uwadze powyższe M.T. wniósł o: Wszczęcie postępowania z mocy art. 23. ustawy o dostępie do informacji publicznej: "Kto wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku." W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Ś. wniósł o jej oddalenie. W przedmiotowej sprawie skarżący wnioskował o udostępnienie informacji - "pełnej niezmontowanej ścieżki dźwiękowej (zapisu audio) z sesji rady miasta z dnia [...]." Dnia [...] skarżący złożył do Urzędu Miasta Ś. dwa wnioski o udostępnienie informacji publicznej, jeden dotyczył udostępnienia nagranego filmu z sesji Rady Miasta Ś. na płycie DVD-ROM, a drugi zapisu audio z tej samej sesji. Na przedmiotowe wnioski Burmistrz Miasta udzielił odpowiedzi dnia [...], pismem znak [...]. W piśmie tym poinformował skarżącego, że przesyła materiał filmowy, który zawiera ścieżkę audio z sesji Rady z dnia [...] br. Dnia [...] br. skarżący zwrócił się z ponownym wnioskiem, kierowanym do Przewodniczącego Rady Miasta Ś., w którym skonkretyzował swoje żądanie informując, że chodzi mu o zapis audio z dyktafonu. Dnia [...] Przewodniczący Rady Miasta udzielił odpowiedzi - pismo znak [...]. Tak więc wszystkie wnioski skarżącego zostały rozpoznane. Ponadto Burmistrz wskazał, iż w świetle ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.), odmowa udostępnienia informacji nie zaliczonej do informacji publicznych następuje zwykłym pismem. Dopiero kiedy żądana informacja posiada cechy informacji publicznej, a w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej istnieją ustawowe przesłanki do odmowy jej udostępnienia wydaje się decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W ocenie Burmistrza Miasta Ś., żądana przez skarżącego informacja nie jest nawet informacją publiczną. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy bowiem przyjąć, mając na uwadze treść przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, że podstawowym źródłem informacji o posiedzeniach organów kolegialnych są protokoły, a zapis audiowizualny lub teleinformatyczny jest jedynie zastępczą formą udostępniania informacji. Realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej, następuje zatem przez dostęp do protokołów. Są to dokumenty, które sporządza określona osoba, potwierdzając zapisaną treść swoim podpisem. Dzięki temu protokół staje się dokumentem, który może być udostępniany i realizuje cel wskazany w ustawie, chroniąc jednocześnie inne prawa i wolności. Ustawa nie nakłada na żadne podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej nagrywania przebiegu posiedzeń, wobec czego nie nakłada też obowiązku udostępniania informacji na nośniku teleinformatycznym. Tak więc adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej przebiegu posiedzenia organu kolegialnego wypełnia obowiązek udzielenia takiej informacji poprzez udostępnienie protokołu z posiedzenia i nie jest zobowiązany do udostępniania ponadto tej samej informacji na nośniku audiowizualnym lub teleinformatycznym (vide: wyrok NSA z dnia 1.10.2010r., sygn. akt I OSK 1216/10; Lex nr 744958). Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż zgodnie z treścią § 33 Statutu Miasta Ś. z każdej sesji Rady Miasta sporządza się protokół. Do protokołu dołącza się listę obecności radnych oraz odrębną listę zaproszonych gości, teksty podjętych przez Radę uchwał, usprawiedliwienia osób nieobecnych, oświadczenia i inne dokumenty złożone na ręce Przewodniczącego Rady. Protokół z sesji odzwierciedla jej przebieg. Protokół podpisuje protokolant oraz przewodniczący obrad. Protokół z sesji podaje się do publicznej wiadomości w teleinformatycznym Biuletynie Informacji Publicznej Miasta Ś. z wyjątkiem protokołów z sesji, których jawność została wyłączona. Niewątpliwie więc udostępnieniu jako informacje publiczne podlegają w rozpatrywanym przypadku protokoły z posiedzeń Rady Miasta Ś., a nie nagrania audiowizualne, ponieważ Statut Miasta Ś. nie przewiduje takiego sposobu dokumentowania posiedzeń Rady. Rada Miasta wywiązuje się z obowiązku udostępniania protokołów z posiedzeń i zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 protokoły te zamieszczane są w Biuletynie Informacji Publicznej Miasta Ś.. Ponadto Statut Miasta nie stanowi, że protokół z sesji pisany jest na podstawie nagrania audio z dyktafonu, w tym zakresie nie zawiera on żadnych regulacji. Nagrania z dyktafonu stanowią materiał pomocniczy, który może być wykorzystany przy sporządzeniu protokołu przez protokólantkę. Statut Miasta Ś. milczy również na temat sporządzania z sesji Rady stenogramów, czy również filmów. W przypadku zaś, gdy jak w niniejszej sprawie, żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem, sporządzanym z zachowaniem przewidzianych w ustawie terminów (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/06, Lex nr 291197; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 707/10 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia. nsa.gov.pl). Konkludując należy uznać, że zarzut skarżącego o bezczynności Burmistrza Miasta Ś. w sprawie udzielenia informacji publicznej jest nieuzasadniony, bowiem wnioskodawca uzyskał pisemną odpowiedź organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i stosują środki określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), w tym także w zakresie bezczynności organu. Skarżący w skardze wniósł o wszczęcie postępowania z mocy art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r., poz.2058 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.p.". Przepis art. 23 u.d.i.p. jest jedynym przepisem karnym zawartym w ustawie, a to przesądza, że wymierzenie grzywny na jego podstawie jest możliwe tylko w wyniku ustalenia wyczerpania znamion określonego tam czynu zabronionego w ramach postępowania karnego - a to z kolei oznacza, że sprawa w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W sprawie unormowanej w art. 23 u.d.i.p. właściwy jest sąd powszechny. Ponadto sąd stwierdza, że stosownie do art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności; stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a), może orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku (§ 1b), może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu grzywny lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną (§ 2). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany w u.d.i.p., wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia informacji bądź o umorzeniu postępowania. Przy czym nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 czerwca 2016 r. o sygn. akt I OSK (dostępny w internecie): "Z art. 19 u.d.i.p. wypływa jednoznaczny wniosek, że co do zasady dostęp do informacji publicznej z posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej następuje przez dostęp do protokołów lub stenogramów. Natomiast materiały audiowizualne lub teleinformatyczne są źródłem informacji publicznej z tych posiedzeń jedynie w wypadku, gdy 1) protokół nie został sporządzony i 2)o ile materiały te w pełni rejestrują obrady. Poza tym wypadkiem materiały te mają charakter pomocniczy i wewnętrzny, a zatem nie stanowią informacji publicznej." Skład sądu orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to w pełni podziela. W tej sytuacji, sąd uznał, że żądanie "pełnej niezmontowanej ścieżki dźwiękowej(zapisu audio) z sesji rady miast z dnia [...]" nie stanowiło wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Ponadto nagranie takie zostało udostępnione przy piśmie organu z dnia [...]. W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.